Anders denken over de psychiatrie, over herstel, over de rolverdeling in de zorg

If only you knew then

I have been working with Trimbos Moldova since 5 years. With a bunch of inspiring people, from Moldova and all over the world, we transform Mental Health Programs in Moldova into effective teams/projects/institutes/community mental health centers.

Yesterday, Constanta Popa, asked me to write a letter to my younger self. Because today is World Mental Health Day. I must admit, I hesitated posting this letter. But, I hope it helps people to maybe understand what has happened to them, like I realized what happened to me, when I was young and how I became the person I am now.

If only you knew then

If only you knew then what you know now. Life would have been a lot easier. And quicker.

You would not have been in the dark, thinking about your destination in life, until your late 30’s. You would have known that it’s very worthwhile, for your own personal mental health, to leave a problem where it is at. With the owner of it.

Anyway, I know it’s easy talking for a man that has reached 60. I know it’s not easy to grow up with family members who have mental health issues and a tendency towards addiction. But, I ask you this: would you have done the same, knowing at that age what you know now, what you did not know then?!

I sometimes wish that I had your young body again. I could run the 10K in less then an hour again. I could play football and tennis again. I could show off to impress the girls. To be honest, I will never trade my gained wisdom for any of that anymore. I do not envy you.

Because I know what you have to go through, not having a sense of how to give direction to your life. How you kill the pain inside by drinking, by smoking tobacco and marijuana. How you just can’t cope with the love that people have for you. How you scare them away, because you feel helpless being vulnerable. How you lay awake in the night, out of the fear that you inherited your mothers vulnerability for depression. How you keep on your coat in the class room, because you do not feel in place.

How you break up relationships because of the fear that others will do that to you. How you decorate your room with nothing, because you are ready to move out the next day.

I do not envy you. But I understand. And it’s OK.

I want you to know that there is a reason for feeling what you feel right now. That these feelings are OK, but they don’t have anything outstanding with the promise, the gift of life that was given to you the day you were born. Along the way you just forgot how it all started. You have become overwhelmed by circumstances. Events that should not be part of a young boys life. They don’t belong to you. They belong to other people. So, stop finger pointing.

I want to let you know that you are good as you are. Some people just need more time to become the person they want to be. One out of four people know somebody within their environment who is not doing well. You are not alone.
Get into the world. To unknown places. Alone. Away from your so- called routines. You know all about being alone. Cherish it. You are responsible, nobody else. Stop watching TV. It’s fake news. Talk to people. Have meaningful conversations. Read books. Practice what you learned. Rehears the gained skills. Read again. Rehears again. Make mistakes.

If I make more mistakes than you, I win.

You are good enough for this world, despite the fact that you doubt this. You can take of your glasses and your coat. Wherever you are is called Here.

There is a crack in everything. That’s how the light gets in. (Leonard Cohen). Like in your picture.

Take Care, Rokus 🍀

Ik heb er zwaar de pleuris over in

Het is een prachtige zomerdag

Maar toch. Ik heb ergens zwaar de pleuris over in.

Ik werk samen met heel veel mensen

In allerlei verschillende projecten. En in één van die projecten is gisteren iemand opgepakt en hij moet 54 dagen zitten.

De doorgewinterde bemoeizorger en ex-dakloze mens kent het wel

Voor oude boetes. 

Hij is een belangrijk onderdeel van iets veelomvattends

Iets wat de levens van veel mensen raakt.

Na drie jaar noeste arbeid, wachten en ausdauer

Heeft hij een nieuwe woning. In Amsterdam. Op een toplocatie.

Hij is druk doende een opleiding af te ronden

En dat moet nu ook weer maanden op zich laten wachten.

Het is mij soms te moede

We dragen al 40 jaar en langer water naar de zee.

Ik geloof niet in het bestraffen van minor offences

Mensen leren er niets van. Re-traumatisatie is wat ze ten deel valt. Actieve kwetsing iets is wat ze maar al te goed kennen.

Het niet openmaken van je postbus

Het is een ‘way of life’ die voor veel mensen werkt en iets wat ze al decennia praktiseren.

