Frelsesarmeen and Slum Sisters

Today was Salvation Army Day in Oslo. The temperature is about -10, but who cares when you are presented with some cool, state-of-the-art, heart-warming programs that serve people in need.

We visited the Salvation Army Street Hospital for homeless people with severe physical challenges. Wonderful nurses, who were called Slum Sisters back in the days, and now take care of people who find a safe haven in this building. Liv-Bente told us all about it, in perfect English, though she herself had big doubts about her ability to do that. Prince Charles would even say she spoke Impeccable English. Nothing to be shy about and every reason to proud of such a hospital and team.

Pål told us all about Sapa Bilpleie, a project where people are trained in making cars shine like crazy. Let’s say it’s a Beautiful Laundrette for automobiles. His program is like he said, always in the red figures. Nevertheless, the Salvation Army gives them the opportunity to keep doing what they are doing, because it’s important for people with multiple challenges to have a job. A job in which they can make mistakes, but are always learning to become the best at what they do.

Rune told me about his parents, who are officers at the Salvation Army and how he became a soldier for the same institution. Nowadays, he is the coach and coordinator of the Norwegian Street Soccer Team, both men and women. He states he has the best job in the world, and he told me all about it in an interview. It will be broadcasted on de Kantelcast, a podcast on Keymoments in people’s lives, in about a weeks time.

Liza showed us a perfect blueprint of how you can offer elderly people a meaningful life, in the midst of a loving community, living in a beautiful building and spending your day in a day center where you are offered multiple activities. Any other program, either serving youth or adults, can use this blueprint as an example on how to serve people with community building in mind.

Last, but surely not least, Yury, a Salvation Army prison chaplain (see photo), made us a witness of his fabulous programs. How about this for a one-liner: You can’t listen to your voices coming from inside, when you don’t cut down on the noise coming from outside.

That’s why his team creates retreats and pilgrimages for inmates, without any fear of inmates running out on them. It never happens, because they learn powerful lessons, we walk in the middle of nowhere, and it beats daily life in prison buildings and cell blocks. Recently, his team was offered a sustainable budget to visit Norwegian prisoners in other countries, who rarely get visitors.

All in all, it was a great day with passionate and innovative speakers and workers. Pretty unique in the world, considering the fact that they work for a somewhat traditional organization. Very worthwhile visiting. It lights up your day. Oslo and the Salvation Army are the place to be.

It takes Nordic Stubbornness to practice Housing First

It was the year 2011 that I traveled to Stord, Norway for the first time. It’s 2024 and I can add about four more visits to this City/Island that counts approx 20.000 souls. They do not differ from any other city and are dealing with similar ‘city issues’.

Yesterday we spent a day with their Housing First Team. They adopted this method after joining the Gras/Loopik Learning Experiences to the USA. 
And I was flabbergasted by their effectiveness, dedication and stubbornness to stick to the method and dynamics of Housing First. They do their utmost to keep people housed, despite all the daily dilemmas that come to their table. 

The Stord Municipality in Norway has banned homelessness from their town. Key to that amazing result is a team that stays true to the model, a great and always active Housing Coordinator, a people’s manager, a rock steady team leader, wonderful passionate workers and a police force that has a well-developed world- and human view on psychiatry and addiction. It’s a great example of a shared mission and network approach. Add all these ‘ingredients’ into a community-oriented-local-policy and success will come your way. 

Stord is on my list of top 5 Housing First Teams in Europe. Happy to go back in October 2024 with 15 Nurse Practitioners from the Neds.

Ode aan Russel Lawrence Cummins – † 8 januari 2024

Download deze geschreven Ode aan Russel. De uitvaart heeft in kleine (familie)kring plaatsgevonden. Een pagina, met woorden, geluidsfragmenten en een video als eerbetoon aan een bijzondere en originele vriend.

Waar Russel is, is Vuur. Een originele Human Rights Activist.

Lezing Russel Lawrence Cummins, Meet the Xperts 2015, Kleine Zaal, Toneelschuur, Haarlem.

De Onzin van de DSM-V. Podcast de Psychiater Doorgezaagd, met een bijdrage van Russel.

Loopik over Plenteren

‘Plenteren’. Daar was de heer Bakker vooral pagus voor. Hij was op zijn woonadres, een gekraakte, bouwvallige woonboot, bezocht door Henk Plenter van de afdeling Hygiënisch Woningtoezicht van de GG en GD. Plenter werkte al sinds mensenheugenis in Amsterdam en zijn persoon en werkwijze waren zo bekend dat zijn naam tot werkwoord is verworden. Als Plenter een huisadres bezocht, dan was er meestal sprake van ernstige verwaarlozing. Hij probeerde de bewoner op vriendelijke en creatieve wijze te bewegen tot een hygiënischer grondhouding. Als niets meer hielp, dan ging hij over tot een rigoureuze schoonmaak.

De gemeentelijke poetsman had de heer Bakker het advies gegeven zich aan mijn bureau te melden, in de hoop daarmee een bruuske reiniging af te kunnen wenden. De heer Bakker was een opvallende figuur, zoveel was bij de eerste kennismaking meteen duidelijk. Er was sprake van  een exorbitante baardgroei. Ruud Lubbers en de Goedheiligman verbleekten erbij. De baard had net als zijn woonboot gedurende een lange periode enige verzorging moeten ontberen. Hij hing in een enorme klit, als een vilten plak over zijn borstbeen en hij was dermate lang dat hij hem als een stropdas tussen de broekriem kon laten verdwijnen.

De heer Bakker was bang, bang dat hij ontruimd zou worden. ‘Ik heb telang gezworven om dit op te geven.’ – ‘Hoelang bent u dakloos geweest?’ – ‘Ik zwerf al sinds mijn geboorte, u toch ook?!’ Daar had ik niet van terug.  

De woonark was volgestouwd met oud- en nieuw papier. Over de lengte van de boot liep tussen de lectuur door een smal paadje, alsof iemand er jarenlang, als een gekooide leeuw, heen en weer had gelopen. Er werd hier niets verplaatst. De heer Bakker besefte dat hij de heer Plenter slechts zou kunnen behagen als hij meer dan alleen stoffer en blik ter hand zou nemen. Wij kwamen overeen dat hij per week 1 vuilniszak zou vullen en aan de straatkant zou zetten. Na een tweetal maanden werd het duidelijk dat het hem  aan het hart ging. De heer Bakker  kon niets weggooien. In dit onderkomen ging slechts leesvoer naar binnen. In tweede instantie spraken wij af dat spullen die weg konden voorlopig in plaats van op de stoep, apart gezet zouden worden.  Het mocht niet baten. Ook een voor de deur geplaatste container bevatte bij inspectie slechts een defect strijkijzer. Het kostte hem geruime tijd om er een paar versleten stappers aan toe te voegen. Het was hem niet gegeven afstand te doen van zijn bellettrie.

Uiteindelijk offreerde ik hem een aantal dagen Bed and Breakfast in ons Crisiscentrum, tijdens welke dagen wij zijn woonschuit zouden opschonen. Op de afgesproken dag meldde de heer Bakker zich met een weekendtas op ons bureau. De tas bevatte een pyjama, een onderbroek, een tandenborstel en een boekje met de titel, ‘Welke ster is dat?’.

Hij vroeg mij het hemd van het lijf.  Het gesprek duurde een kwartier, een half uur, drie kwartier. Ik werd onrustig. Na een uur kwam het slechte nieuws er hortend en stotend uit. ‘Mijnheer Loopik, het spijt mij zeer, maar ik kan niet op uw aanbod ingaan’.

Ik was maar moeilijk in staat mijn teleurstelling te verbloemen. Dit was het resultaat van een jaar geduld betrachten! Het was geruime tijd stil in de spreekkamer. De heer Bakker schokschouderde en keek gegeneerd om zich heen. Ik hervond mijzelf. Hem trof geen blaam. Iedereen heeft een reden om te doen wat hij doet.

Restte mij desalniettemin een prangende vraag; ‘Waarom heeft u uw weekendtas meegenomen?’

‘Mijnheer Loopik, duidt mij niet euvel, maar ik wilde u niet meteen voor ’t hoofd stoten.’

Rik van Laeken † 10 maart 2023

Zeker en vast.

Blij dat we elkaar nog hebben kunnen zien, kortgeleden. Hoewel in omstandigheden die bepaald anders waren dan de gewone omstandigheden waarin we elkaar pleegden te zien.

Met een Orval in de hand, op het Sint Veerleplein in Gent.

Dan bespraken we de zin van ons bestaan, maar altijd in relatie tot anderen. Want daar was jij van. Een rijzige, markante, boom van een vriend van Alleman.

Een rotsvast geloof in het goede van de mensen en een goede afloop. Tot op het laatst.

That was your middle name. Onbevooroordeeld positief. Altijd met een overweldigende interesse in wat de ander van iets vond.

We zien elkaar nog ergens Rik. Peter, Harry, jij en ik. Op een ander pleintje.

Zeker en vast.

En als ’s avonds overal de lichten uitgingen, dan zat ik niet achter een voordeur

Je moet er 65 voor worden, klaarblijkelijk. Om af en toe om te zien naar vervlogen tijden. Ik heb veel bewaard, uit die 20 jaar straatwerk in Amsterdam. Video’s, documentaires, columns, artikelen, geluidsfragmenten. Deze week stuitte ik op een opname van de KRO/Radio. Een 9-delige (podcast)serie over het Daklozenteam in Amsterdam, waar ik 20 jaar voor gewerkt heb. We spreken 2004. 
Die serie kun je trouwens beluisteren op mijn Soundcloud-pagina. Absoluut de moeite waard, als vergelijking met tegenwoordige tijden en inspirerend om te horen hoe hemel en aarde bewogen werden om dakloze mensen te helpen. Er is veel ten goede gekeerd, maar ook veel niet. In sommige opzichten zijn we Terug naar Af. 

In die serie komt Arie aan het woord. Onze eerste ontmoeting vond plaats in een kelder van de Graansilo aan het IJ. Een plek waar nu dure appartementen gesitueerd zijn. Hij lag er tussen tientallen kilo’s rottende tomaten te slapen. Zijn beschrijving van wat dakloosheid is ‘zingt’ nog steeds rond in mijn hoofd. Confronterend, desolaat, schokkend. 

Ik heb veel van hem geleerd. Met name dat iedereen altijd gelijk heeft. Hoe dan ook. Vanuit het perspectief van degene die dakloos is. Het is een hard leven. Ook omdat we allerlei regelgeving bedenken die mensen als het ware ‘gijzelen’ in dakloosheid. Begrijp mij niet verkeerd, ik geloof oprecht dat iedere hulpverlener zijn/haar werk met het hart doet: het zijn onze systemen die aan revisie toe zijn. 

In een persoonlijk gesprek vertelde hij mij dat hij de woorden ‘tot volgende week’ maar moeilijk aan kon horen. “Elke keer als dat tegen mij gezegd werd, dan vond ik mijzelf na een gesprek toch weer dakloos terug op straat. Ik zat niet achter een voordeur. ” 
Het schaamrood steeg mij naar de kaken toen hij mij dat vertelde. 

Arie die zag het scherp en hij hield mij scherp. Niet lang na deze opname raakte hij zijn woning weer kwijt. Als ik mij niet vergis omwille van huurachterstand. Ik hoop dat het hem nu goed gaat. Dat hij ergens woont, met vrienden, vriendinnen en familie.

Uit respect heb ik een Intro en Outro achterwege gelaten. Het zijn slechts 10 confronterende luisterminuten. Het zijn de woorden die het hem doen. Zoals gezegd, we schrijven 2004, maar het had ook 2023 kunnen zijn. 

