Categorie: Geen categorie

Geplaatst op

The Saint Rose 2018 Social Work Learning Experience

Every year

Richard Pulice, Professor of Social Work, Saint Rose College, Albany, New York State, brings a bunch of students to the Netherlands for a week of touring and working visits throughout our tiny, little country. Because we have special programs/projects/companies and talents to show them. It’s all about getting to know a totally different culture, about getting to know a totally different social welfare system. It are true Learning Experiences in which we show what we are good at, when talking about people with complex challenges.

And a totally different weather pattern

The East Coast of the USA is covered in snow. Winter is not over yet. It’s raining in the Neds.

I have composed, in close collaboration with dr. Pulice, a working visit program for a week

The Living Museum, het Appeltaart Imperium (Haarlem), Respite Home Amerbos (HVO/Querido), GGZEindhoven, Groeirijk (GGZE), de Brouwerij (Molemann), Rob van Hulst Tours, de Cafeïne Dealers, B&B GGZE, Mad Studies and Altrecht, are just a few of the visits in our week in the Lowlands.

Duurzaam Verblijf in the village of Beilen

Is always on our list. I think it was the 5th time we visited this special program. And it was very special again.

They gave us, as always, the warmest reception ever

And they showed us their wonderful program(s). It is impressive how one can transform a restricted environment into a program where inclusion greats you at the door and recovery is the expectation.

It was a while ago since we visited Beilen. It was wonderful to hear that they are including certified peer specialist into their programs.

I asked Jacqueline if groups visit their facility on a regular basis. Surprisingly she stated that such does not happen often. Health Care workers from the big cities never visit Duurzaam Verblijf in Beilen.

I do not ‘should’ anybody, forgive me, but they should. I wonder how one can refer clients to this facility and not knowing what their clients are up too.

They might find out

That their clients are in good hands. They might find out that they have special tools to make their clients feel at home. They might discover that this facility looks like a holiday park and home. They might find out that clients can practice meaningful activities every day. They might find out that clients are allowed to cook their own meals. They might find out that this facility has her own supermarket where clients can buy groceries. They might find out that they have their own band. They might find out that clients, who have spent years in the big cities, do not want to go back and live in these cities. They might find out that they feel at home in this environment. They might find out that they have their own cafetaria on the premisses. They might find out that clients are allowed, although a restricted area, to travel to Groningen for a day. They might find out that clients can handle the responsibility of returning to Beilen, after a day in the big city. They might find out that the staff of this wonderful program welcomes visitors like long lost friends. They might even find out how the Broodjes Kroket and Beiler Kontjes taste in this Mental Health facility. They might find out why it helps to motivate people to visit Duurzaam Verblijf Beilen.

We felt like Kings and Queens

And we will remember this last visit forever.

After leaving a donation for their Peer program, we headed for Amsterdam. We had drinks at de Kop van de Zeedijk and we finished this Learning Experience with an amazing diner at Restaurant Freud (Roads/Arkin) in de Spaarndammerbuurt.

Thank you Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail!

It was gaining new knowledge, it was chemistry, it was a knowledge exchange, it was a culture exchange, it was friendship, it was becoming a better version of yourself, it was a heart to heart connection. I thank you for a week that will linger on in my memory for a long time. You will become great co-workers.

It was a special group, this group of Saint Rose students. Organizing an Experience for students that are dedicated and disciplined like they were, is a piece of cake. We made this week into a week to never forget, together, with all these dedicated people from Dutch institutes, programs, hospitals, foundations.

Thank you Pirette, Toon, Grietje, Harry, Jacqueline, Klaske, Marcel, Floris, Jacco, Joep, Yvonne, Grieke and who I forgot to mention here. You gave the students a life-time-(ex)changing-experience.

For Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail.

David Whyte, an Irish Poet, was invited by friends to visit a place in Ireland, called Mameen. He was so impressed. After coming home he wrote this poem in a scarce and brief moment. It’s about changing your convictions by traveling. It’s about Story Telling. Click on ‘Mameen’ and ‘meet’ David Whyte.

Mameen

Be infinitesimal under that sky,  a creature even the sailing hawk misses, a wraith among the rocks where the mist parts slowly. Recall the way mere mortals are overwhelmed by circumstance, how great reputations dissolve with infirmity and how you, in particular, stand a hairsbreadth from losing everyone you hold dear.
Then, look back down the path to the north, the way you came, as if seeing your entire past and then south over the hazy blue coast, as if present to a broad future.

Recall the way you are all possibilities you can see and how you live best as an appreciator of horizons, whether you reach them or not. Admit that once you have got up from your chair and opened the door, once you have walked out into the clean air toward that edge and taken the path up high beyond the ordinary you have become the privileged and the pilgrim, the one who will tell the story and the one, coming back from the mountain, who helped to make it.

David Whyte

Geplaatst op

Over risico en verwondering

Verwondering

Dat is een sleutelwoord voor the Amsterdam Project (TAP). Mensen met complexe problematiek beschikken over meer talenten dan hen over het algemeen worden toebedacht. We waren vanaf de start van het programma overtuigd van het succes van het format. En dan spreek ik niet alleen over het TV-programma.

Overtuigingen die in de weg zitten

Ik had een kleine ‘voorsprong’, als believer van Housing First (2006) in Nederland. De crew had een voorsprong, omdat zij niet gehinderd werden door alle (kennis)ballast en professionele distantie die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen.

Wij zijn er met open vizier ingestapt

Voor de crew van TAP speelde vastzitten in een overtuiging simpelweg (nog) niet.  Een wenselijke houding om verwondering toe te laten. Mensen die jarenlang dakloos zijn geweest kampen met allerlei trauma’s. Dakloosheid an sich is een levensgroot trauma. De wetenschap dat je nergens meer bij hoort, dat je de aansluiting verloren hebt, dat je letterlijk en dagelijks genegeerd wordt, maakt dat mensen alle hoop op een betere toekomst verloren hebben. Die trauma’s waarborgen dat mensen de samenleving en andere mensen over het algemeen met argwaan benaderen. Dat is een slimme houding als je op straat woont. Daar gelden andere wetten. Daar geldt het recht van de sterkste, de slimste. Evenwel, in de hiërarchie van dakloze mensen bungelen de mensen met complexe problematiek altijd weer onderaan de ladder. Bij het verkrijgen van diensten delven zij het onderspit.

Als je op straat dakloze mensen geld geeft

Dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Evenwel. Geef een persoon €10 en hij denkt aan directe behoeftebevrediging. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt.

Meedeinen met een uitdaging

Ondanks het feit dat de crew van TAP niet opgeleid was om dit ‘werk’ te doen, heeft zij van meet af aan gedaan wat goed en nodig was. Het breekijzer was het geld en het volgen van de hoofdpersonen met een camera was het format. Gaandeweg de opnames hebben we, zoals het een goed team betaamt, onze doelen bijgesteld. Wij hebben meegedeind op de situaties en de uitdagingen waar mensen mee geconfronteerd werden.