Dat krijg je er niet in 3 jaar uitgefilterd

Dat kost soms een mensenleven. Dakloosheid is een levensgroot TRAUMA.

Dus laten we stoppen met het oeverloos vullen van cellencomplexen

Van mensen die midden in een herstelproces zitten.

Ik kan 100 andere tools bedenken

Die mensen meer helpen dan 54 dagen zitten. Als je druk doende bent je leven op de rit te krijgen.

Dit is voor de ja-maar-mensen.

Ja ja, het was te voorkomen geweest

Als hij zijn post had opengemaakt.

Iedere slimme agent of burger kan bedenken

Dat het niet loont om dakloze en ex-dakloze mensen met een achterstand op de Geluksmarkt op te sluiten.

Een generaal pardon

Dat is wat helpt. En creatieve hulpverleensters en slimme tools. Die er voor zorgen dat hij zijn woning niet kwijtraakt.

Omdat je uitkering gestopt wordt

Zodra je ergens vast zit.

De schuldhulpverlening en het detentiewezen

Is een industrie. Waar veel mensen een boterham mee verdienen.

Dat verander je niet zomaar

Evengoed.

Niks kwaads over bewaarders, advocaten en agenten

Iedereen doet zijn werk met het hart.

Het is het systeem dat niet deugt

De verdeling van rijkdom. Het juk van armoede. Dat is aan revisie toe.

Enfin

Ook hier komen we wel weer overheen.

We laten ons niet kisten

Nog niet.

Alles komt goed

Alles komt altijd goed.

 

 

 

 

 

Meedoen is Winnen doe je Samen

Is meedoen winnen?

Het antwoord is volmondig JA, want dat wisten jullie al en dus is verder lezen niet nodig.

Maar als je wilt weten of winnen net zo belangrijk is als meedoen

Lees dan door.

Ja, de teams van Astare kwamen als eerste team binnen

Maar, is dat belangrijk? Vanuit sportief en competitief oogpunt? Wellicht.

Verder doet het niet ter zake

Wat beduidend belangrijker is.

Meedoen is Winnen doe je Samen

Want dat is vooral waar het de Socialrun om te doen is. En waar de Socialrun over gaat.

Eerlijk gezegd

Na het verstrijken van de vrijdagmiddag en de avond dacht ik aan opgeven. Ergens achter een dijk, ergens in Nederland trotseerden wij een aantal behoorlijke slagregens, een waanzinnige windkracht en ik laat de donderslagen niet achterwege.

Die hakten er behoorlijk in

Maar dat was niet de werkelijke reden dat die gedachte in mij opkwam. Ik was die vrijdagopzaterdagnacht in volstrekt doorweekte kleding in een slaapzak gaan liggen. So much voor die net aangeschafte Hugo Boss Regenjas.

Die was zo lek als een mandje

En dan kun je klappertandend maar moeilijk de slaap vatten.

Evengoed

Bij het ontwaken, na een bizarre en uitermate korte nacht, dacht ik er even aan. Om naar huis te gaan. Bij gebrek aan een waterdichte jas (dank Jelle!), een houten reet en zeker wetend dat we nog meer water te verstouwen zouden krijgen.

Jacqueline

Die bedankte mij net na de finish dat ze het uitlopen van de Run niet had gered zonder mij.

En laat zij nou de belangrijkste reden zijn

Dat ik niet ben afgehaakt. Want,

Bij het opstaan op zaterdagochtend

Voorspelde ze dat ze het, net als ik, niet zou gaan halen. De Finish.

En toen dacht ik

Herstellen is uit je slachtofferrol stappen.

Winnen doe je van jezelf

En toch ook vooral.

Meedoen is Winnen doe je Samen

Punt.