#hetrehabteam #amsterdam #arie #achterdevoordeur #dakloos #devriendelijkebankjesbond #wordlid#housingfirst #housingfirstnederland #tweeduizendvier #tweeduizenddrieentwintig #dekantelcasth

Herstelvakantie voor Peers en Professionals

Vanaf 2023 bieden Harry Gras en Rokus Loopik de mogelijkheid voor hulpverleners en cliënten om samen op vakantie te gaan en op een andere manier aan herstel te werken. En dat alles op een prachtige locatie, Chateau Mondou in Villeneuve sur Lot, Zuid-Frankrijk.

De nadruk in deze vakantieweek ligt op het samenzijn met anderen die zo’n week net zo hard nodig hebben als jij. Veel hulpverleners en peers zijn nog nooit met elkaar op reis geweest. Wij bieden de mogelijkheid om elkaar op een andere manier beter te leren kennen.

Een vroege duik in het frisse zwembad staat garant voor een boost in jouw algeheel welbevinden en fysieke conditie. We maken wandelingen, doen yoga, bezoeken pittoreske dorpjes, kleurrijke markten, gekke brocantes, genieten van een uren durende massage, kopen en bereiden al onze maaltijden zelf en we streven naar betekenisvolle en herstel- bevorderende gesprekken. Dat laatste doen we door inspirerende dialoog-sessie’s te organiseren waarin er voldoende ruimte is om te bespreken wat jij nodig hebt voor jouw herstel. En hoe je dat samen kunt bereiken.

Na die week kun je er weer jaren tegen. Je verwerft een andere relatie met jouw cliënt en andersom, jouw hulpverlener. Je voelt je energieker, creatiever en meer geëquipeerd om samen aan het (herstel)werk te gaan. We brengen je terug naar wie jullie waren voordat de DSM-V een bepalende rol in jullie leven kreeg. Voor minder doen Harry en ik het niet. Wij hebben er alvast erg veel zin in.

Download hier de brochure

Podcasten met Harry Gras en Rokus Loopik

Het zal niemand ontgaan zijn, Podcasten is Hip. En dat betekent dat Harry en Rokus daar al lang geleden op aan zijn gehaakt. November 2019 om precies te zijn. Toen zag onze eerste Podcast het levenslicht.

Het is een prachtige manier om jouw denkbeelden en wie je bent over het voetlicht te brengen. Het mes snijdt aan twee kanten: het is voor ons vooral plezier en meditatief om zo’n podcast te maken, te editen, te produceren. Dan laten we het feit dat je er ook naar kunt luisteren, op elk denkbaar moment van de dag, niet onbenoemd. Want of je nu aan het hardlopen bent, achter het stuur zit, een geweldige dis staat te bereiden, naar de einder zit te staren, een Podcast beluisteren kan altijd en overal.

Het is een manier is om je overtuigingen om zeep te helpen en jezelf opnieuw uit te vinden. Want daar zijn wij van.

In de PDF kun je oplezen hoe je van onze Podcast-diensten gebruik kunt maken.

#grasloopiklearningexperiences#harrygras#rokusloopik#dekantelcast#intheirshoes#richpulice#kantelmomenten#richandrokus#injouwschoenen#walkingtheextramile#podcast#podcastmasteracademy#mirjamhegger

The Youth Living Museum of Heart Sounds in Kampala, Uganda or ‘Show me the Money!’ (Jerry McGuire/Tom Cruise)

My friend Harry Gras and his wife, Lisette are currently in Uganda, working as a Volunteer for the Program Help Her International. They will stay there for three months, untill September 12th.

They meet wonderful people every single day. Rokus Loopik turns their meetings and conversations into a Podcast episode of the Kantelcast. You can find this Podcast on Spotify, Apple Podcast and Springcast.

Recently Harry met the Young Ones. Three young men, Patrick, James and Elijah, who started the Youth Living Museum of Heart Sounds Foundation. James is the son of Joseph Atakunda. Joseph is a person with lived experience and a Powerful Peer and Advocate for people that deal with mental health issues. He recently retired and the Young Ones decided to start of where Joseph stepped out.

They do great work, but they lack a building, a Community Center from which they can send their Mission and Vision into The World. The rent for such a building costs €250 per month, €3000 on a yearly basis.

Harry, Lisette and Rokus decided to help them out. And for that we need money. We are not going to ask you to donate (nevertheless also possible), but we want to give you something in return for your generous donation. As said, we (The Young Ones) need €3000 for the payment of rent for one year.

In order to collect this amount of euro’s I will be selling a couple of my Living Museum paintings. Yes, the ones that mean The World to me. My heart is in these paintings, because I met the Artist and I know the story behind the painting. And it took some effort to be able to buy them.

If you are interested, let me know. When you buy the paintings, you will get the story attached to it. On paper, lively written out by me.

Oh yes, you have to know I will NOT sell them for less then €3000, because that is what we, Patrick, Elijah and James need. Know that you will be the owner of three special Living Museum Paintings from Moldova and New York and that the Young Ones can start their very own Living Museum in Kampala with your donation.

We thank you with everything we have and to be specific, from our hearts.

So, which painting am I talking about? And what can I tell about them for this moment?

Made by an Artist from Chisinau, Moldova, at a young age, being a student at an Art Academy
Made by the same artist from Chisinau, Moldova (different and amazing story).
Painted by John Tursi, an Artist from the Living Museum, New York.

And hey, if you are hesitating because of the lac of the story behind the painting, just reach out to me and I will reveil the story to you. That is, if you are serious about buying the paintings.

Thank you so much up front and hope to hear from you soon!

Rokus, Patrick, James, Elijah, Harry and Lisette

rokus@icloud.com

0681420615

VWS

Ik moest mij inhouden. Tien actiepunten was geen probleem geweest. Evengoed, zoals Marnix Geus stelt: deze vijf punten zijn genoeg om in de komende jaren aan te werken.

Download de Pdf met onze actiepunten onderaan deze pagina.

We rest our case.

Denk mee over de aanpak dakloosheid! Op 24 mei organiseert VWS in Utrecht een landelijke brainstorm. Het is de aftrap om samen tot een aanpak voor de lange termijn te komen. Iedereen is welkom: beleid, uitvoering, management, belangenbehartiging en mensen met ervaring met dakloosheid.

We kijken vooruit: hoe lossen we dakloosheid op? En we staan stil bij wat we de afgelopen jaren hebben geleerd, bijvoorbeeld op gebied van preventie. Staatssecretaris van VWS Maarten van Ooijen roept iedereen op om mee te denken en deelt met ons in deze video alvast zijn uitgangspunten 💡

Schrijf je snel in en tag hieronder je collega’s of samenwerkingspartners.

👉🏻 Datum: 24 mei – 13.30 – 17.00 uur (inloop van 13:00)
👉🏻 Locatie: Jaarbeurs (Julianagebied) bij Utrecht centraal
👉🏻 Inschrijven: 
https://lnkd.in/eyGqzEHN

Christer, Hilde and Housing First. It’s a Love Thing.

Agreed, these are confrontating pictures. But, no worries, this story ends being a Feel Good Love and Recovery Story. About two people who hit Rock Bottom. Who found Recovery, Housing First, Victory and Love not so very long ago.

I met Christer and Hilde in 2016, on the 2nd of June at 15.25 hours, in their cosy home in Stavanger. Their Housing First Team asked me to meet these two Wonder- and Powerful people.

Back in the days they struggled with addiction and as said in other words, walking into a dead end street. One day, in 2015, they were included in the Stavanger Housing First Program, one year before we met for the 1st time, in their new home.

In 2018 I invited them to perform with me on a Conference stage in their home town.

They told me it meant a lot to them, as it did for me. It meant The World to be honest.

Today, April 1st 2022, Christer texted me the following message:

Today I was employed in a 100 percent position in Housing First Stavanger as an experience consultant🥳  Feels fantastic🤩 Thank you for believing in us❤️

Dear Christer and Hilde, I congratulate you with this wonderful achievement and position. And yes, I believed you could do it.

Sit back in your chair, log in to Spotify and find this song, Thinking of a Place by the band The War on Drugs. Close your eyes, listen to the music and lyrics. Listen to the steel guitar, the violins, the synth’s, the mandoline, like I did this afternoon and when the guitar starts crying, taste the Sweet Victory of the Love between you both and your personal War on Drugs. The Battle that you have won.

Don’t think the song is over at 5 minutes and 6 seconds, because that is where the good part starts. The Story of your Love and Recovery.

Have a great evening and celebration. I am with you in my mind and heart.

Just see it through my eyes
Love me like no other
Hold my hand as something turns to me
Turns me into you
Turning me into you

Wat hebben de RINO Utrecht en Bemoeizorg met elkaar te maken?

Nou alles

Ik mag er al 20 jaar lesgeven aan mensen die zich al die jaren in grote getale opgeven voor de door Simone van de Lindt en Harry Gras gecoördineerde Bemoeizorg-opleiding.

Gisteren was het weer eens zover. De eerste van twee in twee weken.

Maanden geleden stuurde ik de studenten een opdracht

Ik geloof in de helende kracht van Verhalen Vertellen. In mijn trainingen en reizen is dit een vast onderdeel en mensen beleven life-changing-moments aan het vertellen en aanhoren van Verhalen.
In de komende maanden, voorafgaande aan de trainingsdagen, wil ik jullie uitdagen om een moment(en) te zoeken om een persoon op straat aan te spreken en een gesprek aan te knopen. Iemand die indruk op je maakt en jouw belangstelling wekt. Die persoon is bijvoorbeeld dak- en of thuisloos, heeft misschien een achtergrond in de psychiatrie/verslaving, of een familielid, maar als dat niet lukt, dan mag iemand anders ook, zolang je die persoon maar niet kent. Maak het jezelf niet al te makkelijk.

Als je iemand gevonden hebt die openstaat voor een gesprek, probeer dan de volgende vragen uit:


*Kun je een ‘kantelmoment’ in jouw leven benoemen?
*Hoe zag dat moment er uit?

*Wat heb je van dat moment geleerd?
*Wat kunnen andere mensen daarvan leren?


Ik stel je op de trainingsdagen in de gelegenheid om in een tijdsbestek van 8 minuten (niet meer en niet minder) in een video, een geluidsfragment, een document, een verhaal te vertellen over jouw ontmoeting.
De vorm van presenteren is open. Je mag een vorm kiezen die aansluit bij jouw persoonlijkheid. Tip: stap uit je routines en geef je fantasie en dus jouw presentatie alle ruimte. Durf je verhaal prijs te geven. It’s a one time opportunity.

Als je geluk hebt, dan ontspint zich voor je neus een dag vol pure chemie

Louis Puggaard-Müller, Kurt Jurgen Kühnen en De Socialrun Aanstichters, Jasmijn en Charlotte waren er ook bij met meer dan memorabele bijdragen.

En die studenten deden voor niemand onder. Weergaloze geluid-, tekst en beeldfragmenten van ontmoetingen. Bijdragen waaruit je de talrijke uren van voorbereiding en uitvoering kon horen, zien en oplezen.

En dan ga je tjokvol energie op weg naar de VrijMiBo

Die inzendingen ga ik verwerken in een Podcast. Dat duurt even. Maar die staat in een paar weken online, met toestemming van de maker natuurlijk.