Het tweede sleutelwoord

Vertrouwen. Er is maandenlang gebouwd aan- en geïnvesteerd in een vriendschappelijke relatie met de hoofdpersonen. Een vaardigheid die door veel hulpverleners verlaten is, omdat het hen zogenaamd aan tijd ontbreekt. De administratieve rompslomp die onlosmakelijk met onze verzorgingsstaat verbonden is, wordt hierbij veelvuldig als reden opgevoerd. Dat mensen zich niet alleen hebben afgekeerd van de samenleving, maar ook van de hulpverlening, is adequaat gedrag. Als het onvermogen om een uitzichtloze situatie om te buigen in een uitdaging niet actief aangeboden wordt, dan keren mensen zich van je af.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet

Als mensen niet aanhaken bij de producten die hulpverleners ze aanbieden, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. TAP heeft alles aangewend om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel is geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat.

Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil

Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Om dat te bereiken bied je mensen een nieuwe familie aan. TAP. Het team van TAP heeft zich in een jaar tijd ontwikkeld tot het beste team dat ik ooit aan het werk heb gezien.

Volharding, creativiteit, de totale afwezigheid van professionele distantie en continuïteit

Zeven dagen per week, 24 uur per dag beschikbaar zijn. De gevestigde orde in Nederland mag daar een voorbeeld aan nemen. De papiermolen, je leidinggevende, de loondienst, de camera en Beau van Erven Dorens mogen niet als excuus opgevoerd worden als het allemaal even niet lukt. Als je die overtuiging bent toegedaan, dan is de tijd aangebroken om een andere professie te zoeken.

Kwetsbaarheid

Niemand is perfect. Ook The Amsterdam Project niet. “Ik heb ook geleerd dat de mensen die van me houden, de mensen van wie ik echt op aan kan, nooit de critici waren die met de vinger naar me wezen wanneer ik struikelde. Zij zaten niet eens op de tribune. Zij stonden met mij in de arena. Zij vochten met- en voor mij. En als we falen, dan doen we dat samen, dan hebben we in elk geval grote moed getoond.” (Theodoor Roosevelt, Uittreksel van Brown, Brené. ‘De kracht van kwetsbaarheid.’)

Zijn er fouten gemaakt in the Amsterdam Project?

Ja, veelvuldig. Kenmerkend voor de houding van het team was hun kwetsbaarheid. De moed om toe te geven dat je een (inschattings)fout hebt gemaakt, dat je het even niet meer weet. Ten overstaan van mensen die niet beter weten dan dat hulpverleners fouten (kunnen) maken. Mensen die keer op keer met valse beloften de stad ingestuurd zijn. De dakloze hoofdpersonen in TAP hebben honderden keren hun verhaal opnieuw moeten vertellen, als ze zich weer meldden aan een nieuw loket. Het siert het team dat ze er ronduit voor uit kwamen. Dat ze de wijsheid niet in pacht hadden. Dat ze iedereen onbevooroordeeld tegemoet getreden zijn. De ontmoeting hebben gezocht, ongeacht de verblijfplaats van de mensen met wie wij werkten. De kwetsbaarheid die daarbij aan de dag werd gelegd, het vertrouwen, de verwondering, werkten in de hand dat er vanuit een gelijkwaardige houding met elkaar gesproken werd. In een wereld die vooral geregeerd wordt door mensen die risico, controle en beheersing als hun voornaamste tool beschouwen, geeft dat vertrouwen. Het vertrouwen dat er doelgericht en gezamenlijk aan een betere toekomst gewerkt wordt. De crisissituaties in de levens van de TAP-actoren, niemand uitgesloten, dus ook binnen het TAP-team, werden gebruikt om die om te buigen in uitdagingen. 24/7.

Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?!

Het antwoord ligt besloten in de 1.2 miljoen kijkers die elke week weer inschakelden op The Amsterdam Project, op RTL4. Nog nooit in de geschiedenis van de Nederlandse Televisie heeft een programma met dakloosheid als voornaamste onderwerp zoveel aandacht getrokken. En de waardering voor het programma was overweldigend goed. Zelf heb ik slechts één persoon ontmoet die zei wars te zijn van EmoTV. Hij had evenwel niet 1 uitzending van the Amsterdam Project gezien.

Housing First, Art First, Money First, Community First saves lives, it’s that simple

Een aspect dat meestal onbelicht blijft is het gegeven dat elke interventie waarbij mensen gegeven wordt waar ze om vragen, zoveel goedkoper is als al het andere dat we mensen al decennia lang, onder strikte voorwaarden (stepped care model), aanbieden. Door huisvesting, geld, kunst, een vrijplaats en liefde aan te bieden maken we gezonde delen in de hersenen van mensen wakker. Daarbij is de positieve, opbouwende en directe boodschap die daarvan uitgaat- en dat we 200% vertrouwen hebben in een goede afloop, een niet uit te vlakken levenshouding. Het is meer dan mensen doorgaans aangeboden krijgen, ondanks de vaak indrukwekkende CV’s van de mensen die we op deze paradijsvogels afsturen. The Amsterdam Project saved lives. It’s that simple.

Vergelijk jezelf nooit met een ander, ga uit van je eigen kracht

Het geeft geen pas om mensen die een rol hebben gespeeld in TAP te vergelijken. Iedere actor droeg bij aan het welslagen van dit programma, de hoofdpersonen niet uitgesloten. Een bijzondere vermelding is desalniettemin op zijn plaats voor Beau van Erven Dorens. Het programma paste hem als een door Oger Lusink op maat gemaakte jas. Met the Amsterdam Project heeft hij alle criticasters de mond gesnoerd. Niet alleen toonde hij zich een authentiek, volleerd, geoefend en gedreven communicator, tevens raakte hij in elke uitzending alle gevoelige snaren, waarbij hij zichzelf volledig wegcijferde en vanuit de schaduw opereerde. Een onmiskenbaar waardevolle kwaliteit in het werken met mensen uit deze doelgroep.  Een hulpverlener die er op uit is de leemtes in zijn eigen hoofd op te vullen ten koste van zijn medemens, is het laatste waar mensen behoefte aan hebben.

Een relatie is nooit eindig

Nadat de camera’s zijn gestopt met registreren is het werk van Beau en de hoofdpersonen allerminst opgehouden. Tot op de dag van vandaag is er regelmatig contact met Gerrie, met Marco, met Lolle, met Cheyenne en met Alan. Daar komt geen einde aan. Immers, als het opbouwen van een vriendschappelijk contact en het daarbij behorende vertrouwen voorop staat, dan kan een relatie nooit eindig zijn.

Iedereen doet zijn werk met zijn hart

The Amsterdams Project heeft alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen voordoen, feilloos blootgelegd. Alsook het onvermogen van systemen om mensen adequate hulp te bieden. In dit schrijven geen kwaad woord over de hulpverleners, beleidsmakers, ambtenaren die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Het zijn onze (sociale verzekerings)systemen die revisie behoeven.

De wereld vraagt om visionaire mensen

Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan. Het vraagt om visionaire mensen die nieuwe systemen creëren. Oprechte interesse tonen, echt luisteren, de stilte niet schuwen, wachten totdat iemand uitgesproken is, empathie tonen, bevestigen wat je gehoord hebt: alles met het doel om samen te werken. Dan kan de verwondering over de ongebreidelde talenten, over de copingstrategieën waar mensen over beschikken, welig tieren. Dan is praten over ‘risico’ een loze discussie. Mensen bepalen zelf hoe dichtbij je mag komen.