Met dank aan Frank Bonekamp, Anne Marsman, Nienke Bouman, Astare, Thomas, Tijn, Henk-Jan, een onovertroffen team captain Ruben, Erik, Marije, Nele, Theo & Mieke, Karima, Roman, Patrick, Gertjan, Peter, Geert, Jan, Janneke, Paul, Niels, Marijn, Jan Willem, Jelle, Robert, Roy, Matilda, Erwin, Pepijn, al die andere deelnemers en Jacqueline. 🕊❤️🍀

Het was een feest dat je niet mag missen

 

 

Our agenda for the 2018 and 2019 Learning Experiences

We just got back from a very special Learning Experience to Romania and Moldova. Our first one to Moldova. It was a mind blowing trip. Thanks to this wonderful country and it’s kind communities and people.

Check out the next page for a summary of what we are up to in the rest of this year and 2019! We can’t wait to travel again!

Agenda Learning Experiences in 2018

Voor informatie over de locaties waar onze herstelreizen naar toe gaan, check deze pagina.

Gras-Loopik-Herstel-Vakanties

13 Recommendations to start an Artist Community called the Living Museum

Zoek een instelling die belangeloos een gebouw ter beschikking stelt. If you have too, beg for it.

Maak het gebouw leeg. Maak het gebouw schoon. Schilder alle muren wit. Zet de deur open. Wait and Wonder.

Kunst maken is een manier om je overtuigingen om zeep te helpen. En weer nieuwe op te bouwen. In de Psychiatrie bestaat geen waarheid. Wat vandaag waar is, blijkt morgen totale onzin. Kunst maken is daarom essentieel. Kunst is tijdloos. Kunst is de Spiegel van een Samenleving. Als daarop bezuinigd wordt, dan doen rechtse tendensen hun opgang en vervallen we in ‘oud gedrag’: in controle en beheersing. Kunst zet je vensters open.

Potential of the Living Museum

  • Stress free atmosphere
  • Fill out time with meaning
  • Participation
  • Inspiration by the creative energy in the atmosphere
  • Change of identity from traumatized person to artist
  • Integration in a family of artists
  • Loving and caring surrounding
  • Hope
  • Create visions
  • Learn how to think grandious
  • Art Asylum
  • Use other language

Voer een intakegesprek van 30 seconden op de drempel van jouw artist community

Stel twee vragen. ‘Ben je kunstenaar?’ Ja of Nee is allebei goed. ‘Heb je een achtergrond in de Psychiatrie of Verslavingszorg?’ Ja of Nee is allebei goed. ‘Welkom, kom binnen.’

Of artiesten op hun plek zijn in jouw Artist Community is aan henzelf om te bewijzen. Stuur nooit mensen weg. Laat mensen zelf besluiten om weg te gaan of te blijven.

Als mensen na drie maanden teleurgesteld bij je komen, omdat jij in drie maanden tijd niet hebt gevraagd wat ze overkomen is in hun leven, vraag ze dan of ze weten welke discipline jij hebt. Vertel dan dat je hulpverlener bent en dat je een onbedwingbare behoefte hebt om voor mensen te zorgen: om ze zaken uit handen te nemen. Vertel ze dat die wetenschap maakt dat jouw relatie tot die kunstenaar ‘gekleurd’ wordt. Dat het contact nooit meer hetzelfde wordt.

Heb interesse in de talenten van mensen. In dat waar ze goed in zijn. Hun verhaal hebben ze al aan 100 verschillende loketten uit de doeken gedaan. Het heeft ze niet opgeleverd wat ze gehoopt hadden. Dat hun trauma’s voor even naar de achtergrond verdwenen. Dat ze onvoorwaardelijk geaccepteerd werden.

Praat over talenten. Verwonder je erover. Reflecteer daarop. Daar worden kunstenaars gelukkig van.

Verklaar de Oorlog aan Zelf-Stigma  

Stop met vechten tegen Stigma. Dat is, net als dakloosheid, zo oud als de wereld. Dat gaat nooit over. Ik wil je niet ontmoedigen; vecht vooral voor wat je wel wilt. Mensen roddelen nu eenmaal graag en stoppen je graag in een ‘vakje’. Dat doen mensen bij gebrek aan echte gesprekken. De meeste mensen kijken 3.5 uur TV per dag. Dat maakt dat ze een verwrongen beeld van de samenleving hebben ontwikkeld. Dus ook van jou.