De volgende cliffhanger geef ik alvast weg

Man met de kleden 

daar sta en ga je 

het maakt niet uit wat de weersvoorspelling is

er is geen andere mogelijkheid dan je fiets op te stappen 

en dat doe je, zelfs nog met plezier 

ondanks je pijn en verdriet 

je land dat je hebt moeten achterlaten 

jouw thuis, jouw veilige haven waar je altijd op terug hebt kunnen vallen 

Nial, 

je vertelde dit met veel dapperheid en kracht  

nadat je mij vroeg cola te kopen voor onderweg 

ik dacht; een keer niet iemand die om geld vraagt 

een opvallend en uniek figuur, zo zou ik je noemen

eerlijk en oprecht in je woorden, zo kwam je over 

je was vriendelijk, vroeg mij over mijn leven

het was net alsof we elkaar al vaker hadden gezien 

je stapte je fiets op om verder te gaan

met de vele dekens die we samen weer hadden vastgemaakt 

je vertelde nog op zoek te zijn naar een slaapplek maar dat was niet het moeilijkst van de dag 

het allerergst vond je genegeerd te worden, door mensen waar je een vraag aan stelt

gewoon een kleine groet of een korte kennismaking

dat is toch niet zo moeilijk?

dag! zei je en keek nog achterom om naar me te zwaaien

ik zei; tot ziens! want dat voelde zo.

Met dank en een diepe buiging aan Fleur en de groep van vrijdag 18 maart 2022.

Het was in alles een mooie dag

The Living Museum Rocks

We zijn precies een jaar verder. Natuurlijk, onze vestiging in Bennebroek is op 1 januari 2021 dicht gegaan.

Maar the Living Museum is springlevend

Wist je dat Rob Haen, de initiatiefnemer van the Living Museum in Tilburg recent twee prijzen in ontvangst mocht nemen? Allereerst de Creatieprijs van de gemeente Tilburg. Ten tweede ontving hij de Solidariteitsprijs van GroenLinks, regio Tilburg. Momenteel zijn zij op zoek naar een nieuw gebouw, want op 1 april loopt hun huurcontract af, maar wat gaat het Rob en zijn kompanen voor de wind.

Alle tips voor een nieuw gebouw zijn natuurlijk welkom

Ron Vogels van the Living Museum040 (Eindhoven) timmert onverdroten aan de weg.

Helen Roeten, voormalig kunstenares van the Living Museum in Bennebroek is in Alkmaar enige tijd geleden gestart met The Living Museum Project. Ook zij komt met haar project regelmatig in het nieuws.

Eric Rudolphi, straatadvocaat te Leeuwarden is vorig jaar zijn Living Museum in Leeuwarden gestart. Bijna alle inboedel uit Bennebroek heeft zijn weg naar zijn Museum gevonden. Verschillende kunstenaars van TLM Bennebroek hebben in Leeuwarden geëxposeerd. Zoals elke stad herbergt Leeuwarden veel kunstenaars die daar hun vrijplaats hebben gevonden. En ze hebben plek voor nog veel meer kunstenaars.

Want hoe het ook zij

The Living Museum als concept is een vrijplaats voor kunstenaars van alle achtergronden. Een plek waar jij jezelf kunt zijn, zonder oordeel en alle ruimte om jezelf te ontwikkelen tot een bijzonder kunstenaar.

Ingrid, Willem, Joke en Anna, voormalig kunstenaars van the Living Museum in Bennebroek zijn in Hillegom hun eigenste ‘Living Museum’ begonnen onder de naam Atelier Mixxxx. Diversiteit in kunst, samengebald in een voormalig winkelpand in een drukke winkelstraat. Wat een prestatie, ondernemingsgeest en alles waarom we ooit the Living Museum begonnen zijn.

Dit gebouw staat in Alphen aan den Rijn. De plaats waar ik mijn middelbare schooltijd heb doorgebracht. Vorige week mocht ik met drie mensen uit die gemeente spreken over hun plannen om een Living Museum te starten. Ook de stad Leiden denkt aan het openen van een Living Museum.

The Living Museum is alive and kicking

Vanuit mijn studio op het NDSM in Amsterdam-Noord werk ik verder aan het verspreiden van The Living Museum als concept, als artist community, als mogelijkheid om mensen een plek te bieden waar geen regels en wetten gelden. Waar je jouw creativiteit de vrije loop kunt laten. Waar je aan community building kunt werken.

En wie weet starten we dit jaar ook een Living Museum in Amsterdam-Noord.

Omdat elke stad, elke wijk zo’n mooi project goed kan gebruiken

Natuurlijk, er is geen Living Museum dat lijkt op de andere. Want alle mensen zijn uniek. Maar de gedachte is altijd dezelfde.

To summarize the essence of the museum, the essence of the museum here is that we are celebrating the individual differences. We are celebrating those aspects of your vulnerability that make you a miserable person outside in the world as your strength and we change your identity to that of an artist. And we celebrate the fact that you had experiences other people did not have. So in this way: Art is the solution, art is the way to go.

Marton, Janos (1999)

Artists at the Living Museum are automatically at a high level in creating art work; so called normal artists have to work hard until they get there. They have access to the universe, where the angels fly.

Beispiele: Picasso oder Dubuffet

Janos Marton (1992)

PS Het portret van Janos Marton is van de hand van Grietje Keller, Organisator Mad Studies-leesgroepen stichting Perceval & kwaliteitsfunctionaris GGD Amsterdam.

Nous partons (un peu)

Sinds jaar en dag verkneukelen wij ons aan het TV-programma Ik Vertrek. Met groot leedvermaak kijken we toe hoe andere escapisten zich in een ongewis avontuur onderdompelen. Want zo kun je zoiets wel noemen. Zo’n ervaring is overweldigend en staat bovendien in de Top 5 van stressoren in de diagnostische criteria van de DSM-V. Een classificatiesysteem dat in de Psychiatrie gebruikt wordt om jou en je problemen in een hokje te douwen.

Al die afleveringen van Ik Vertrek, en we hebben ze allemaal gezien (ja, ook in de herhaling), die kloppen als een bus. Je kunt je nog zo goed verdiept en ingeleefd hebben in wat je gaat kopen of net gekocht hebt, maar de realiteit is vele malen minder rooskleurig.

Zo hadden we ons oog op een 13e eeuws kasteeltje in de Lot laten vallen. Terwijl ik in de zomer van 2021 voor de Socialrun per pedelec naar Santiago de Compostela aan het fietsen was, togen mijn vrouw Marie-Anne en haar broer Meindert per auto Naar Villeneuve sur Lot. Om dat chateau te bekijken.

Het is misschien een iets te groot project voor ons, concludeerden zij. Maar ga toch maar kijken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging tenslotte toch die kant op.

Na een heel aangenaam verblijf op Camping La Roche Canillac van mijn vrienden Eric en Iris, trapte ik via Rocamadour richting Villeneuve. Hun verhaal is net zo Ik Vertrek-waardig als al die andere sappige verhalen trouwens. Als je wilt weten hoe het hen vergaan is, beluister dan deze Podcast. Eer en Ier Vertrekken.

Een lang verhaal kort

Het huis en de omgeving spraken mij aan.

We deden een bod.

Op 19 augustus 2021 parkeerden wij onze auto om 14.00 uur voor het kantoor van de notaris in Villeneuve sur Lot.

Op 19 augustus 2021 om 14.05 uur draaiden wij ons op de stoep van de notaris om en zijn we weer naar Nederland gereden. Zonder het koopcontract te tekenen.

Laten we het op koud-water-vrees houden

De werkelijkheid was vele malen ongemakkelijker, maar ik boog mij op positieve weerslagen van wat ons in het leven bezighoudt, dus laten we het diepgaande twijfel noemen. Dat is een stuk sjieker.

Weken later stelde ik mij weer in verbinding met de 80-jarige eigenaresse van Château Mondou. We kregen dat huis maar niet uit onze hoofden. We zijn weer in gesprek gegaan. Gek genoeg alsof er niets gebeurd was. Dat is voor veel mensen een effectieve grondhouding.

Op 16 december 2021 hebben we het koopcontract getekend en mogen wij ons eigenaar noemen van een 13e eeuws kasteeltje in de Lot et Garonne.

Dat is natuurlijk mind blowing. Evenwel. Elke ochtend slaat de schrik ons om het hart.

Waar zijn we in hemelsnaam aan begonnen?!

Er gaat elke dag wel iets stuk. Het kostte weken om het huis te clearen. Dat wil zeggen : we hebben de ramen opengegooid en 75% van de inhoud van het chateau naar buiten gegooid. We rijden elke dag naar de dechetterie (vuilstort). En zijn we met bossen rokende Salie in elke hoek van het huis geweest. We hebben er vooralsnog (nog) geen spoken zien rondwaren, anders dan apparaten die het om onverklaarbare redenen begeven.

In onze vorige Franse woonplaats in de Bourgogne, stond aan de rand van het dorp ook een kasteel. Als we onze hond uitlieten, dan maakten we een rondje langs dat immense gebouw. Over het algemeen, als de Canadese kasteelfamilie thuis was, zag je er links onderin het kasteel slechts één lichtje branden. Nu begrijpen we waarom.

Het is de enige echt verwarmde plek in het chateau

Namelijk, de keuken. De overige kamers zijn steen- en steenkoud. Vooral als er geen CV en enkel open haarden en houtkachels aanwezig zijn, zoals ook in ons kasteel.

Het is dus even wennen. Evengoed. De Nederlands/Franse/Friese aannemer Renzema, die al 25 jaar in Frankrijk woont en werkt, is inmiddels langsgereden voor een inventarisatie van onze (ver)bouwplannen. Die liegen er niet om, qua prijs dan. Niet dat we daar niet van op de hoogte waren, maar toch. Het vraagt om overleg over wat wel en wat niet aan te pakken. Maak een Masterplan, stuur dat voor 1 april in, dan gaan wij alles voorbereiden en dan kunnen we volgend jaar aan de slag.

Slik

Evengoed. Elke dag houden we meer van deze bijzondere plek. De vergezichten zijn wonderschoon. De zonsop- en ondergangen zijn oogverblindend mooi. De ruimte, de vrijheid om te bewegen is verslavend. Je voelt ineens dat je bepaalde spiergroepen bepaald verwaarloosd hebt. Want er moet natuurlijk wel gesjouwd en geknutseld worden. De door de vorige bewoner aangelegde TV-aansluitingen zijn afgekoppeld. We maken vuurtjes. Daar kun je uren naar kijken.

En als altijd, als je niet weet waar je moet beginnen en je door de bomen het bos niet meer ziet, dan is er altijd iets om je aan vast te houden. Op het wereldwijde net komt elke dag een hart onder de riem voorbij. Als je het wilt zien.

Een gedeeld luxe probleem is een half luxe probleem. Als je kinderen en aanhang, en bevriende echtparen een paar weken langskomen, dan valt alles weer heel erg mee. Nee, het huis wordt er vooralsnog niet warmer en beter op, maar het ruimt lekker op en gezellig is het zeker.

Die drie kids koken daarnaast de sterren van de hemel. De liefde van een kasteelheer gaat door de maag. Vooral als er gnocchi op het menu staat.

Cette histoire continue

Château Mondou in de Lot (Website)

Château Mondou in de Lot (Instagram)

In Memoriam Joanne Ellenkamp

In de groepen die ik meeneem naar New York is er altijd iemand die op dat aanbod ingaat. Ook Joanne Ellenkamp nam die uitnodiging aan. En zo zaten we met z’n twee, in een zonovergoten Central Park, op een terras ervaringen en vriendschap te delen.

Want we hadden een klik. Het was een highlight in die meer dan 75 voorbije reizen die wij inmiddels gemaakt hebben. Central Park leent zich daar als geen andere locatie perfect voor. Omgeven door weelderig groen en toch midden in die smeltkroes van culturen.