 

Geplaatst op

On the Road, searching for Sanity (1)

The titel of this first Blog of more Blogs was handed over to me by Janos Martin, Founder of the Living Museum in Queens, New York. He has been telling me over and over again to write a book. A book that goes by this awesome name. Because I travel the World, because I meet a lot of people and because I visit a lot of programs, institutes and foundations. Because he thinks I should write a book about it.

Since I am working relentless on other things and never found the time to write this book, maybe this is a good start. I will be posting On the Road, searching for Sanity Blogs from today on.

If it’s interessant enough, that’s for you to decide.

For now, I am offering you these stories and knowledge for free.

Since I make a living with 60% of my working hours and do voluntary work for 40% of my time, I invite you to donate to my foundations whenever you feel like it. That money goes to people who need the money and resources more then I do. Thus, this is one of my ways to make this World a World that works for everybody.

The chapters of this online book will be on Mental Health issues and Recovering from that. About provoking creative and innovative processes within Mental Health. I run a few (voluntary) foundations and they all have this line as their mission. It means that I can work and write in the most broad sense of the word(s).

Enjoy, because I surely will do just that. Traveling and writing at midnight on a deserted AirPort, armed with a MacBook Pro and the comfort of wireless WIFI: life just does not get any better.

I hope to reach out to you from places I never expected to go.

Geplaatst op

Waarom moeders altijd gelijk hebben (in de ggz)

moeders en hulpverleners

Het loopt vaak niet zo lekker tussen hulpverleners in de ggz en moeders. Moeders hebben kritiek op wat de hulpverleners voor hun kinderen doen. Hulpverleners vinden moeders over-betrokken.

Kan dat niet anders?

 

Moeders en hulpverleners, hulpverleners en moeders

Ik leef nu gelukkig in een andere tijd en wetenschap, maar er was een tijd dat ik het contact met moeders en familie van cliënten niet altijd als makkelijk ervoer. En dan druk ik mij eufemistisch uit. Ik vond het vaak lastig. Want ouders waren kritisch. Kritisch over hoe weinig tijd ik in hun kind investeerde. Ik deed nooit genoeg. Vaak ontaardde zo’n gesprek in welles-nietes en in verwijten over en weer.

Had ik toen goed geluisterd, dan had ik begrepen dat moeders altijd gelijk hebben.

We kunnen nooit genoeg tijd investeren in moeders en familieleden. Als hulpverlener heb ik alle behoefte tot oordelen overboord gegooid, en óók mijn professionele distantie. Die heeft mij niets gebracht – en moeders al helemaal niet.

Hulpverleners zijn bang om een situatie te verergeren

als ze zich 100%  involveren met familieleden en cliënten, als ze teveel mee gaan in een verhaal. Maar de waarheid is dat juist betrokkenheid en goed luisteren naar die verhalen tot samenwerking gaat leiden.

Hulpverleners zijn er om te luisteren. Om op hun handen te zitten. Om respect te hebben voor wat de cliënt en zijn vrienden en familie denken.

Onderweg bedenken mensen namelijk zelf een oplossing

Alle nieuwe methodieken zijn er op gericht cliënten en familieleden de belangrijkste stem te geven bij het bezweren van een crisis en het werken aan hun herstel.

Ga eens kijken bij de Brouwerij van Jules Tielens in Amsterdam. Daar werken familieleden mee in de frontlinie.

Kijk naar Open Dialogue uit Finland en naar RACT (Resource Assertive Community Treatment) uit Zweden. Die methodes zijn allemaal gemaakt om moeders en cliënten gelijk te geven.

Moeders zijn de experts

Daarom dit interview.
Voor alle moeders van de wereld.
Voor Moederdag.

PS. Nieuw in ggz-land? Lees het e-book over wat Herstel nou eigenlijk is. En bekijk de video’s onder de knop Hulpbronnen in de navigatiebalk.

Geplaatst op

Alternative Currency

alternative currency

Het zou kunnen zijn dat je twijfels hebt over of je goed genoeg of genoeg bent voor deze wereld. Wij maken allemaal dingen mee die maken dat ons zelfbeeld soms kantelt en die in de hand werken dat zelfkwelling ons deel is geworden. Ik ga hier niet verklaren dat gezondheid maakbaar is, want soms hebben mensen gewoon pech, als het noodlot je treft. Evenwel, als ik het heb over een psychiatrische aandoening betekent dat niet het einde van jouw wereld. Psychiaters met een hokjesgeest hechten er waarde aan orde in hun bestaan te scheppen door diagnoses te stellen. Weet dat die diagnoses niet bestaan. Iemand heeft er ooit een naam aan gegeven. Wij bezitten de macht om een andere naam te bedenken. Een naam die minder stigmatiserend is. Een naam die recht doet aan wie jij bent. Diagnoses, geld en grenzen bestaan niet. Die waarden en begrenzingen bepalen wij. Je kunt elke dag in de krant lezen dat wij onszelf wat dat betreft geen dienst bewijzen. Ervaringsdeskundigheid begint in Nederland vaste voet aan de grond te krijgen. Mensen met ‘lived experience’ ontvangen prijzen, ontvangen subsidies, krijgen een podium, bemachtigen invloedrijke posities en laten hun stem luid horen. En er wordt rekening mee gehouden. Hun stem is niet meer weg te denken. Laat staan tot bedaren te brengen. Als je succesvol wilt zijn, dan doe je er goed aan met succesvolle peers om te gaan. Jouw stem doet er toe. Het kan andere mensen helpen een mindere periode in hun leven succesvol te boven te komen. Dat is het mooiste geschenk dat je jezelf en iemand anders kunt geven.

Geplaatst op

Lucy Winer’s documentary “Kings Park”

Lucy Winer is the maker of the documentary “Kings Park”.

On June 21, 1967, at the age of 17, Lucy Winer was committed to the female violent ward of Kings Park State Hospital following a series of failed suicide attempts. Over 30 years later, now a veteran documentary filmmaker, Lucy returns to Kings Park for the first time since her discharge. Her journey back sparks a decade-long effort to face her past and learn the story of the now abandoned institution that once held her captive. Her meetings with other former patients, their families, and the hospital staff reveal the painful legacy of our state hospital system and the crisis left by its demise.

Lucy and I made a plan to take her movie to the Netherlands in September 2015. Besides viewings, meet and greet, questions and answers, Lucy will also provide in powerful workshops. Workshops on how to overcome trauma.

Check in with rokus@icloud.com to apply for more information on Lucy’s trip to the Netherlands!

Geplaatst op

Soon to arrive at the Living Museum Netherlands
9 maart 2015 0
Het heeft even geduurd, maar hier dan meer nieuws over the Living Museum Nederland.

Het contract voor the Living Museum is getekend. We hebben tot 1 januari 2016 om The Living Museum Nederland levensvatbaar te maken. Dat betekent heel simpel dat we op zoek gaan naar geld en vrijwilligers. Geld om de deuren open te kunnen gooien en mensen een thuis te bieden. Een plek om kunst te maken en verder als kunstenaar door het leven te laten gaan.

Een deel van de ruimte is ingericht.

Ik heb mijn gehele boekenkast en platencollectie naar het Museum overgebracht.