Er is geen goed of slecht. Wees vergevingsgezind. Ga uit van je eigen talenten. Ontwikkel ze. Samen met je collega/hulpverlener/familielid. Moedig worden doe je Samen. De moed om te zijn wie je wilt zijn. De moed om te zeggen wat je wilt zeggen. En doe mensen een aanbod dat ze niet kunnen weigeren. Vertel een verhaal, jouw verhaal, wat recht in het hart binnenkomt. 1 Op de 3 huwelijken eindigen in een scheiding. 1 Op de 4 mensen krijgt te maken met psychiatrische problematiek in zijn of haar omgeving. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dus waarom mensen stigmatiseren is duidelijk. Het (be)treft ons allemaal. Denk om. Bedenk wat in jouw leven voor jou gewerkt heeft. Dat is alles wat je zelf bedacht hebt en niet wat je opgelegd is. Wees onafhankelijk. Authentiek. Zo hef je zelf-stigma op. It’s good to be different.

 

The Essence of the Living Museum

„To summarize the essence of the museum, the essence of the museum here is that we are celebrating the individual differences. We are celebrating those aspects of your vulnerability that make you a miserable person outside in the world as your strength and we change your identity to that of that of an artist. And we celebrate the fact that you had experiences other people did not have. So in this way: Art is the solution, art is the way to go.“

Janos Marton (1999)

Hoe word je een kunstenaar?

Goed beschouwd bestaat alles uit drie delen. Een Living Museum ook.

 

No time to waste.  Neem liever het heft in eigen hand, dan toe te kijken hoe anderen het leven leuk maken. Criticasters, volgers, initiators, kunstenaars: allemaal zijn ze belangrijk voor een organisatie of een team. Evengoed, ik weet waar ik bij wil horen. De Initiators, de Kunstenaars.

Studeer, oefen, faal, herhaal. Als jij meer fouten maakt dan een ander, dan win jij.

Praat met iedereen. Creëer een droom. Maak van je werk je hobby. Wees vergevingsgezind. Naar je zelf, naar anderen.

Omarm je vijand. Maak ‘standbeelden’ van de mensen met wie je werkt. Vermijd ja-maar-mensen. Er is maar één manier om mensen in beweging te krijgen: prijs ze de hemel in. Niemand is geboren met the single opdracht om jou het leven zuur te maken.

In iedereen huist een kunstenaar. Maak die kunstenaar wakker.

Kunst maken doe je vanuit een ongebreideld positivisme en ‘welt smerz’

Kunst maken maakt gezonde hersendelen wakker.

 

 

 

 

 

 

 

Schilder, lees samen een boek, een gedicht. Geef mensen een eigen studio, een plek die als ‘thuiskomen’ voelt.

Hang geen regels aan de muur. Laat mensen die regels elke dag opnieuw met elkaar maken.

Regels aan de muur betekent dat je er elke week over moet vergaderen. Daar gaat de GGZ ‘kapot’ aan. Oeverloos gezwets over beleid, registratie, werkdruk.

Een Kunstenaar willen zijn vraagt om creativiteit. En samenwerken. Zoek mensen bij wie je wilt horen. Mensen die dezelfde missie en dromen hebben. Want ze zijn overal. Als je ze wilt zien en met ze wil praten. Stap uit je routine. Verras jezelf.

Neem ‘risico’s. Géén risico nemen vergroot het risico dat mensen tussen de wal en het schip raken

Hoe schakel je die onbedaarlijke behoefte tot hulpverlening uit?

Wat als het jouw moeder, vader, broer, zus, neef of nicht betrof? Wat zou je doen?

Mensen kunnen veel meer dan hulpverleners denken dat ze kunnen. Dat heeft alles met hiërarchie te maken. Hiërarchie uitschakelen is iemand het geloof bieden dat jouw idee feitelijk het idee van de ander is. Zonder elkaar besta je niet. Mensen een studio geven betekent: mensen een plek bieden die maakt dat ze morgen met een brede glimlach op hun gezicht weer bij je terugkomen.