Dat kenmerkte Joanne 100%. Een vrouw van de wereld. Iemand die zich in alle kringen op haar gemak voelde en het beste uit de mensen om haar heen naar boven haalde. Omdat ze de vriendelijkheid zelve was. Een kosmopoliet pur sang.

Jaren later kwam ze naar the Living Museum in Bennebroek en vertelde dat ze ongeneeslijk ziek was. De rust waarmee ze daar over sprak maakte een groot verschil. We hadden een intens en opgewekt gesprek over wat ons bezighield en de hoop dat ze nog veel tijd zou krijgen.

Onderstaande foto is daar een overweldigend bewijs van. Van haar ongebreidelde positivisme en opgewekte aard.

Ik las vanochtend dat Joanne op 3 januari 2022 is overleden. In onderstaand artikel van Trouw kun je oplezen wat zij voor de wereld en voor Rotterdam betekent heeft. Als geboren Rotterdammer, als reisleider, als hulpverlener en als verre vriend kun je daar onmogelijk aan voorbij gaan. Er is een Rotterdamse heengegaan.

Ik wens haar echtgenote, vrienden, familie en collegae veel sterkte, liefde en tijd om verhalen over Joanne te delen. Zo houden we mensen bij ons.

When I’m Sixty Four

I agree. It’s an open door.

The Founders of Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band offered me a helping hand with opening, composing and sharing this Birthday Blogpost.

It makes me melancholy

Because mental and fysical maturity don’t go hand in hand when you are getting older. On one hand one is walking the dusty road towards Oblivion. On the other hand, being alive and kicking, providence offers one the ability to make peace with that fact.

Whatever may happen.

I really turned 64 today.

And I am grateful

No, not because of reaching this age.

I am grateful

For the fact that people who became sick, became better again. Grateful for the people who passed away last year, whom we will never forget, meant so much to us. Grateful for the fact that despite everything I was able to work and travel with people. I am grateful for resilience. Grateful for the healing powers of self. Grateful for Santiago de Compostela. Grateful for my family, wife, sons, Estelle. I am grateful for the fact that I can smuther myself in the love and friendship of lots of people around the world and the love I can give to them. Because we took good care of each other in 2021. With Love and Attention.

And if you thought about me today

I thank you from the bottom of my heart. Without you, this day would not have been the same.

What is the connection between my day of birth, Château Mondou and the year 2022?

I am here, today @ Villeneuve sur Lot and Château Mondou @ 64


My spouce Marie-Anne and I, we are going to make a dream come true. And given our age, this will be the last trick in our working lives. A house in the South of France, with three Holiday Cottages which we will rent out to tourists, friends, colleagues and family. Because quitting with doing what you like most, what most people call working, was never what we were aiming for and is not a given thing for us. Not yet.

We started two weeks ago

With breaking down and rebuilding. We are true fans of the TV-program, Ik Vertrek. We enjoyed watching people buy houses in France and feeling stressed out about the state their new houses where in and the crazy amount of work they had to put in there. Because their minds were on a pink cloud when they signed for it. And now, now it all happened to us. We spent 10 days throwing the inheritance of the former owner out of the windows and moving other people’s energy out of the same windows by burning sage.

Nevertheless

From this summer on, we will be renting out these wonderful three Holiday Homes. With everything that makes you happy. Making fires on two acres of land and the courtyard. Cooking in the same courtyard. Visiting ancient villages. Reading a book. Watching Church Owls flying over our terrain. And, as you can see, you can also practice your swimming skills. We hope to welcome you here. One day.

🏰 Chateau Mondou

No

I am not quitting working in The Netherlands and other countries. During autumn and winter I will keep on doing that from our place and office in Amsterdam. And my partner Harry and I, we have lots of trainings and learning experiences planned, once we are allowed to travel and work with groups again.

Because without you, life just means nothing

I wish all of you a good and prosperous 2022. That’s the luxury of being born on the 4th of January: you can combine these memorable days and wishes.

I will do my utmost best

To feed you with Love and Trust.

Because whatever may come, today I am taking the freedom to bend the lyrics of this great song just a little.

For the sake of our friendship.

I will still need you

When I’am Sixty Four.

De Kantelcast en de Psychiater Doorgezaagd

Een Podcast over Kantelmomenten en Prangende Vragen in de GGZ

Het zal de aandachtige luisteraar niet ontgaan zijn

Sinds ik een opleiding heb gevolgd bij de Podcast Masters Academy van Mirjam Hegger, heeft dat medium mij behoorlijk bij de strot gegrepen. Ik heb er een nieuwe activiteit/hobby/verslaving bij. 

De Podcasts ‘De Kantelcast’ en ‘de Psychiater Doorgezaagd’ hebben, hoewel (nog) bescheiden, een vast luisterpubliek getrokken

Je kunt ze via Spotify, Springcast en Buzzsprout beluisteren. Schroom niet, als het jouw goedkeuring kan wegdragen, om ze in jouw netwerk te delen. Ik, Harry Gras en Anne-Marie van Dam doen niets liever dan mensen bevragen om daar een nieuwe Podcast van te maken. 

De laatste Podcast van Anne-Marie en Rokus heeft veel mooie reacties opgeleverd

Zoveel, dat er weer nieuwe aanvragen voor ontmoetingen en interviews uit voortgekomen zijn. 

In de komende weken spreken wij de volgende inspirerende mensen.

Dus in een tijdsbestek van een maand kun je nieuwe afleveringen van onze Podcasts verwachten. We hebben er ongelooflijk veel zin in.

Imme Titulaer


Over drang, dwang, en medicatie zou ik ook nog wel iets te melden hebben… en ik ben bereid ervoor naar Amsterdam te komen.

Roland Hoven en John Jongejan

Roland en John voeren al enige tijd een briefwisseling over allerlei onderwerpen die elkaar en de GGZ betreffen. Een opmerkelijke uitwisseling van kennis, inspiratie en betrokkenheid. Een must voor iedereen die de GGZ een warm hart toedraagt.

Steven Peters

Ik ben om 7 uur in de ochtend door een arrestatieteam van mijn bed gelicht en valselijk beschuldigd. Dat resulteerde in een depressie en een alcoholverslaving die 25 jaar geduurd heeft.

Leny van Dalen

Ik denk dat ik wel iets te zeggen heb over afstand en nabijheid in contact met patiënten. Om maar eens wat te noemen…

Heb daarin regelmatig mijn neus gestoten, maar ook hele mooie verrijkende ervaringen waar het gaat om verder gaan dan je doktersrol je vraagt.


Hoe is het nu eigenlijk met Paul?


Kijk om. Maak een praatje. Kijk niet weg.

Dat deed Marnix Geus ook niet in de winter van 2021, toen hij dakloze Paul in de Pijp in Amsterdam tegenkwam. Het is al even geleden en het had wat voeten in de aarde, maar gisteren mochten we Paul dan eindelijk ophalen in Zaanstad. Van het bedrag dat hij onze staat heeft gekost met die 6 maanden detentie hadden we veel meer mensen dan alleen Paul kunnen helpen. Evengoed, laten we het over Paul hebben: we hebben Paul gisteren naar zijn nieuwe huis in het zuiden van het land gebracht. Voor een nieuwe start. Een leven dat lijkt op dat van jou en mij. Een leven met een huis en een baan. Want dat heeft hij vandaag ook gefixt. Paul heeft nauwelijks een dag na zijn vrijlating gewoon een baan! Bijna alles waar hij midwinter 2021 op hoopte. 

Rest alleen nog nummer drie op de Top-3-verlanglijst van de meeste dakloze mensen in Nederland. 

1. Een huis.
2. Geld. Een baan, een uitkering.
3. Liefde. Een relatie, een maatje. 

Als jij wilt weten hoe dat gisteren ging, die vrijlating en zijn ‘verhuizing’ naar Maastricht: check dan de volgende video. 

Hoeveel voorspoed kan een Mensch van Goede Wil verdragen?

Natuurlijk, het echte werk begint nu, in zijn eigen huis, een baan, verantwoordelijkheden. Maar, we hebben ‘een dorpje’ om Paul heen gebouwd. Er zijn mensen waar hij op kan ‘leunen’, waar hij op terug kan vallen. 


An Outdoor Gym for Elena, Nadejda and the Women of Serpeni in Moldova

Elena Irimici and her Dream

Elena and Nadejda are good friends. They live in the same Village. Serpeni.

Nadejda works for the Trimbos Institute Moldova. She was our interpretor for the many years we worked in various cities throughout Moldova. It is special working with interpretors because whatever you say and do, they will say and do. It is like somebody is shadowing you all day. It can’t be a surprise that once you stop working together you become good friends, like Nadejda and I did.

Moldova is number two on the list of poorest countries in Europe. I am not stating this to enhance your pitty for our friends in that beautiful country, because they love their country, they are proud people and they have no desire to leave their country. Instead of that they have dreams about better living circumstances for people and they work hard to achieve just that. Like the Trimbos Institute Moldova, Elena and Nadejda.

Elena was born and grew up in a small Moldovan village called Serpeni. Because of the very difficult economic situation in her country, she had to work in Moscow for a long period. In the evening, on her way home, she was crossing a park with an outdoor gym in it where a lot of women were exercising.

She was dreaming about having such an opportunity in her home village: for her and for other women who are deprived from many modern conveniences.

Being a rural woman in a Moldovan village means, in addition to cooking and cleaning, also gardening, farming, keeping cattle and so on. They don’t have any opportunity for physical exercise. Elena shared her dream with the people (yes, also the men) living in her neighbourhood and they were very excited about it. Together, without any support from the community, they built a park and planted trees in it.

But their resources are limited and they cannot afford buying the so much coveted outdoor gym.

Elena needs just €1000

To make her dream come true.

To create her Outdoor Gym for the Women of Serpeni.

I hope like I do

You will be able to help Elena and her friends too.

I am going to donate money today

Are you with me? Can I ask you to do the same?

And make her dream come true?

And become a friend of Serpeni’s Outdoor Women Gym?

Any donation is OK

Harry Gras and I promise to take pictures and say Hello to Elena and the women of Serpeni next time we travel to Moldova with a new Learning Experience Group.

Push these words and donate to her wonderful dream!

Elena’s Outdoor Gym!

Thank you so much women (and men) from The Netherlands and elsewhere!

You just worked with Elena, Nadejda and us on a World that Works for Everybody

Frank Smithuis is een goede vriend

Hij werkt sinds 1994 in Myanmar. Hij is directeur van Medical Action Myanmar.

COVID-19 en Myanmar.

De Deltavariant slaat genadeloos hard toe in dat land. Frank en zijn 900 medewerkers in de klinieken van Myanmar hebben dringend geld nodig.

“Zuurstofmachines zijn het belangrijkste. Daarbij zijn steroïden, middelen om trombose te voorkomen, en antibiotica belangrijk. Voor het opvoeren van vaccinaties is het voor deze golf te laat, maar dat is natuurlijk ook nodig voor de volgende golf.”

Ik ga vandaag geld storten. Doe je mee?! Via deze site kun je doneren.

https://mam.org.mm

Misschien wil je dit bericht ook delen in jouw netwerk.

Werken aan een Wereld die werkt voor Iedereen.

Alvast bedankt!

10 Free, Friendly, Unasked Advices and Reasons why you want to walk or bike to Santiago de Compostela

Travel is fatal to prejudice, bigotry, and narrow-mindedness, and many of our people need it sorely on these accounts. Broad, wholesome, charitable views of men and things cannot be acquired by vegetating in one little corner of the earth all one’s lifetime. (Mark Twain, The Innocents Abroad / Roughing It)

The Road to Santiago is much more interesting then Santiago itself.