Want kennis is macht. Nee, niet die macht. Maar de macht om mensen keuzes te bieden. Want dat is het sleutelwoord voor the Living Museum. Inspiratie, creativiteit en begeestering aanbieden om mooie kunst te maken. Als je er wat voor voelt om die boeken te lenen en te lezen, DOEN! Neem een ‘selfie’ van jezelf en dat boek, dat weet ik wie het in zijn/haar bezit heeft. En als je er dan ook nog een presentatie over kunt en wilt geven, dan hoeven veel andere mensen dat boek niet meer te lezen. Dat heet ‘alternative currency’! Kennis delen, gratis, voor niets, nada, niente. Zo simpel is dat.

Learning by Reading and Sharing.

Het grootste deel van de ruimte moet nog ingericht. Ergens, op het terrein van GGZinGeest, staan meubels opgeslagen. Meubels die wij kunnen gebruiken. Binnenkort ga ik die eigenhandig in onze ruimte zetten. Ik kan handen en spierballen gebruiken. Als je zin en tijd hebt, meld je even bij mij aan op rokus@icloud.com en dan maken we een afspraak om die spullen over te hevelen.

De Vrijwilligersstichting The Living Museum Nederland wordt deze week opgericht. Ik ga daarvoor in 1 van de komende dagen naar Amsterdam. Zodat we een bankrekening en een BTW-nummer hebben. Dan kan Nederland beginnen met doneren. En kunnen we vrijwilligers gaan werven.

Wie hebben we allemaal nodig?

Donateurs. Ik heb, om de deuren te kunnen openen, dit jaar €20.000 nodig. Op de site komt binnenkort een button te staan voor het doneren van de HERSTELEURO. Want zelfs met een donatie van 1 euro zijn we geholpen! Meer mag natuurlijk ook!
Fondsenwervers. Vrijwilligers die de kunst van Fondsenwerving verstaan en de weg weten in Donateursland.
Vrijwilligers die creatieve workshops in the Living Museum willen doen. Dat mag eenmalig, maar ook terugkerend.
Sterke Mannen en Vrouwen. Om meubels te sjouwen.
Kunstenaars die mensen willen leren hoe je Kunst met een hoofdletter K kunt maken.
Andere creatieve geesten die workshops willen weggeven. Als het maar creativiteit in de hand werkt. Geef je op via rokus@icloud.com .
Huurders die op zoek zijn naar ‘de Hei’ en daar willen vergaderen. We hebben ruimtes te huur voor dat soort activiteiten
Trajectbegeleiders. Professionals die ons willen helpen met het verkrijgen van vergoedingen voor de mensen die bij ons Kunst komen maken.
Bezoekers. Iedereen is welkom!
Story Tellers. In samenwerking met studenten van de Hogeschool van Utrecht ga ik een nieuwe editie van ‘Tales of Ordinary Madness’ organiseren. In the Living Museum. Mensen met ‘lived experience’ gaan er tijdens een zondagmiddag- voorstelling hun verhaal wereldkundig maken en daarmee weer anderen helpen in hun Herstel.
We hebben studenten en ervaringsdeskundigen nodig die een stap willen maken in hun Herstel. Harry Gras en ik gaan een dag lang een training geven over hoe je sneller en effectiever kunt herstellen en wat je daarvoor nodig hebt. Dat alles onder de noemer: Approaches to Life Events. Over hoe je ‘nare gebeurtenissen’ in jouw leven een plek kunt geven en in een uitdaging kunt ombuigen. Over hoe je een transitie maakt van slachtoffer naar operator. Over hoe je eenzaamheid effectief kunt ombuigen naar een leven waarin het hebben van vrienden en vriendinnen weer gewoon is. We gebruiken daar ook de WRAP Trauma Training bij. Die cursus heb ik zelf in Arizona gevolgd. De toegang is trouwens gratis! Geef je op via rokus@icloud.com!
We hebben studenten nodig die een gratis workshop willen ontvangen van Peter Maasdam. Hij is de eigenaar van een gigantische kunstuitleen in Amsterdam Art4You. Daarnaast is hij zelf kunstenaar en schilder. In een dagdeel gaat hij jou leren waar jouw talenten liggen en hij gaat de Kunstenaar in jou wakker maken. De toegang is gratis. Geef je op bij rokus@icloud.com! De datum volgt snel!
thumbs_img_7919

We hebben kijkers/viewers nodig. Mensen die het leuk en leerzaam vinden om naar bewegende beelden te kijken en te luisteren. In de komende maanden ga ik filmmiddagen organiseren, waarbij ik twee films over the Living Museum uit New York ga programmeren. Daarbij ga ik een breed publiek uitnodigen, mede in de hoop om donateurs en vrijwilligers te werven.
Nu ja, dit is slechts een kort lijstje van wat we nodig hebben en wat er aan activiteiten op stapel staat. Deze week zet ik de agenda met activiteiten op de site en kunnen mensen zich gaan inschrijven. Kun je daar niet op wachten en wil je zeker zijn van een plaats, geef je dan nu alvast op! Stuur een bericht naar rokus@icloud.com!

Alvast bedankt voor je aandacht. Wij hebben er zin in!

een kunstzinnige groet van,

Screen Shot 2015-03-09 at 17.45.01

Geplaatst op

The Best Hotel in the World

The best Hotel in the World by Frank Hillebrand-Klaassen

A column on Frank’s Wild Years will follow soon on www.rokusloopik.com

Frank, after traveling Europe with a back pack for 30 years, found a place to stay through Paolo from Housing First Lissabon in a most beautiful beach resort. I spent a few hours with him and like Paolo said: “This is why I am liking my job so much!” Frank is a wonderful person and a great role model for other homeless people that want to make a change in their life. Housing First provides ’the goods’ to make that change.

Thank you Frank and thank you Housing First Team of Lissabon. You have made our week.

Rokus Loopik and the Community of Stord, Norway, November 2014

 

http://youtu.be/0KjM16oJCUM

Geplaatst op

Issa Ibrahim

the living museum, New York

Listen to this amazing sound document. It is about the unusual life of Issa Ibrahim. He is one of the 100 artists of the Living Museum in New York. The Living Museum is a magical place where I take people who join my Learning Experiences. Thanks to dr. Janos Marton people have a place to go during the day – and they make amazingly beautiful art pieces.

I bought a beautiful painting made by Issa Ibrahim.

The Living Museum 

Geplaatst op

Voor Frits

Hoe schrijf je een verhaal over iemand met wie de kennismaking nog maar net begonnen was, en die bijna tegelijkertijd abrupt werd afgebroken? Kitty, zijn moeder, had mij gevraagd hoe ik voor de gesprekken met haar zoon betaald wilde worden. Ze wilde niet dat ik het voor niets zou doen. Ik wel. Sinds ik toetrad tot de 800.000 Hollandse ZZP’ers bepaal ik zelf door wie en wanneer ik wel of niet betaald wil worden. En dan kom je er soms op uit dat je niet wilt verdienen aan andermans misère. Omdat je hart en de wereld daar om vragen. Een andere economie.