Is het slim om risico te nemen in het werken met mensen met zoveel uitdagingen? Hoe kunnen we ons dat veroorloven? Laten we de vraag omdraaien.  Hoe kunnen we het ons veroorloven dat niet te doen? Vanuit een humaan perspectief. Vanuit een slim perspectief. Mensen een studio aanbieden zonder voorwaarden vooraf te stellen is the smart thing to do.

Zie een Living Museum als een nieuwe, creatieve, energieke en veilige familie. Familie krijg je. Later kan je jouw nieuwe familie zelf kiezen.

      • Inclusion
      • Warm and friendly atmosphere
      • Longterm relationships
      • Use of vulnerabilities as weapons
      • Symptoms that exclude patients in society are being used as advantage for the creation of art (Bolek Greczynski 1985)
      • Participation of isolated persons

 

„Every human is an artist.“ (Joseph Beuys 1992)

The understanding of the anthropologic extended comprehention of the word art through Joseph Beuys: Every Human Being is creating his own way of life. Mental illness as motor for creativity

Mentally ill people are automatically at a high level in creating art work; so called normal artists have to work hard until they get there. They have access to the universe, where the angels fly.

 

Healing aspects of Art

      • Studys show the connection between mental illness and high creativity
        z.B. Kéri (2009); MacCabe et al. (2010) und von Beyme (2005)
      • „Art is Therapy“Joseph Beuys (1992), „Art is a garantee of sanity“ (Louise Bourgois)
      • Art as a bridge between ‘auf sich zurückgeworfenem erleben’ and the social surrounding (Helmut Schmidt 1995)
      • Change of identity from mental patient to artist is healing (Janos Marton, 2002)
      • Die Entwicklung des Menschen im Raum durch Gestaltung des Raumes (Ruth „Rose“ Ehemann 2001)
      • Art processes lead to reduction of tensions, catharsis, and anxiety

 

The Do’s and Dont’s

To Create a Stress Free Space

 

 

In Memoriam Alain uit Gobets

Alain (2012)

Excentrieke mensen zijn overal

Ook op het Franse Bourgondische platteland, de Campagne. Car en Kat, twee schone jonkvrouwen, die elkaar al 18 jaar lang dagelijks de liefde verklaren, bezitten er een boerenwoning. Ik mocht er een paar dagen met mijn echtgenote vertoeven. Toen wij de sleutel in het slot omdraaiden klonk er een luide, geraspte stem uit belendende bosjes. Ik herkende die stem van een kleinschalig rockconcert dat wij een paar dagen eerder op een braakliggend stuk boerenland hadden bezocht.

“La Vache Qui Rock”

Heette die agrarische happening. Georganiseerd door een tomeloos energieke Nederlandse, die zich permanent in dit gebied gevestigd heeft. Toen ik er een pintje bestelde stond er een kleine gebochelde man naast mij onverstaanbaar te oreren. In dat keelgat moeten flink wat flessen Pernod gegoten zijn, dacht ik nog.

Precies die stem

Hoorde ik uit de bosjes tot ons komen. Carly had hem ons al aangekondigd. Alain, de buurman. Hij informeerde vanuit het struikgewas naar onze bedoeling, waarna het verder stil bleef. Carly was voor haar vertrek naar Nederland in een heftige discussie verzeild geraakt omtrent de erfscheiding van hun beider percelen. De klokkenluider was zonder overleg begonnen met die scheiding naar eigen idee aan te brengen door een manshoge Berlin Wall van gevlochten hazelaartakken op te trekken. Dat de meeste meters van die alras onneembare vesting op het grondgebied van haar tuin was beland  had hij even niet gemeld. Een overheidsinstantie moet er nu aan te pas komen om dit geschil te beslechten. Een robuuste poging om de muur omver te werpen had Alain alleen maar aangezet tot een nog halsstarriger houding. Van ‘s ochtends vroeg tot zonsondergang was hij aan het werk op een kleine drieduizend vierkante meter grond. Het terrein is afgeladen met allerlei door andere mensen afgedankte junk.