Take a year to prepare your journey to Santiago. The day you decide to make this trip is the day your travels start. It’s fun to think about all you need to turn this journey into a walk or ride into the Mystic. Because that is what your plan is all about. It will make you discover things about yourself you never knew. It will make you discover things about The World you never knew.

Approach this plan as if you were starting to write a book.

In fact start writing this book the day you decide to make this journey. While doing this you will also turn this experience into the best learning experience you ever had. Sharing is Caring. You will help others with your writing, lessons and experiences too.

If you want to read my book, just send a request to rokus@icloud.com and I will send it right away.

Think of a Thousand Reasons to not make this trip.

Think of a Thousand Reasons to do it.

In this year of preparing for the trip I could think of a thousand reasons to cancel it. Bad knees. COVID-19. No time. No money. My family can’t do without me. A two month blank in my CV. Bad weather. Flat tires. Shitty bike. Bad timing. I am to weak. No time to prepare anything. Fear for the unknown. Too many people that are making the same trip. To crowdy roads.

The thing is: any reason you can think of for not making the trip is walking or biking away from yourself.

Embrace uncertainty and flow, because you will experience both. You might need it to become a more whole person.

Start your Camino from the threshold of your home.

And create so-called markers on your route. +2400 kilometers (that was how long my trail was) is a long distance. Cut your route into pieces. It will give you the certainty of meeting friends along the road and have some time to replenish and recover. Starting in Amsterdam, I had stops in Montfoort, Bergen op Zoom, Brussels, Vézelay, La Roche Canillac, Villeneuve sur Lot and Poo de Llanes. I did not plan anything in between those cities and villages. My agenda was open. I was ready for any new experience.

By the way, you might consider to plan your voyage early in the season.

I started on the 1st of June. I was alone for most of my 35 days. It was a trip inside. I loved it. The inspiration to write, to think, to contemplate, to bike and think nothing, to talk to strangers and to change my plans was abundant.

Make it a solo trip.

There are people who will ask you to travel together. Refuse politely. The Camino is something you do on your own. Your reward will be overwhelming and abundant. Travel alone and become a World Citizen. An individual that feels OK in any kind of culture. In connection with people and surroundings. You will become the person that embodies someone who works on a World that works for Everybody.

Do it for charity.

Make your network, friends, family, boss, relatives and spouse, sponsor your pilgrimage and every single kilometer. When back home, give the money to a good cause, to charity. People that need that money much more than you do. If you can find the time and resources to plan and make this journey, you allready have everything you need in this world. Share your abundance with others. Sharing is Caring. A World that Works for Everybody.

Create a website or a special page on your own website.

People that donate to your noble cause want to make this trip with you while staying at home. They love to hear your stories and updates. They become your co-travelers. You think you are making this trip on your own? You are, but with online support whenever you need it. We are living in difficult times. Times in which prejudice is becoming a common attitude. There are people out there that need support, that need your philosophy, your wisdom. Share it. Be a role model and example of what a world citizen is and can be. Check my page. Rokus 35 days Inclusion Pilgrimage to Santiago.

Choose your equipment with the utmost care.

I left some of my equipment/gear in almost every city and village I made a stop. You don’t need a lot of gear to end this Adventure successfully. Make sure you only bring along what’s necessary. Avoid extra weight. Reduce all that noice in your life and head. It will bring you back to the essence of what you are and need. You and other people.

If you need more specific details on equipment, please drop me a line and I will tell you all I know.

Thank you for reading this.

To be honest, I could write an extra 130 pages and 200 reasons why it will help you to do what I did. For me the Camino did not end. It will linger on for years. I am planning new Camino’s for the coming years.

Let me end with this poem by David Whyte, my favorite Irish poet.

I added some pictures to it to underline his beautiful words.

Thanks again and I wish you a Buen Camino.

Become a Pilgrim. The one who will tell the story. The one who will tell the story. The one coming back from the mountain who helped to make it.

Tzitzo Magazine

In mijn +40 werkzame jaren in de GGZ

Heb ik managers, bestuurders, voorzitters en directeuren zien komen en gaan, al dan niet met vette ontslag/oprotpremie’s. Ik zeg niet dat die mensen hun werk niet met het hart deden. Evenwel, dat systeem dat we met z’n allen in het leven geroepen hebben, dat staat toe dat zulke dingen gebeuren.


Ik ben de tel kwijtgeraakt

Maar ik heb minstens zoveel effectieve, werkzame, goede projecten/instellingen/stichtingen zien verdwijnen onder aanvoering van die managers, bestuurders, voorzitter en directeuren. Ik zeg niet dat die mensen dat met kwade bedoelingen deden. Evenwel, vreemd en zonde is dat wel.


Het is wellicht mijn kortzichtigheid

Dat ik veronderstelde dat iedereen maar begrijpt wat bijvoorbeeld Housing First, WRAP, Trauma Informed Support, Intentional Peer Support en Stigmabestrijding inhoudt. Er stromen tenslotte altijd weer nieuwe, jonge mensen, professionals, bestuurders, directeuren, managers het werkveld in die hetzelfde pad mogen belopen als ik en anderen gelopen hebben. En hoelang heb ik er over gedaan om te begrijpen wat Housing First nu eigenlijk was en betekende?! Decennia.

Ik las dat Samen Sterk Zonder Stigma

Geen geld meer krijgt van het Ministerie van VWS en dat daarom het doek voor die instelling is gevallen. Onbegrijpelijk en doodzonde. Want broodnodig in een tijd dat er af en aan discussies over zogenaamde verwarde personen gevoerd worden. En heel erg nodig omdat begrip over stigma in een samenleving waarin menselijke verhoudingen op scherp staan hard nodig is. Werken aan een Wereld die Werkt voor Iedereen.

SSZS

Is een partner van Tzitzo Magazine. Evengoed, wees niet bevreesd, dat fijne magazine wordt helemaal niet met voortbestaan bedreigd, hoewel dat blad met weinig middelen en veel sprokkelen gemaakt wordt.

Ik had een bruggetje nodig om tot mijn point te komen

Bij deze. Waarvan acte.

Ik ben verheugd

Mee te kunnen delen dat ik vanaf deze week Ambassadeur van dat Magazine ben geworden. Omdat het broodnodig is dat er meer openheid en begrip ontstaat over de uitdagingen waar mensen met een achtergrond in de GGZ mee te maken krijgen.

Dit is wat TZITZO voorstaat

• Werken aan bewustwording van stigma en de impact ervan.
• Aandacht besteden aan psychische aandoeningen en handvatten aanreiken hoe hiermee om te gaan.
• Zorgen voor meer wederzijds begrip. En daardoor bijdragen aan een maatschappij waarin iedereen gelijke kansen heeft, ook mensen met een psychische aandoening.
• Laten zien dat en hoe je zelf iets kunt veranderen; hoe je herstel kunt bevorderen.

Tzitzo magazine motiveert mensen om opener te zijn over hun mentale kwetsbaarheid en daarmee het (zelf)stigma rondom psychische kwetsbaarheden te verkleinen.

We hopen te bereiken dat lezers denken: O zit dat zo….

Dus, word abonnementhouder van dat blad

Zoals ik deze week gedaan heb.

Omdat goed geïnformeerd zijn over Stigma voor iedereen goed is en mentale tegenspoed echt iedereen kan treffen.

In Nederland hebben bijna 2 miljoen mensen een psychische aandoening. Onderzoek wijst uit dat 70 procent van deze mensen te maken krijgen met vooroordelen of discriminatie. Tweederde van deze mensen stopt met activiteiten en zwijgt over problemen, uit angst voor negatieve reacties en om uitgesloten te worden.

Stigma en zelfstigma belemmeren herstel, en maken dat mensen hulp vermijden. Veel mensen ervaren stigma als zwaarder dan de aandoening zelf. Het wordt ook wel de tweede ziekte genoemd.

Ik heb de wijsheid niet in pacht

Maar ik denk dat het getal veel hoger ligt. Zeker in deze crisistijd.

Word dus lid en voor slechts weinig geld heb je een geweldig magazine in je postvak/bus liggen. Gerund en gemaakt door ervaringsdeskundigen zelf.

Hoe belangrijk is dat

Check onderstaande link om dat voor elkaar te krijgen.

TZITZO

Blaye

Laten we nog even de hoek omlopen. Misschien is daar een leuk terras.

Dat voorstel van mijn ega was de opmaat voor een opmerkelijke avond, in het gezelschap van bijzondere mensen.

We hebben er een nachtje binnen de muren van de oude vesting gestaan, met onze campervan. In die bijzondere plaats Blaye, in de Dordogne. Ok, we moesten er een veerbootje voor nemen, maar ook dat is een welkome afwisseling na 80 kilometer secundaire Franse wegen.

Les en Christine runnen er een wijnbar en Stephan uit België serveert die wijn op dat terras, om die hoek.

Het is wonderlijk hoe je binnen luttele minuten echt contact kunt hebben met een wildvreemde

Voor wij het wisten werden we de halve straat doorgesleept en hadden we vijf huizen van binnen gezien.

Die straat, daar liep men in vroeger dagen met getrokken mes doorheen. Heden ten dage is het een Walhalla voor muziek-, wijn- en kunstliefhebbers. Allemaal te danken aan ondernemende en kunstminnende Wereldburgers.

Stephan was er neergestreken nadat hij zijn 5-sterren B&B in Parijs door COVID ter ziele had zien gaan. Ik had niets meer. De Bordeaux wijn heeft mij hier naartoe gedwongen. Ik kon hier gelukkig weer opnieuw beginnen. Les gunt hem een klein appartement en een studio om te schilderen.

Stephan verstaat de kunst van contact maken als geen ander

Hij was het die ons die halve straat liet zien. De geserveerde wijn was er ongelooflijk lekker, net als de oesters van ons favoriete Franse eiland, Ile d’Oleron.

Stephan noemt zichzelf een feminist

Sinds januari 2021 geeft hij elke vrouw met wie hij een ‘klik’ heeft één van zijn kunstwerken. Marie-Anne was deze keer die eer toegedaan.

Na drie glazen lokale wijn, uit drie verschillende jaren (2019 was met voorsprong de beste), gingen wij ook nog eens met verschillende geschenken ons weegs.

Les, de eigenaar, gaf ons nog een wijsheid mee, gratuis.

There is no such thing as possession. We just tosh around what we have.

Vandaar al die giften.

We hadden ook een goede reden om er vanochtend te ontbijten. Als kunstliefhebbers konden we niet om de aankoop van een schilderij heen. Een jonge Franse schilder exposeerde in één van die vijf huizen een aantal van zijn schilderijen. Zijn stijl houdt het midden tussen Francis Bacon en Edward Hopper en is tegelijkertijd volstrekt uniek.

Het greep ons meteen bij de strot

Zonder dat we dat van elkaar wisten.

Zijn naam hou je nog tegoed. Het echtheidscertificaat is onderweg.

Zijn talent niet.

Waarvan acte.

Two Days in Poó de Llanes


So much for Social Media. Hoe Carin Steen en ik ooit gelinkt zijn, geen idee, maar in ieder geval nodigde zij mij via FB heel genereus uit om een paar dagen in haar huis in dit 300 zielen tellende Spaanse dorpje te verblijven.

We ontmoeten elkaar op het terras voor Bar El Paso. De enige kroeg in dit dorp en een vaste ontmoetingsplek voor iedereen die er woont en werkt, van de vroege ochtend, tot de late avond. Iedereen leeft hier vooral buiten.