De eerste keer dat ik Frits ontmoette, in Utrecht, zeiden we niet veel. Na 35 jaar mensen spreken kan ik die stilte goed verdragen. Ik raak er niet meer van in paniek. Bovendien: die stilte, daar kan geen goedbedoelde hint tegenop. De vingerwijzingen kunnen mensen, na vele jaren van hulpverlening, wel dromen. Die hebben ze niet geholpen. Bemoeizorg is jezelf de vraag stellen hoe je er voor zorgt dat die persoon morgen weer bij je terugkomt. Dat is wat telt. Het vertrouwen dat je problemen niet eenzijdig, maar samen oplost.

Frits en ik hadden een match. Natuurlijk, er ontvouwde zich een leven dat zich kenmerkte door een langdurige spiraal van eenzaamheid en een allesoverheersende onzekerheid. Maar niet onoverkomelijk, volgens mij.

Bij de tweede ontmoeting zag ik Frits in beteren doen. Hij vertelde dat hij gestopt was met blowen. “Ik voel mij stukken beter! In september ga ik mijn studie Japans weer oppakken.” Terloops meldde hij ook dat hij van plan was zich op te geven voor mijn Herstelreis naar New York, in september.  A Recovery Crash Course for Peers in 8 Days! Iets wat hij diezelfde avond in een sms-bericht bevestigde. Ik stelde mijzelf ten doel om Frits als een ander, meer compleet en minder eenzaam mens terug te laten keren. Voor minder doe ik het niet.

Evenwel. Frits gaat niet mee naar New York. Hij is voor een trein gesprongen.

Ken je de rouwverwerkingsstadia van Kübler-Ross? Ik geloofde het niet. Ik werd verdrietig en toen weer boos. En dat is nog niet over. Kitty had het eerder en uitgebreid met hem besproken. Omdat hij er met niemand anders over kon praten, zonder weer allerlei goedbedoelde suggesties te krijgen.

In New York heb ik eens 20 stabiele mensen-met-een-label interviews afgenomen. Driekwart stelde na het interview dat ze ondanks alles één probleem hadden dat niet door de hulpverlening kon worden opgelost: eenzaamheid.

En Frits? Frits was te intelligent, te aardig, te zachtmoedig, te talentvol en te kwetsbaar. Ik heb hem niet kunnen helpen.

En daar heb ik de pleuris over in.

Ik gun iedereen zijn of haar keuzes. Maar deze schifting went nooit. Mijn hang naar het leven is te groot. Ik ben een romanticus. Vechten tegen eenzaamheid. Mensen gelukkig maken.

Voor mij. Voor Kitty. Voor Frits.

Geplaatst op

Dames B: heimwee naar Endegeest

Endegeest

Heimwee naar ‘Endegeest’. Ik heb er de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige gevolgd. Na het voltooien van de opleiding werkte ik er nog enkele jaren. Lang genoeg om het ziekenhuis en zijn bewoners voor eeuwig in mijn hart te sluiten. Het psychiatrisch ziekenhuis is, net als vele andere ziekenhuizen ten prooi gevallen aan de moderne vaart der Managersvolkeren. Het heet tegenwoordig de Rhijngeestgroep. Jammer. In de Geestelijke Gezondheidszorg worden veel werkcongressen en symposia georganiseerd. In het recreatiegebouw van Endegeest vindt elk jaar een congres of symposium plaats. Ik ben er als de kippen bij, op deze reünie van oud-collegae. Het is een dagje uit. Over het algemeen laat ik dergelijke samenkomsten voor wat ze zijn, want in de regel tamelijk slaapverwekkend. In de pauze van het congres maakte ik een rondje over het ziekenhuisterrein. De oude, hoge en statige gestichtsgebouwen hadden plaatsgemaakt voor moderne laagbouw. Het leek in weinig op het ziekenhuis dat ik kende. De zon scheen. Er liepen goed verzorgd uitziende patiënten over het terrein en vanachter de ramen van verschillende gebouwen werd ik vriendelijk toegezwaaid. Aan de Rhijngeesterstraatweg trof ik zowaar nog een gebouw dat mij herinnerde aan tijden van weleer. In een zijvleugel van het oude pand was ooit de geriatrische afdeling ‘Dames B’ gevestigd. 

Endegeest

Er woonden destijds ongeveer 40 oudere dames, die er een groot deel van hun leven hadden doorgebracht. Een gezette, norse hoofdzuster met het hart op de goede plaats, zwaaide er de scepter. Deze afdeling, ook wel verblijfsafdeling genoemd, was niet bijzonder populair bij leerling-verpleegkundigen. Het was er hard werken. Ik heb er duizenden boterhammen gesmeerd; dagelijks urenlang allerlei pillen, poeders en drankjes uitgezet en vele incontinente dames verschoond. In de nachtdiensten werd rond 05.00 uur een aanvang gemaakt met het wassen van de bedlegerige vrouwen. Eenmaal gewassen, werden zij aangekleed en wel weer in bed gelegd. Vervolgens waren de bewoonsters van de bovenzalen aan de beurt. Zij sliepen in grote, hoge slaapzalen, waar de bedden in rijen naast elkaar stonden. In de ochtendschemering in het flauwe licht van de zaallampen vormden de patiënten, gestoken in lange nachtkledij, een rij voor de badkamer. Eén voor één werden zij met de ene hand gewassen en met de andere hand afgespoeld. Als ook iedereen op deze verdieping eenmaal aangekleed was, dan werden de eerstgewassen dames in de benedenzalen weer uit bed gehaald en nam de dag een aanvang. Een dag die zich doorgaans traag voortsleepte en welke in volstrekte apathie werd beleefd.   Om die sleur te doorbreken ritselde ik zo nu en dan het ziekenhuisbusje en reed met een zestal dames naar de Euromast, om hoog boven Rotterdam, een kop koffie met gebak te nuttigen.

De toegangsdeur van Dames B was overwoekerd door klimop. Ik meende in de hal de overblijfselen te ontwaren van de badlift waarmee Ida dagelijks in de tobbe gehesen werd. Het interieur bood een desolate aanblik. Hier waren slopers nietsontziend tewerk gegaan.  Een blik in de dagzaal was mij niet gegund, de ramen waren met witte verf dichtgeplamuurd. Aan de zijkant van het gebouw trof ik het kamertje van Marietje, mijn favoriete bewoonster. Wij hadden een zwak voor elkaar. Zij werd er door andere verpleegkundigen liefdevol mee geplaagd. “Aah, joh, hou nou toch op!”, kraste zij ze gniffelend toe. Op de terugweg naar het recreatiegebouw werd ik vanuit de laagbouw wederom vriendelijk toegezwaaid. ‘Endegeest’ bestaat niet meer en dat is om meerdere redenen goed. Het laat ruimte voor heimwee.

Geplaatst op

Als een lammetje

Mijn behoefte tot spreken doet zich steeds minder gelden. Ik ben in mijn maanperiode. Misschien dat de stilte van de Bourgogne daarom zo weldadig voelt. Er is daar weinig om je druk over te maken. De zon komt op, de vogels zingen hun lied, het gras groeit waar je bijstaat, een mol ploegt mijn tuin om en de muizen vreten mijn dakisolatie weg. Omdat ik geen huiskat heb. C’est la Vie.