Net achter de muur ligt een kleine moestuin

Op onze eerste ochtend sneed hij er een tiental kroppen sla weg onder de vermelding dat wij die tijdens de lunch; “Nee, niet tijdens het diner!”, moesten nuttigen. Naast het feit dat hij waarschijnlijk wilde weten wat voor vlees hij in de kuip had, kregen wij sterk het idee dat hij zijn schuldgevoel jegens zijn buurvrouw wilde afkopen. Hij hield althans niet op met praten. Gelet op het door hem voortgebrachte schrapende stemgeluid, kon ik niet anders dan concluderen dat zijn stembanden anatomisch gezien door de voorzienigheid op een totaal verkeerde plek aangebracht waren. Dat geluid leek ergens diep uit de krochten van zijn duodenum te komen. Alain vertoonde een opvallende gelijkenis met de acteur Marty Feldman in de film Young Frankenstein, op de loensende ogen na dan. Wanneer hij sprak zag ik witte fluimpjes spuug vanuit zijn linker mondhoek alle kanten opschieten.

Nu ben ik de Franse taal niet bijzonder machtig

Maar als rechtgeaard hulpverlener spreek ik lichaamstaal als geen ander. Alain beschikte over een paar bijzondere trouwe hondenogen, in een met wilde zwarte krullen getooide en gelooide kop. Het is moeilijk zo’n man niet te vertrouwen. Bovendien, ik geef het u te doen. Dag in dag uit met niemand anders dan jezelf zijn, in een omgeving alwaar de sociale contacten niet voor het oprapen liggen. Dan zet je, zoals Alain, een transistorradio de hele dag voluit aan op een praatzender.

Ik vond dat geluid geruststellend

Zo wisten wij zeker dat onze buurman die dag weer was opgestaan om in zijn onmetelijke tuin de bergen te verzetten. Wij gingen na twee dagen met een gerust hart ons weegs. Erfscheiding of niet, Carly mag zich verheugen in een nieuwe vriend. Op een strategisch punt in het gebladerte heeft hij een rond gat gemaakt, net groot genoeg om het huis van zijn nieuwe buren in de gaten te houden. Alain waakt over het huis. Met verve.

7 april 2018

Bovenstaande column schreef ik in het jaar 2012. Carly stuurde mij op 7 april 2018 het trieste bericht dat Alain was overleden. De nieuwe bewoners van haar inmiddels verkochte woning stuurden het volgende bericht.

Quote

Vanmiddag was de ambulance en politie in het dorp, omdat je oude buurman Alain om 15.00 uur is overleden. Vorig jaar was hij al slecht, maar nu was hij gisteren teruggekomen uit het ziekenhuis. Waarschijnlijk omdat hij erg slecht was. Ik wilde je dat toch even meedelen.

Unquote
Rieks is de huisgenoot van Carly. Die stuurde vandaag dit ontroerende bericht.
Quote
Kijk, Rokus en Marie Anne. (zie foto)

Wat fotootjes voor in het pantheon.
Dit was vorig jaar op 1 mei, toen hij volgens de traditie aan een mooie vrouw lelietjes van dalen kwam aanbieden, maar ik was niet de mooie vrouw die hij dacht dat ik was, dus vroeg hij een euro.
Goeie logica.

Brasa van Rieks

 

Unquote

Een paradijsvogel is niet meer. Het is een veronderstelling, maar ik had het idee dat hij gelukkig was. Hij woonde alleen en dat was waarschijnlijk behelpen, maar hij was tenminste een vrij man, in zijn eigen huis en enorme tuin. De erfscheiding, de bloemen die hij Carly en Rieks bracht, de sla die hij ons doneerde, het kwam uit een goed hart en het was een manier om contact te houden met zijn omgeving. Ik zie hem nog op zijn volgepakte brommer door de Bourgogne scheuren. Dat huis en zijn tuin, er ging veel in, er kwam weinig uit. Hoarden gaat daar toch net iets gemakkelijker. Als je de ruimte hebt.

Au Revoir Alain. Son âme repose en paix.