Die ontmoeting ga ik niet licht vergeten

Terwijl ik op haar toeliep werd ik vanaf het terras geattaqueerd door een klein keffertje. Zo’n Yorkshire Terrier stelt natuurlijk helemaal niets voor, maar het beestje kreeg het toch voor elkaar om grip op mijn rechteronderbeen te krijgen. Zijn baasje Raul zat er met zijn gezin van een welverdiende lunch op zijn vrije zondag te genieten.

Een lang verhaal kort gemaakt. Die paar wondjes, die logen er wel om. Evengoed. Binnen luttele minuten was de aandacht van zeker 50 inwoners van dit dorp op mij gericht. De kok van Bar El Paso begon zich er ook mee te bemoeien. Een rijkelijk met tattoo’s uitgeruste boom van een kerel.

Water, alcohol, jodium, gaasjes, pleisters. Ze hebben de EHBO-doos geplunderd om Rocky te redden van een wisse hondsdolheid.

Raul was er enorm verlegen mee. Hij bood duizend maal excuses aan en informeerde regelmatig naar mijn conditie. De middag was te kort om echt vrienden te worden, maar dat had makkelijk gekund. Raul was een bijzonder aardige vent en zijn gezin al niet minder. We hebben telefoonnummers uitgewisseld en sindsdien appen we. Voor Raul vooral en waarschijnlijk om uit te sluiten dat ik geen complicaties heb opgelopen.

Naast het feit dat hij gewoon een toffe kerel is, heeft Raul een eigen bedrijf dat gespecialiseerd is in de reparatie van iPhones. Dan kan je bij mij al helemaal niet meer stuk. Ik ben een 🍏 fan van de bovenste plank.

Enfin.

Terug naar Carin Steen en Argi, de vrouw met wie zij een huis deelt in Poó. Ik ga hier niet het doopceel van Carin lichten, want ik heb haar een interview afgenomen en binnenkort verschijnt daarover een Podcast. Mooie cliffhanger toch?

Carin is verliefd. En daar mag ik helaas ook niets over zeggen. Want het is een prille verliefdheid. Het geeft geen pas om daar iets over aan het papier toe te vertrouwen, maar prachtig om te zien. Ook een mooie cliffhanger toch?

Carin maakt kunst. Schilderen vooral. Nee, niet alleen in het klein. Ze maakt ook Murals , als het kan en mag over de lengte van een flinke straat.

Een prachtig cadeau voor mijn vrouw. Dat maakte Carin in opdracht van moi. Op 6 juli krijgt ze die. Op dat plein voor die prachtige kathedraal in Santiago de Compostela. Weer een cliffhanger. Die kan ik hier natuurlijk nog niet laten zien. Het is 30 juni en geen 6 juli.

Argi, haar huisgenoot, had zich nogal nerveus gemaakt over mijn komst. Ik mocht de kamer van Carin bewonen. Die sliep op haar beurt in de woning van een vriendin, samen met haar nieuwe liefde. Argi spreekt perfect Engels, maar gelooft daar zelf helemaal niets van. Vandaar die spanning.

Haar kat was er ook niet gerust op

Die heeft zich twee dagen niet laten zien.

Argi heeft mij een dag op sleeptouw genomen en alles van Llanes getoond. Een prachtige plaats, met een rijke geschiedenis en een adembenemend uitzicht op de zee.

We zijn er ook nog even naar een dokter geweest om te bepalen of ik een tetanus-injectie nodig had. Die keek er 5 seconden naar en wuifde die injectie weg. Dat alles voor de som van €88,43.

Argi is archeologe. Net als voor zoveel van haar vakzusters is daar geen droog brood in te verdienen. Ze maakt vakantiehuizen schoon. Misschien ook wel die van Raul, want die woont in Madrid en heeft hier een vakantiehuis.

Na gedane arbeid neemt Argi het er van. Dan steekt ze een joint op, gescoord bij een dorpsbewoner met de diepste stem die ik ooit gehoord heb. Wolfman Jack is er niets bij. Niemand weet waar hij het koopt, maar Argi krijgt het van hem voor niets, niente, nada, ziltch.

Dat gaat dan zo

Zodat niemand het doorheeft.

Ik ben er maar vanaf gebleven. Dat luxeert bij mij enkel een wisse psychose, dus maar beter niet gedaan.

Het waren twee fantastische dagen.

Geleefd in het tempo van Carin en Argi. Ontbijten doen ze ook bij El Paso. Het kost daar bijna niets. Bij voorkeur natuurlijk met een Aardappeltaartje.

Dat biertje moet je even wegdenken. Dat was in een andere plaats en op een ander tijdstip.

Echt eten (lees; dineren) doe je om drie uur in de middag. In de avond hap je iets futiels weg en dan is de dag voorbij. Simpeler, lomer en fijner kan het niet.

Hoe definieer je twee fantastische dagen in de Spaanse Provincie?

Zo ongeveer

In het tempo van dat klokkenspel.

Iedereen komt één, of als je pech hebt, twee keer in zijn leven een klootzak tegen

Gijon (ja, dat spreek je uit met twee flinke G’s, ‘GGiggon’) is een geweldige stad. Ik mocht er een nachtje slapen in het Hostel van Ravi.

Ik had Ravi nog nooit ontmoet

Maar zelfs via Whatsapp straalde hij de warmte uit die je als eenzame fietser zo hard nodig hebt na weer een tocht van honderd kilometer stoempen op de pedalen.

Het Hostel zag er vanaf de straatkant eerlijk gezegd niet uit, maar net als met de beste Spaanse restaurants is dat een goede indicator voor een geweldige home made maaltijd en een mooie kamer. So much for modern times. Ravi opende op afstand de voordeur voor mij.

Kamer nr.1

Stelde mij dus helemaal niet teleur. Een prachtig en monumentaal trappenhuis gaf toegang tot een frisse, moderne en ruime hotelkamer. Met wifi en een natte cel (regendouche) waar je als wereldreiziger alleen maar van kunt dromen.

Niet veel later gaf Ravi mij ongevraagd een digitaal advies over het beste restaurant in de stad.

Tierrastur Poniente

Ook dat stelde mij niet teleur. Genuin Spanish Food.

Eenmaal terug in Hostel trof ik Ravi achter de voordeur. Hij was in zijn laptop en een Excel-bestand zijn boekingen aan het stroomlijnen. Tot mijn stomme verbazing begon hij in het Nederlands tegen mij te praten. Ravi had als kleine tien-jarige jongen een paar jaar in Schiedam gewoond. Laat ik daar nou in de Amedestraat geboren zijn. Of all the places in The World.

Ravi droeg een zwart mondkapje met twee filters.

Ik kon mij daardoor geen voorstelling maken van zijn gezicht, maar zijn ogen spraken boekdelen. Daarachter schuilde een wereld van tragiek.

We wisselden wat algemeenheden uit en ik vertelde hem hoe blij ik was met mijn kamer. Dat betekende veel voor hem.

De Weltschmerz in zijn ogen triggerde mij

Ik vroeg hem of hij open stond voor het opnemen van een interview. Ravi hoefde daar niet over na te denken. Hij had er zin in. Evenwel ontbrak het hem helaas aan tijd.

Ik moet morgen naar de rechtbank en ik heb de avond nodig om mij daarop voor te bereiden.

Ik zie dat het je raakt. Wat is de reden voor die zitting?

Negen jaar geleden werd ik verliefd op een man. Dat is op zich geen probleem, maar ik was getrouwd en mijn vrouw was in verwachting van ons kindje. Het zette mijn leven op zijn kop. Die man op wie ik verliefd was bleek een slechte man. Hij heeft mij €90.000 afhandig gemaakt en hij heeft mij jaren, tot op de dag van vandaag, gestalkt. Ik hoop dat ik morgen dat hoofdstuk kan afsluiten en dat ik die gebeurtenis achter mij kan laten. Het was een hele moeilijke tijd, waarin ik bijna alles kwijtraakte wat ik lief had.

Hoe is het nu Ravi? Ben je nog samen met je vrouw en je kind?

Ja, het gaat heel goed met mij en mijn gezin, maar ik wil dit zo graag achter mij laten. Het afsluiten, mijn recht halen.

Ravi en ik hebben afgesproken dat we elkaar online weer gaan ontmoeten. Voor een interview. Ik wenste hem alle succes met zijn rechtszitting.

Mijn Lucky Silver Dollar brandde in de zak van mijn fietsbroek

Ik had hem die graag gegeven, for Good Luck. Ware het niet dat ik die in bruikleen heb van mijn echtgenote. Zij heeft hem mij gegeven om mijn Camino tot een goed einde te brengen. Dus, geen denken aan. Hij is van haar. Family comes First.

Daarbij, nog 226 kilometer te gaan. Ik ga die munt hard nodig hebben, zo vertelden ook mijn gewrichten vandaag.

Daarnaast, vandaag, 1 juli 2021, ben ik 21 jaar getrouwd met de geefster van die coin. De mooiste, de liefste, de slimste, de genereuste vrouw van de wereld, mijn Marie-Anne.

Vanavond hoor ik van Ravi hoe de zitting is verlopen.

En ja, ik ben ik mijn leven twee keer een klootzak tegengekomen

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn aandeel in dat conflict minstens zo groot was als het aandeel van de tegenpartij.

Ik hoop voor Ravi dat hij die conclusie vandaag ook kan trekken.

Dat maakt het verschil tussen cynisme en leven in het moment.

PS In verband met privacy heb ik de ogen van Paul geleend en heb ik een gefingeerde naam gebruiktOok achter de ogen van Paul schuilt een wereld en ze vertonen een opvallende gelijkenis met de ogen van Ravi. Paul is een dakloze man die Marnix Geus in februari in de vrieskou in een Amsterdams portiek in de Beethovenstraat tegenkwam. Vanaf 6 september woont Paul in zijn eigen huis. Meer weten? Check deze link 👉 Paul.

1958.1

Als je zo’n trip maakt, voor het goede doel, dan helpt het natuurlijk ook als je opschrijft wat je meemaakt. Voor een ieder die het wil lezen. Voor iemand die eenzelfde droom koestert en er vorm en inhoud aan wil geven. Voor mensen die zo’n reis fysiek niet aankunnen en toch met je mee willen reizen. Voor je geliefden, familie, vrienden en vriendinnen.

Voor die mensen heb ik het opgeschreven. Als je die PDF van inmiddels 81 pagina’s verhalen, video’s en foto’s wilt bezitten, stuur mij dan even een PB’tje op rokus@icloud.com en ik mail je dat boekje.

Gisteren heb ik alle dagen even op een rijtje gezet qua kilometers. Ik heb nog 432 kilometer te gaan, dus ik was benieuwd.

Dat optelsommetje leverde het getal 1958.1 kilometer op. Een mooi getal, want ik ben op 4 januari 1958 geboren.

€3624,00 door 113 donateurs.

Ik ben daar heel dankbaar voor. Evengoed, ik hoop voor 6 juli 2021, de dag van mijn aankomst, het bedrag van €5000 te halen. Voor het Goede Doel.

Doneren kan dus nog steeds.

Push this button. Of liever deze tekst.

Dan maak je mijn dag en die van anderen. Bijvoorbeeld die van de mensen van theatergroep Mooi Uitzicht. Van Casper Schimmel. Een theatergroep die voorstellingen maakt voor- door- en met mensen met een auditieve en visuele beperking. 