Op 13 mei reden mijn maat Harry en ik met 4 psychiatrische patiënten naar het Franse platteland, voor een gratuit en welverdiende vakantie. Komen die mensen ook nog eens ergens. Echt aankomen kost altijd twee dagen. Er zijn geen verleidingen. Dat voelt aanvankelijk als bijzonder saai. Daarna als een zegen. Luka maakte deel uit van de groep. Hij vluchtte vanuit een oorlogsgebied naar Nederland. En werd ziek. Een depressie ligt dan voor de hand. Evenwel, een chronische psychose werd zijn lot. Als zo’n verwardheidstoestand onderdrukt is, dan doen zich soms restverschijnselen voor die in psychiatrische terminologie ook wel ‘negatieve symptomen’ genoemd worden. Dat uit zich in ‘gevoelsarmoede’, ofwel geen emotie meer kunnen voelen. Sommige mensen omschrijven dat alsof er een wollen deken in hun hoofd ligt. Daarnaast is er weinig lust tot het ondernemen van activiteiten.

Genoeg gestigmatiseerd. Eén van de redenen waarom Harry en ik deze reizen aanbieden is een poging om mensen uit deze schemertoestand te halen. Wij hebben het wiel natuurlijk niet opnieuw uitgevonden. Alles is immers al bedacht, maar Joe, mijn hond, was een ingang. Luka en Joe hadden een click. Als therapeut zou hij geen slecht figuur slaan. Bij ons thuis fungeert hij als de perfecte mediator. Als mijn vrouw haar stem tegen mij verheft, dan komt Joe huilend tussenbeide. Mijn viervoeter spreekt, behalve het gevleugelde woord “Mamma”, niet en dat is niet gelogen. Hij weet intuïtief naar wie zijn aandacht moet gaan. Qua lichaamstaal ken ik geen betere leermeester. Hij heeft menig bedroefd buurtbewoonster, die door haar echtgenoot aan de dijk was gezet, troost geboden. Evengoed.

Midweeks stond Danny, een geëmigreerde Belg, bouwvakker en vriend, ons toe hem in zijn voormalige boerderij te bezoeken. Hij is de Franse equivalent van ‘Crocodile Dundee’. Danny bezit een lichaam van beton, stalen spieren, een paardenstaart, 7 schapen, 15 lammeren, evenveel kippen, 3 hectare bos, 7 hectare land, een buks of 10 en een pijl en boog. In de weekeinden jaagt hij daarmee op herten. Die schapen moeten geschoren worden. Daartoe had Danny Bertrand uitgenodigd. In 1 minuut en 30 seconden ontdeed hij die beesten hardhandig en kundig van hun wintervacht. Luka stond er met een glimlach van oor tot oor bij te kijken. Hij behoefde geen bedenktijd toen hem werd aangeboden tussen de lammeren plaats te nemen. Het was hem ook gegund het kippenhok te betreden. Hij kwam er met handen vol eieren weer uit. Nog nooit iemand zo gelukkig zien wezen. En dat hield hij de dagen er na moeiteloos vol. De gemiddelde dagprijs van deze vakantie lag op €37.50 per persoon. Dat doet geen kliniek ons na. Werken aan herstel is simpel. Als je het wilt zien.

 

Geplaatst op

Sluimerstand

Ouspensky, een Russisch filosoof (1878-1947) stelde eens dat mensen 80% van hun tijd slapen en slechts 20% bewust zijn van wat zij dagelijks aan activiteiten ontwikkelen en meemaken. Ik spreek vanzelfsprekend de hoop uit dat zulks ‘kwatsch’ is, maar als de helft van wat Ouspensky zegt waar is, dan is het met het bewustzijn van ons mensen niet best gesteld. We tasten voortdurend in het duister. Tenslotte, waarom zouden we ooit op de gedachte gekomen zijn om zoiets als de TV uit te vinden? Holland. Suddervlees, zitvlees en stamppot. Liever ingezakt op de bank kijken hoe BN-ers de Wereld overzwerven, dan er zelf op uit trekken.

Evenwel. Die gezapigheid wordt af en toe dan toch bruusk doorbroken. Een plotselinge verliefdheid, het verlies van een dierbare, je hond, je huiskat of je baan, de Postcodeloterij winnen, een falende hartspier, een verre reis maken. Crises en breekijzers zijn onvermijdelijk en broodnodig. Om af en toe het gevoel te hebben dat we daadwerkelijk leven. Om ouder of misschien ook wel wijzer te worden.

Monique en Marjolein hadden toestemming gekregen om deel te nemen aan mijn studiereizen voor cliënten naar New York. Na de onmiskenbare vreugde, nam de pré-reis-stress subiet bezit van hen. Marjolein was in het verleden zoveel geïsoleerd, dat ze er een diepe vrees voor gesloten ruimtes aan over had gehouden. En dan druk ik mij nog eufemistisch uit. Het vooruitzicht van 8 uur vrijwillige opsluiting in een Boeing 747, ontnam haar de lust tot het exploreren van nieuwe horizonten. Monique belde 6 uur voor vertrek op met de mededeling dat ze onmogelijk meekon, want ze was ten prooi gevallen aan een zeer heftige migraine. “Dat duurt gemiddeld 3 dagen, dus ik kan onmogelijk reizen!” Een dienstopdracht van de directeur en een paar uit de kluiten gewassen zetpillen deden wonderen. Marjolein bombardeerde zichzelf tot personal assistent van Monique en reed haar in een rolstoel het vliegtuig in. Van slachtoffer naar operator. As simple as that.

Het is moeilijk in een paar woorden uit te leggen, maar New York City is een oase van rust en vriendelijkheid. De meer dan 50 ervaringsdeskundigen die ik tot nu heb meegenomen kunnen dat allemaal volmondig beamen. Dat is evidence based peer knowledge. Monique en Marjolein hebben er de reis van hun leven van gemaakt. Zij verbaasden alles en iedereen door ten overstaan van een volle zaal een ontroerende presentatie ten beste te geven. Marjolein spreekt matig Engels. Ze hakkelde aandoenlijk, maar iedereen begreep haar universele boodschap.

-“Ik merk dat mijn nieuwe enthousiasme en energie hulpverleners verontrust. Er bestaat een soort angst en bezorgdheid dat ik mijzelf voorbij ga lopen. Ik bepaal zelf wel tot hoever ik kan gaan. Zij zullen er aan moeten wennen dat ik geen slachtoffer meer ben en ook niet als zodanig aangesproken wil worden.”

Aldus de resultante van 8 dagen onderdompeling in het Centrum van de Wereld. Ontmoetingen met mensen die hun wereld voor even door elkaar heeft geschud.

Eenmaal terug in Nederland is het voor Monique en Marjolein de kunst wakker blijven. De wekker moet van de sluimerstand. Elke dag een ‘wake up call’. Rookworst en draadjesvlees zijn tenslotte maar één keer per jaar echt lekker.

 

Geplaatst op

Documentaire: 87.000 kijkers!

documentaire Rokus Loopik

Vals Plat maakte een documentaire:

Ha Rokus,
Je moest het opnemen tegen Sven Kramer afgelopen zaterdag. Geen gemakkelijke klus, maar er waren toch nog 87.000 mensen die gekeken hebben. (Tsja, Sven had er 1,3 miljoen maar die had ervoor getraind.)
Ik ben nieuwsgierig wat je teweeg hebt gebracht.
Met groeten, Ko!

