Gerard Tonen is een goede vriend die, net als wij, Marie-Anne en ik, een deel van het jaar in Zuid-Frankrijk en een deel van het jaar in Nederland woont en werkt. Hij is gepensioneerd theaterdirecteur, auteur, fotograaf en leeft samen met Wybrich (Wyb) en Dies, hun trouwe en bovenal slimme viervoeter.
Gerard en ik, wij delen de liefde voor het geschreven woord. Via een nieuwsbrief op LinkedIn schrijven wij elkaar brieven over de pro’s en con’s van het leven en wonen in Frankrijk en Nederland en over wat verder ter tafel komt. Hij voelde er aanvankelijk weinig voor. Althans, dat vermoeden ontstond bij mij omdat Gerard niet reageerde op mijn eerste brief. Dat bleek gelukkig te wijten aan het feit dat het medium bij hem in ongenade was gevallen en hij de brief dus niet gelezen had.
Alles komt altijd goed. Luttele dagen nadat hij kond had genomen van die bewuste brief, viel er een schrijven van zijn hand in mijn digitale postvak. Gerard ambieert er uiteindelijk een boekje van te maken, ook al zijn wat hem betreft de schrijvers de enige mensen die dat boekje lezen. Daar ga ik dan meteen op aan. Al was het alleen maar om een start te maken met een tastbaar boek wat op een boekenplank past.
Vooralsnog zweven mijn geschriften ergens in the cloud. Ik schreef weliswaar 18 jaar columns voor het Straatjournaal, de Daklozenkrant van Haarlem en Omstreken, maar ik heb verzuimd die honderden columns te bundelen. Die krant is, heel triest, deze maand ter ziele gegaan, wegens een gebrek aan geld. De Franse boekenplank van Gerard is aan extensie toe. Ik heb ze niet geteld, zijn boeken, toen wij deze Lente in Cadouin aanschoven voor een petit blanc. Het zijn er veel. Ontzagwekkend veel.
Overigens publiceert Gerard de brieven en nog veel meer, op zijn site Dossier Moddergat.
Enfin, om Martin Bril maar weer eens te citeren. Check onze brieven (op een rijtje) op de volgende pagina.