Een week voordat ik uit Amsterdam vertrok, mocht ik aanwezig zijn bij de repetities voor een nieuw toneelstuk van deze groep. Elke acteur had de beschikking over een individuele tolk. Iemand die de kunst verstond om in gebaren taal over te brengen. Het was magisch om die mensen aan het werk te zien. Te horen en te zien hoe mensen die jaren depressief op bed hadden gelegen, omdat ze niet konden horen of zien, of geen van beiden, zijn opgeleefd. Ik weet niet of je de film Awakenings hebt gezien, maar dat gebeurde daar, voor mijn neus.

Daar gaat een deel van het door jullie gedoneerde geld naartoe.

Dus, help mij en de Socialrun nog even, in de komende week. Deel dit bericht met jouw netwerk, doneer zelf iets en/of vraag anderen dat te doen.

Mijn dank is groot!

Hotel El Puerto

Mundaka.

Wat zoveel betekent als

Mondiaal. Global.

Wie wil er nou niet in een plaatsje met zo’n naam wonen?

Ik ben hier niet voor de eerste keer. Ik schat in voor de 3e keer.

Vandaag ben ik alleen, onderweg naar Santiago de Compostela. De eerste twee keer was ik hier met Marie-Anne, mijn liefde.

Ben er ook een kilometer of 24 voor omgefietst vandaag

Om er weer een nachtje te kunnen slapen. Om op het terras voor het hotel te kunnen zitten. Pintxos te eten. Een glaasje wijn te drinken. Getuige te zijn van hoe Spanjaarden samen leven en waarde hechten aan een community waarin er plaats is voor iedereen.

Ik kan dat niet beter illustreren dan met een korte video die ik twee jaar geleden opnam in Zarautz, hier niet ver vandaan. Marie-Anne en ik gingen er laat lunchen in één van de restaurants van die plaats. Toen wij naar buiten kwamen stond het plein voor het restaurant bomvol met mensen. Je kon elkaar moeilijk verstaan. Een kakofonie aan stemgeluiden kropen omhoog langs de puien van de huizen op dat plein.

Ik vroeg iemand in dat publiek of er een bruiloft aan de gang was, een verjaardag, een optreden, een bijzondere gebeurtenis?

Nee hoor, zei ze. Dit doen wij elke donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond. Gewoon bij elkaar komen, met iedereen in de buurt, wat drinken, praten, plezier maken, het weekeinde inluiden, het leven vieren.

Hier in Mundaka is het niet anders. Het is vrijdag, dus zo’n dag.

Vermoedelijk ben ik de enige Nederlander in de wijde omtrek die hier voor een nacht domicilie houdt. Maar wat maakt het uit. Ik heb er inmiddels vrede mee, met het feit dat er nog weinig mensen onderweg zijn naar Santiago.

Het geeft tijd om naar de zee te kijken en te overpeinzen.

Tijd om een Podcast te editten. Ier en Eer, een Ik Vertrek Kantelcast.

Het is 19.30 uur en ik wil wat eten. De man achter bar stak 8 vingers op. Ze eten hier laat.

Morgen en overmorgen 232 kilometer zien te coveren. En dat is geen kattenpis. Het gaat hier op en neer en echt fietsvriendelijk is het niet. Fietsen op de N-634 is een uitdaging. Ze rijden hier als gekken. Dat is het nadeel. Dat kan alleen omdat het perfect asfalt is. Dat is dan weer een voordeel. Het fietst als een dolle. Iets wat omhoog gaat, komt ook weer omlaag. Ook voor mij.

Dan kom ik zondagavond aan in Po, voor een ontmoeting met Carin Steen. En hopelijk heeft ze internet. Want Oranje. Ik mag er een aantal dagen in haar huis slapen. Carin is kunstenaar. Ze maakt prachtige schilderijen. Ik heb haar een kleine opdracht toebedeeld.

Wat? Voor wie? Dat is een verrassing.

Vanmiddag beeldbelden Frank en Nienke, van de Socialrun.

Nienke Bouwman en Frank Boonenkamp van Social Run

Schatten. Het maakte mijn dag. Ik moest een verhaal kwijt. Zo bedacht ik mij later.

Het was alweer weggezakt, maar ineens was het weer. Die ervaring van 5 seconden, op het kruispunt van een B-weg in Frankrijk. Er passeerde een artsenauto. De bestuurder stak zijn middelvinger naar mij op. Ik was er een half uur van slag van. Dat krijg je als je dagenlang op jezelf aangewezen bent. Dat komt dan hard aan. Geen idee waarom mij dat ten deel viel. Iets met de C-fucker misschien en dat ik niet thuis zat of zo.

Enfin. Dat ligt alweer ver achter mij. Ik ben zoveel ervaringen rijker.

Ik ben in Spanje. In Mundaka. In mijn fab hotel. En hier leeft iedereen op straat. Jong, oud, lang, kort, alleen of samen. Weer of geen weer. Een verademing.

Nog 5 minuten, dan komt mijn Venduras Tempura en Bacalao Al Pil Pil.

Magdalena

Klopt. Zo’n twee jaar geleden stonden mijn vrouw en ik daar met onze VW-camperbus op die camping en heuvel. Met uitzicht op zee en een golfbaan. (zie foto 3)

Op weg naar mijn volgende Santiago-Stop, Mundaka, kwam ik door Zarautz.

Stenisch doorfietsen was dus geen optie.

Op de boulevards van de badplaatsen aan deze kust staan altijd mooie banken. Die nodigen uit om pas op de plaats te maken en van het uitzicht te gaan genieten. Zo gezegd, zo gedaan.

Terwijl ik mij daar zat te vergapen aan die einder kwam Magdalena voorbij.

Santiago? Wijzend op mijn fiets. Si, zei ik vriendelijk.

Ik ben Belgisch, zei ze. Ik kom uit Amsterdam, zei ik.

Magdalena had er zin in.

Even Nederlands praten.

Magdalena en Zarautz hebben een geschiedenis.

Ik heb deze week behalve voor mijn logies nog voor niets anders hoeven te betalen. De mensen die het pension runnen waar ik verblijf zijn goede vrienden geworden. De eigenaar heeft precies dezelfde maat als mijn man, dus ik heb veel van zijn kleding en schoenen aan hem cadeau gedaan.

Ze vertelde dat zij en haar man Etienne, met wie zij 55 jaar getrouwd was, verschillende keren in Zarautz geweest zijn.

Etienne is 8 weken geleden overleden.

Magdalena heeft een moeilijk jaar achter de rug. Hij was ziek geworden. In het afgelopen jaar was hij nogal narrig tegen haar geweest. Het had haar veel energie gekost.

We hadden een geweldig huwelijk, maar in zijn laatste jaar heb ik afscheid van hem kunnen en moeten nemen. Het gaat nu goed met mij. Ik ben er door boeken te lezen achtergekomen dat hij narcistisch was. Toen heb ik een knop omgezet. En nu ben ik weer aan het genieten.

Hoe oud ben je Magdalena?

Ik ben 76.

Je ziet er veel jonger uit.

Dat zegt iedereen.

Mag ik een foto nemen van ons twee?

Heb jij Whatsapp Rokus? En stuur je mij de foto?

Zeker en vast.

76 jaar en dan vragen of je Whatsapp hebt. Dat en zo’n ontmoeting maken je dag.

Ik ben bijna 24 dagen onderweg. Pakweg 1600 kilometer gefietst. €3604 opgehaald voor het Goede Doel. Mijn eerste echte ontmoeting. In krap 30 minuten. Want ze moest door.

Morgen ga ik naar huis

Mijn Camino is vandaag pas echt begonnen.



PS Doneren kan nog steeds. Nog 11 dagen te gaan.

Geven is Winnen

Day Twenty one – Amsterdam – Santiago

Een plaatje van de Refuge in Saint Paul les Dax. Een klein huisje, on the outskirts van deze stad. Dat is het enige nadeel van de Refuges waar ik tot nu toe heb geslapen. Ze liggen allemaal in een beetje gloomy wijken van de stad. 

Anyway, ik was precies op tijd voor de derde wedstrijd van het Nederlands elftal en ik zat er alleen. Niemand die aanstoot hoefde te nemen aan mijn drie vreugdekreten (eindstand 3-0). 

Laat in de avond kwam er een tweede pelgrim bij. Een jongeman op een aftandse fiets, gekleed in een joggingbroek waarvan de naden aan het loslaten waren, een trui, een T-shirt en een klein rugzakje. Verder had hij niets bij zich. Hij vertelde dat hij op doorreis was naar een voor mij onbekende plaats. 

Ik was er niet gerust op. Er kwam subiet een onbestemd gevoel op. Dat voorgevoel dat mij in de straten van Amsterdam, in de 20 jaar dat ik in die stad dakloze mensen heb geholpen, altijd geholpen heeft. 

Hij informeerde of er iets te eten was

En begon daarbij kastjes open te trekken. Hij vond er meer dan ik aanvankelijk had gevonden, want ik had die kastjes ongemoeid gelaten en was naar de andere kant van de stad gefietst om bij de Intermarché wat avondeten aan te kopen. Na het nuttigen van een pastamaaltijd zonder opsmuk (want meer was er niet), trok hij zich terug in de andere kamer, barricadeerde de deur met een matras van een van de bedden en liet zich verder niet meer zien. 

Ik kon de slaap maar moeilijk vatten en naarmate de uren vorderden begonnen zich er in mijn hoofd allerlei horrorscenario’s af te spelen. Ik zou in deze stad mijn Waterloo vinden : bedwelmd worden met één of ander sederend gas, beroofd worden van mijn schamele bezittingen, mijn passen, mijn best wel dure fiets en dat was het einde van mijn Buen Camino. 

Om de twee uur werd ik wakker van kortstondig geschuif met stoelen in de kamer naast mij. Geen idee wat hij aan het doen was. Ik was blij toen het ochtendgloren zich aandiende. Om 08 uur stak hij zijn hoofd op de hoek en wenste mij goedemorgen. 

De laatste gedachte die ik had, vlak voordat het licht werd, was dat ik hier met een dakloze jongere te maken had die zich op heel slimme wijze een nachtje onderdak en een maaltijd had verschaft. Van datgene wat ik bij de Intermarché had gekocht, heb ik een ontbijtje voor hem achtergelaten. Hij was er blij mee en liet zich ontvallen dat hij uitkeek naar het weerzien met zijn vriendin en hun kindje. 

Ik wenste hem veel succes, want op het moment dat ik vertrok regende het Cats and Dogs. Na een uur fietsen was ik precies 0 kilometer opgeschoten. Ook Joke van Google Maps was door de heftige regenval de kluts volledig kwijt. Mijn Socialrun regenpak kon die hoeveelheid water niet aan, alsook één van mijn fietstassen. Toevallig de tas waarin ik mijn Macbook en Rode microfoontjes vervoer. Die heeft het gered, zoals je zult begrijpen na het lezen van dit verslag. Dat betekende een half uurtje overpakken onder de luifel van een transportbedrijf. 

Eerlijk gezegd

Ik heb een luttel moment getwijfeld om meteen in the checken in een hotel. Een reactie van Marjanne op Instagram m.b.t. mijn verblijf in deze stad deed mij ook besluiten om toch door te gaan. Deze stad was niet voor mij gemaakt. Troosteloos, dat vond ik er van, net als Marjanne.  

Buienradar gaf niet een bepaald rooskleurig beeld van de rest van de dag en dus ben ik nog een keertje of drie door een flinke stortbui heengereden. Het is wonderlijk hoe Ausdauer en Wanhoop zich in rap tempo kunnen afwisselen. Evenwel, stoppen was geen optie, als je zo’n ervaring en stad achter je wilt laten. Ik ben er best trots op.