 

Bekijk de documentaire:

 

Geplaatst op

Agenda Learning Experiences 2013

  • Consumer Learning Experience III, January 26th/February 2nd 2013, New York/Philadelphia
  • Salvation Army Learning Experience I, April 20th/April 28th 2013, New York
  • (F)ACT Woerden Learning Experience Belgium I, March 2013, Geel/Brugge/Gent/Antwerpen
  • Reinier van Arkel FACT Learning Experience, March 16th/March 23rd 2013, Washington, Philadelphia, NYC
  • Intensive Home Treatment Learning Experience to Glasgow II, June 2013
  • Rokus/RINO Strength Based Learning Experience III, June 8th 2013, Vermont, NYC, Albany, Philadelphia
  • Romania Learning Experience III, May 5th 2013
  • Consumer Conference “Meet the Experts from the USA”, October 7th 2013, Rokus/RINO te Utrecht
  • College of Saint Rose Albany Dutch Learning Experience III, January 5th/January 13th, Beilen/Amsterdam/Utrecht/Eindhoven/Tilburg, 2014
  • First Ypsilon Family Member Learning Experience, November 2013, New York, Rokus/Ypsilon
  • Consumer Learning Experience IIII, November 2nd/November 10th 2013, New York/Philadelphia
  • South Africa Learning Experience I, November 23rd/December 1st 2013
  • EAOF Conference on ACT, Aviles Spain, June 26th/27th/28th 2013
Geplaatst op

Bucharesti

Wel eens met een graadje of 20 onder 0, terwijl er een snerpende wind om je oren giert, op een verlaten station in Boekarest gestaan? Dan weet je niet hoe snel je naar binnen moet komen, ook al stinkt het in het wachtlokaal naar 50 dampende rottweilers. De lokale autoriteiten waren zo menslievend geweest om dat wachtlokaal die avond en nacht niet af te sluiten. De verwarming stond er lekker te loeien. Aldus vonden een 20-tal dakloze en verwaarloosde mensen voor dat moment warmte en onderdak. Het bezoek van de hulpverleners van SamuSocial was een welkome afwisseling in het monotone bestaan van deze ontheemden. Luttele seconden nadat ik één van die mensen een sigaret had gedoneerd, was ik ook de rest van mijn sigaretten kwijt. Bij ons busje, voor het station, deelden wij crackers, jam, kleding en nog meer sigaretten uit. Michael, onze chauffeur en steun en toeverlaat, was er niet blij mee. “Nu moet ik de volgende ronde gaan uitleggen dat die sigaretten maar eenmalig werden uitgedeeld!”. Een wat oudere man die duidelijk om een praatje verlegen zat, stak een minuut of 10 een verhaal tegen ons af. Op zich begrijpelijk, ware het niet dat hij dat in het Roemeens deed. Constantine was inmiddels druk aan het telefoneren. Verschillende van deze vagebonden hadden verteld dat hen de toegang bij een opvang geweigerd was, terwijl de burgemeester had verordonneerd dat zij iedereen binnen moesten laten.

Onze omzwervingen door een meer dan uitbundig met Kerstverlichting uitgedoste binnenstad, voerden ons die avond naar een militair hospitaal. We bezochten er Florian. Hij was daags daarvoor door een altruïstische dokter van straat geplukt en opgenomen. Florian liep op krukken, want 1 van zijn heupen weigerde elke rotatie en dienst. Hij was wanhopig, want zijn opname zou maar een dag of vijf duren. Zijn heupgewricht was aan vervanging toe en daarvoor ontbrak hem het geld. Om precies te zijn, 1050 euri. In Nederland wijst een specialist voor dat bedrag een luttel moment naar jouw kwetsuur. Florian weende zoete tranen van geluk toen wij na 10 minuten telefoneren met dat bedrag op de proppen kwamen. Hij belde subiet met zijn behandelend arts, die even subiet zijn opwachting maakte. In januari kan Florian zijn krukken aan de wilgen hangen.

In de bus werkten wij met z’n zessen een twaalftal ‘pretzels’ weg. Het was buiten ijskoud, maar wij laafden ons stilzwijgend en ook grappend aan elkaars aanwezigheid, aan de onuitgesproken vriendschap en de wetenschap dat we voor een aantal mensen die avond een verschil gemaakt hadden. We zochten een buurt af waar een man in een pick-up zou slapen. Een bezorgde winkelier wees ons de plek waar de wagen stond. Wij wisselden telefoonnummers en kaartjes uit. De man was er niet en kennelijk aan de wandel. De middenstander zou een oogje in het zeil houden. Ik zag twee zwerfhonden op een matje in een portiek, in hun slaap trillend de koude trotseren.

Terwijl wij onze weg vervolgden zong Bing Crosby, ‘I’ll be home for Christmas’, op de autoradio. Nederland was ver weg.

Column Straatjournaal Haarlem

Januari 2013

Geplaatst op

Naar de Bakermat van Herstel

Naar_de_bakermat_van_herstel

 

Het blad Psy bestaat niet meer en dat is voor ons werk een forse aderlating. Ik was een groot fan van dit magazine. Het was een belangrijke voedingsbron. In januari 2012 reisde Stef van Delft, journalist van PSY, mee naar Kansas en New York. Hij schreef een prachtig artikel over deze studiereis. Ik ben er maar wat trots op.

 

Geplaatst op

Dialogue

1. Dialogue is a tool for learning and understanding.
2. Dialogue is unique and happens in the present moment.
3. Dialogue is all about thinking together.
4. Dialogue is a conversation without sides.
5. Dialogue is a play of thoughts.
6. Dialogue helps to bring up the tacit skills and knowledge of a team.
7. Dialogue is about telling stories.
8. Dialogue creates new ideas in the participants’ minds.
9. Dialogue is simple in it’s essence. When one person talks, the others listen.
10. Dialogue starts when you speak from your heart. Meaning, that when you share what you really think and feel. “When you speak from your heart it’s always right.” -Ville Hast
11. The word dialogue is originally a greek word “Dialogos” which literally means flow of meaning.
12. Dialogue creates shared understanding.
13. In dialogue individuals bring up their own thinking and emotions.
14. The fuel for dialogue are honest inquiry and positive remarks.
15. Dialogue is an ancient way of learning.
16. You can learn dialogue by practicing it. And for hints and deeper understanding you may also want to read some books.
17. To learn dialogue takes time. It’s a group skill but depends on individuals.
18. Dialogue can be hosted. But the host is not a chair, nor doesn’t lead it to a certain outcome. The host’s main responsibility is to ask open questions now and then.
19. Dialogue doesn’t always have to be highly task-oriented.
20. Dialogue is all about having a conversation about what matters now.

Geplaatst op

10 practices of authentic leaders (by Dan Rockwell)

1. Talk comfortably about failure.
2. Say, “I hadn’t thought of that.”
3. Speak tough truths comfortably.
4. Share what you are learning. Fakers pretend they already knew.
5. Ask “dumb” questions.
6. Explore-with rather than conclude-for.
7. Invite feedback. Never fear it, or refuse it.
8. Honor others. Phony leaders need honor. Real leaders give it.
9. Know and acknowledge frailties and weaknesses.
10. Empathize without compromise.

Voor de hele post: klik hier.

Geplaatst op

Golf

Er bestaan golfbanen waar vrouwen niet binnen een straal van 600 meter van het clubhuis mogen komen. Clubhuizen waar je niet zonder jasje en dasje naar binnen mag. Golfclubs waar je een petje niet achterstevoren mag dragen. Clubs waar T-shirts en Jeans uit den boze zijn. En nog veel meer van dat soort ongein. Vijfentwintig jaar geleden, toen mijn knieën het begaven en ik elke contactsport moest opgeven, heb ik mij overgegeven aan dit vreemde balspelletje. Je moet toch iets met je vrije tijd doen en Bridgen is een spel voor Omroep Maxkijkers en echtelieden, ronddolend in een versleten huwelijk. Een sport mag je Golf natuurlijk ook niet noemen. Zeker niet wanneer je die mensonterende regelgeving tot je door laat dringen. Dat zou ook voor een man voldoende reden moeten zijn, om net als vrouwen, met een grote boog om zo’n club heen te lopen. Evenwel. Ik heb er mijn hart aan verpand. En ik kan er niet meer van loskomen. Het vooruitzicht van een rondje golf (18 holes) op zaterdag, kan je week voldoende zingeving en richting geven. Een mannenhand is snel gevuld. Bij voorkeur speel ik zo’n ronde om 7 uur in de ochtend. Grote kans dat je allerlei wilde beesten tegenkomt en veel belangrijker, iedereen ligt nog in bed, de wereld is maagdelijk en er is weinig noodzaak tot spreken. Ook wel eens fijn.

Op een vroege ochtend zat ik in een Goois Clubhuis met mijn vriend Edwin , die altijd als laatste eindigt, maar dat terzijde, een lekker kopje Engelse Breakfast Tea te drinken, toen een andere vroege vogel ons aansprak. Hij droeg een flinke borstel onder zijn neus en designer golfkleding. Het heerschap was overduidelijk in voor een praatje. Out of the blue begon hij te verhalen over een recente golftrip naar Zuid-Afrika. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat hij zich de vrijheid permitteerde om “die zwartjes daar” voor rotte vis uit te maken. Ze hadden het gewaagd op de baan bomen om te zagen, waardoor zijn bal tegen een boomstronk tot stilstand was gekomen. “Wat te doen?” Daarin had het golfregelement van the Royal and Ancient Golf club St. Andrews in Schotland (het golfspel schijnt daar uitgevonden te zijn), niet voorzien. Edwin keek mij, stomverbaasd over zoveel verbale ongewenste intimiteit, in opperst ongeloof aan. Hij herpakte zich snel en informeerde of ik het gewoon was mijn slangenleren zweep in mijn golftas mee te nemen. -“Natuurlijk Edwin, maar waarom vraag je dat?”. -“Omdat ik daar zo meteen deze kerel mee om zijn oren ga slaan!”. De bewuste man hebben we die dag nog een paar keer in het voorbijgaan gezien. De schrik zat er goed in. Hij maakte zich als een Romeinse Centurion, door Asterix op de hielen gezeten, uit de voeten.

Evengoed. Wat heeft het Straatjournaal met Golf te maken? Een grotere contradictie bestaan er eigenlijk niet. Welnu. Ik heb mijzelf voorgenomen in het voorjaar van 2013, met mijn golfmaten, een golftournooi te organiseren. De opbrengsten daarvan komen ten goede aan een bijzonder doel dat met dakloosheid te maken moet hebben. Dat u het alvast weet. Mijn golfmaten ook trouwens. Die weten nog van niets.

Geplaatst op

Gut Feeling, een open brief aan Sander Kuit of een Ongevraagd Advies

In de maand juni van dit jaar liep ik door de Bronx in New York, toen ik benaderd werd door de redactie van het programma ‘Memories’ van de KRO. Een Nederlandse man, genaamd Sander Kuit en gewezen student op een New Yorkse filmacademie, was op zoek naar Emily, een destijds (1998) jonge, dakloze vrouw. Hij trok maandenlang met haar op, maakte haar tot ‘leading actress’ in zijn afstudeerfilm en liet haar vervolgens achter in New York. Emily had hem gevraagd had haar mee te nemen naar Nederland. Sander kreeg na 14 jaar wroeging en benaderde ‘Memories’, in de hoop Emily te kunnen traceren. Anita Witzier en Sander de Kramer reisden met Sander Kuit naar New York.

 

“Ik heb zoiets van, we moeten er in  ieder geval achter komen waar ze is, of ze nog leeft. Nee, ik zal het nooit los kunnen laten, dat sowieso niet.“

 

-Waarom ben je bezorgd om haar?

-Omdat ik haar gewoon weer wil ontmoeten. Omdat ik toen een tijdje met haar ben opgetrokken.

-Je voelde iets voor haar en vond haar aardig. Je wilde haar leven veranderen?

-Dat niet.

-Dat had je wel moeten doen.

-Misschien had ik dat moeten doen.

-En nu?

-Misschien kan het nu wel.

 

“Beste Sander,

 

Met wie ik de uitzending ook besprak, iedereen stelde zichzelf de vraag; wat wil die man nu eigenlijk? Was hij echt verliefd op Emily? Of was het een marketingplan om zijn carrière een boost te geven? Met welke intentie is hij op zoek gegaan? Kortom, het ontbrak wat mij betreft aan richting en geloofwaardigheid. Het is misschien een open deur, maar dat is nu juist de belangrijkste kwaliteit in het verleiden van dakloze mensen tot hulpverlening en contact. Wat ga je doen mocht je Emily gaan vinden? Heb je daar een plan voor bedacht? Emily was dakloos vanaf haar 10e levensjaar. Dat betekent dat zij een levensgroot trauma heeft opgebouwd. Het trauma dat er geen verleden en geen toekomst meer bestaat. Dat je geen identiteit meer hebt. Daaraan denken is te confronterend. De overtuiging dat het nooit meer goed gaat komen, wordt een self fulfilling prophecy. Dakloosheid wordt een ‘comfort zone’, hoe gek dat ook moge klinken. Emily onderging eenzelfde lot als de meeste dakloze mensen, toen je haar achterliet. Zij werd bevestigd in de idee dat mensen passanten in haar leven zijn. Om daklozen mensen uit die adequate staat van paranoia te krijgen heb je ‘breekijzers’ nodig. Make her an offer she can’t refuse. Doe haar een aanbod waarmee zij het vacuüm waarin zij al jaren leeft, wil opgeven voor een ander bestaan. Een bestaan waarin je jezelf kunt verbinden met andere mensen en een bestendige relatie kunt opbouwen. Een bestaan dat betekenis heeft voor jou. Een bestaan waarin je op beloftes kunt vertrouwen. Neem haar de volgende keer mee en als dat niet anders kan, wat waarschijnlijk is, laat haar dan niet onbezoldigd achter. En, ik denk graag met je mee. Dakloze mensen hebben dezelfde verlangens als de meeste mensen. Liefde, respect, een huis, een relatie. Vertrouw op je ‘gut feeling’. Daar kun je van op aan. Emily ook.”

 

Rokus Loopik

Column December 2012

Straatjournaal Haarlem