M.b.t. de ontmoeting met die sjofele jongeman wil ik het volgende zeggen. Ik baalde vooral van mijn voorbarige aanname. Deze reis is vooral een confrontatie met jezelf. De aannames die je maakt en die niet blijken te kloppen. De weersomstandigheden. Die helling die je voor je ziet en die onneembaar lijkt. De ongerede angsten. Het surplus aan kilometers dat er nog voor je ligt. Waar slaap ik vanavond? Is dat belangrijk? Kortom, ik kan het iedereen aanraden, zo’n solitaire tocht. En wat is solitair? Er leven en lezen zoveel mensen mee met deze reis. Je bent nooit alleen.

En na regen komt zonneschijn. Ook dat platgetreden tekstje bleek maar weer eens waar te zijn. Mijn rit naar San Sebastián ging in eerste instantie langs Bayonne. En de laatste kilometers naar Bayonne, langs de oevers van de Adour, waren de mooiste tot nu toe. Ik heb zelden zoveel prachtige huizen bij elkaar gezien. Het leek er op dat alle eigenaren hadden afgesproken hun straat, over een aanzienlijke lengte, met de meest prachtige bloemen uit te dossen. Wat een vrolijkheid. 

Gelukkig zijn vandaag de donaties na een week stilte ook weer op gang gekomen. Ik hoop dat we het streefbedrag van €5000 gaan halen. We zitten nu op al een prachtig bedrag van €3604! Binnenkort maak ik bekend waar mijn helft van dat bedrag naartoe zal gaan. De andere helft van dit bedrag gaat natuurlijk naar de nobele zaak van de Socialrun. Geloof mij, om zo’n project te starten en overeind te houden, daar heb je ausdauer en volharding voor nodig.

Enfin,

Ik ben in San Sebastián aangekomen, safe and sound. Wat een verademing. Het weer was er niet veel beter op, maar iedereen verpoost hier buiten, op terrassen, in de winkelstraten, in de kerken, jong en oud. Een stad met een eetcultuur van ongekende variëteit en schoonheid. 

Er stond niemand aan de grens om mij te vragen wat ik kwam doen. De receptionist van het Hostel waar ik slaap was er duidelijk over. Wij zijn blij dat je er bent, dat er weer mensen komen. We hopen dat je van onze stad geniet en wat we je allemaal kunnen bieden. We gaan er van uit dat iedereen verantwoordelijkheid neemt voor de ander. 

Op straat draagt iedereen een mondkapje, daar is klaarblijkelijk geen discussie over. Ik blijf hier een dagje extra. Nog steeds dik voor op schema.  

Helaas, zo leerde ik eergisteren, zijn alle Camino Refuges in Spanje gesloten tot zeker 1 juli. Het was mij al opgevallen, er zijn nog weinig mensen die deze reis met mij maken. Ben dus aangewezen op B&B’s waar ik weinig mensen zal treffen. Ook hier in het Hostel ben ik één van de weinigen.

Mijn Camino is vooral een reis mét mijzelf. Is dat erg? In geen geval. Heb ik spijt? In geen geval. Ik heb alles al. En hoe rijk ben je als je zo’n reis kunt en mag maken? 35 Days Inclusion Learning Experience from Amsterdam to Santiago de Compostela. Powered by de Socialrun, Zorg en Welzijn en 112 donateurs (ook de mensen die anoniem hebben gestort!) Ik doe hét tenslotte voor een ander. Je bent nooit alleen. 

Ik heb een hekel aan het voeren van een discussie via Social Media. Dat ga ik zoveel mogelijk uit de weg. Behalve vandaag. Bijgaande foto kreeg ik doorgestuurd van Marnix Geus, je weet wel, van ons initiatief ‘Hoe gaat het nu eigenlijk met Paul?!’. Vanaf 2021 doen we alles om elk kwartaal het leven van één dakloos persoon te redden. Te beginnen met Paul. Anyway, terug naar deze billboard. Die schijnt in Almere te staan. Persoonlijk, als ik burgemeester of wethouder zou zijn, dan zou ik mij kapot schamen als er dakloze mensen in mijn gemeente op straat of in de opvang zitten en slapen, of als mensen bedelen op straat. Housing First zou bovenaan jullie prioriteitenlijst moeten staan. Als je geld weggeeft, dan is het sportief als jij je niet afvraagt wat de ontvanger er mee gaat doen. Het is niet meer van jou, dus bemoei je met je eigen zaken. Het is bewezen door onderzoek dat mensen met een overmaat aan compassie, dat die langer leven dan mensen zonder. Het is goed voor je ziel om mensen geld, koffie, broodjes, slaapzakken, kleding en liefde te geven. Je wordt er gelukkig van. Bovendien doe je iets in plaats van niets. Als je iemand ziet bedelen, geef geld, of iets anders en ga in gesprek over de reden waarom iemand zichzelf die vernedering aandoet. Misschien dat het je gegeven is vriendschap te sluiten en die persoon verder op weg te helpen. Op weg naar een beloftevolle toekomst. Naar een leven dat lijkt op dat van jou en mij. Ik nodig de burgemeester en wethouder van Almere uit om vandaag naar het centrum van hun stad te gaan en daar de volgende oefening te doen. Kantel je hoofd, breng je kin naar je borst en loop gedurende een half uur in deze positie door het centrum van jouw stad. Deel na deze oefening de ervaringen die je hebt gehad, hoe jij je voelde, hoe mensen op jou gereageerd hebben. Dan weet je hoe het voelt als je moet bedelen voor je geld. (credits oefening 👉 Harry Gras, opleiding RINO Bemoeizorg). 

#geefruimhartig #haaldatbillboardweg #marnixgeus #harrygras #housingisabasichumanright #geldengelijkwaardigheidook #watvindjijereigenlijkvan #geefenvraagjenietafwatmensenmetjouwgelddoen #itsnoneofyourbusiness #meedoeniswinnen #geveniswinnen

Mazema, Pifmazema en Bals

Rocamadour

Ik was er al eens geweest. Maar die herinnering beperkt zich tot die kleine geitenkaasjes die daar in die plaats gemaakt worden en natuurlijk de Bedevaart. Het lag evenwel precies op de route naar Villeneuve sur Lot, alwaar ik een afspraak had met een Nederlandse vrouw van 80 jaar oud. 

Het was daar in die hoofdstraat bij het Hotel du Lion d’Or dat ik de eerste toeristen op mijn Santiagoreis tegenkwam, uitgerust met de Santiago Schelp, bungelend aan hun rugzakjes. En route ben ik vele campings gepasseerd, maar op geen van die campings waren mensen, caravans, tenten of Mobile Homes te vinden.  Het is (nog) stil in vakantieland. Ik hoop voor die eigenaren (Ja, ook Ier en Eer) dat het toerisme deze zomer nog op gang gaat komen. 

Ik begin natuurlijk ook al op leeftijd te geraken

Maar de gemiddelde leeftijd van die wandelaars in Rocamadour lag aanmerkelijk hoger dan mijn 63 jaar. Daarnaast, zo’n schelp en zo groot! Ik vind het nogal hysterisch. Daar ga ik mij niet schuldig aan maken. Ik herinnerde mij Rocamadour ook als een spirituele plek, maar daar is aardig de klad in gekomen. Laten we het een toeristisch gedrocht noemen. Dat komt dichter in de buurt.

De volgende dag had ik 104 kilometer voor de boeg en ik wilde rond 13 uur in Villeneuve zijn. Dat werd een vroegertje. Om 06.30 stond ik bepakt en bezakt voor de deur van het hotel.

Het is wonderbaarlijk

Hoe goed je jezelf rond die tijd kunt voelen en nauwelijks een half uur later ben je de wanhoop nabij. Twee keer stuurde Joke (zo heb ik haar voor het gemak genoemd) van Google Maps mij een verkeerde weg in. Die tweede keer was het meest onderscheidend. Dat bleek een doodlopende weg en er zat niets anders op dan die helling met een behoorlijk stijgingspercentage, of daling, het is maar hoe je het bekijkt, weer omhoog te fietsen. Zelfs de Turbofunctie van mijn fiets bood geen mogelijkheid om dat fietsend te doen. Er zat niets anders op dan mijn fiets met bagage en al de berg op te duwen. Om de 5 stappen bereikte mijn hartslag kritieke waarden en was ik genoodzaakt pas op de plaats te maken. Een lang verhaal kort: ik heb er een uur over gedaan om boven te komen. De rest van de dag voelde het alsof ik door een zwembad met Brinta heen moest fietsen.

Pap in de benen

Evengoed. Ik was op tijd voor mijn afspraak en ook een biertje op een Spaans aandoend dorpsplein werd afgevinkt. Het Deltour Hotel bleek een hotel on the outskirts van Villenueve sur Lot te zijn. Geen kwaad woord over de kamer. Mijn elektrische fiets kon ik er ruimschoots in parkeren. Mijn Kia Nero had ik er ook nog kwijt gekund. Dus, voetbal kijken, groenvoer en noten kopen bij de Liddle, bij Netflix in slaap vallen en om kwart over acht in de ochtend weer op de fiets.

Op naar een Camino Refuge in jawel, Roquefort. Je weet wel, van die kaas. Het was een prachtige rit, verstild, ik heb uren geen mensen of auto’s gezien. Die honderd kilometer was om 14 uur volbracht. De sleutel van de herberg moest ik bij de plaatselijke kroeg Café Paix afhalen in ruil voor het overleggen van mijn Santiago Credential (paspoort). Zo gaat dat met die refuges. Je hoort bij een nieuwe familie, een familie die is te vertrouwen en die jou alles toevertrouwd. Jean, de hospita, kwam om 15 uur binnenlopen en hij heeft het tot bedtijd volgehouden om het eenieder naar de zin te maken. Confit de Canard, de beste gebakken aardappelen ever en natuurlijk Fromage.

Overigens, je gaat onderweg van alles bedenken om jezelf, naast het fietsen, bezig te houden

Bij elke begraafplaats neem ik mijn cap van mijn hoofd. Een eerbetoon aan allen die ons ontvallen zijn. Ook bij de kleine monumenten onderweg, maak ik een stop en neem ik een foto. Opdat we de mensen die bij verkeersongelukken omgekomen zijn niet vergeten worden. Roemlozer doodgaan dan dat kan ik mij eigenlijk niet voorstellen. Ik heb er op mijn achttiende levensjaar evenwel flink mijn best voor gedaan om dat voor elkaar te krijgen door met een Honda 350 tweepitter een lantaarnpaal uit de grond te rijden. Ik heb er, behalve een forse hersenschudding, verlies van geheugen van alles 2 weken voor- en twee weken na het event, alsook een gecompliceerde beenbreuk (waar ik de vruchten heden ten dage nog steeds mag plukken, zonder een elektrische fiets hadden mijn knieën het natuurlijk nooit gered), verder niets aan overgehouden. So much for het herstellend vermogen van ons eigen lichaam en de geest.

Daarom heb ik mijn drie fietsbatterijen vandaag ook een naam gegeven

Wilson, mijn fiets, doet het fantastisch vooralsnog. Ik praat nog steeds tegen die tweewieler. Ik was vandaag al een fors aantal uren niemand tegengekomen en mijn gedachten gingen ineens uit naar mijn boezemvriend Arvid. Die hield er op jonge leeftijd drie imaginaire vrienden op na. Er moest aan tafel ook voor die vrienden gedekt worden, anders at Arvid niet. 

Hij zal vast niet de enige zijn, maar hou je vast, de namen die hij deze drie vriendjes had gegeven, die zijn vet bijzonder.

Vanaf vandaag heten mijn drie batterijen Mazema, Pifmazema en Bals. Ik weet niet wat Wilson ervan vindt, maar hij doet het er maar mee.