 

Vertrouwen Loont

Vertrouwen Loont

15 maart 2018

Wat kan het jou en de samenleving opleveren als je 5 dakloze mensen een bankpas geeft met daarop de som van €10.000 en jij vervolgens actief op je handen gaat zitten? Ik geef toe. Ik had een kleine ‘voorsprong’ als initiator van Housing First (2006) in Nederland. De meest succesvolle aanpak voor het oplossen van dakloosheid. Gewoon, zonder voorwaarden huizen weggeven aan dakloze mensen. Omdat ze daar recht op hebben. Wereldwijd genereert dat, in elke stad, 85% succes.

Het productieteam van The Amsterdam Project en Beau van Erven Dorens hadden een voorsprong omdat zij niet gehinderd werden door alle ballast die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen. Als je op straat dakloze mensen geld geeft, dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Bovendien, geef een persoon €10 en hij denkt aan zijn volgende ‘shot’. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt. Het maakt dat ze gezonde keuzes maken.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet. Als mensen niet aanhaken bij de producten die onze verzorgingsstaat ze aanbiedt, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel mag geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat. Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil. Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?! Het antwoord ligt besloten in het feit dat we vijf van de tien mensen hebben weten te huisvesten (Amsterdam/Haarlem). Een moeder en zoon wonen na jaren weer bij elkaar. Mensen vonden een betaalde baan. Een deelnemer aan the Amsterdam Project is nu coach in the Haarlem Project.

Wij gijzelen mensen in dakloosheid en een niet meer weg te werken schuldenlast.
Schuldsanering en Daklozenopvang is een industrie waar veel mensen hun dagelijkse boterham mee verdienen. Geef zwervers een belachelijk bedrag en alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen kunnen voordoen, die worden feilloos blootgelegd. Geen kwaad woord over de hulpverleners, directeuren, managers, CEO’s, die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Niemand is geboren met de opdracht om een ander het leven zuur te maken. Het zijn onze sociale verzekeringssystemen en loketten die revisie behoeven. Dat vraagt om visionaire mensen. Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan.

The Amsterdam Project had juist dat allemaal in de aanbieding. Lef, vertrouwen in het goede van de mens. Vertrouwen in een goede afloop. Een samenleving die is gebaseerd op controle en beheersing, die uitgaat van gesjoemel en gerommel met PGB’s, DBC’s, CIZ-indicaties, die zal slechts verzet, burn-out en argwaan oogsten. Geld en huizen weggeven betaalt zich on the long term altijd uit. Niet alleen in emotioneel opzicht. Mensen komen in beweging. Ze kunnen ons nooit teleurstellen. Vertrouwen loont.

The Saint Rose 2018 Social Work Learning Experience

Every year

Richard Pulice, Professor of Social Work, Saint Rose College, Albany, New York State, brings a bunch of students to the Netherlands for a week of touring and working visits throughout our tiny, little country. Because we have special programs/projects/companies and talents to show them. It’s all about getting to know a totally different culture, about getting to know a totally different social welfare system. It are true Learning Experiences in which we show what we are good at, when talking about people with complex challenges.

And a totally different weather pattern

The East Coast of the USA is covered in snow. Winter is not over yet. It’s raining in the Neds.

I have composed, in close collaboration with dr. Pulice, a working visit program for a week

The Living Museum, het Appeltaart Imperium (Haarlem), Respite Home Amerbos (HVO/Querido), GGZEindhoven, Groeirijk (GGZE), de Brouwerij (Molemann), Rob van Hulst Tours, de Cafeïne Dealers, B&B GGZE, Mad Studies and Altrecht, are just a few of the visits in our week in the Lowlands.

Duurzaam Verblijf in the village of Beilen

Is always on our list. I think it was the 5th time we visited this special program. And it was very special again.

They gave us, as always, the warmest reception ever

And they showed us their wonderful program(s). It is impressive how one can transform a restricted environment into a program where inclusion greats you at the door and recovery is the expectation.

It was a while ago since we visited Beilen. It was wonderful to hear that they are including certified peer specialist into their programs.

I asked Jacqueline if groups visit their facility on a regular basis. Surprisingly she stated that such does not happen often. Health Care workers from the big cities never visit Duurzaam Verblijf in Beilen.

I do not ‘should’ anybody, forgive me, but they should. I wonder how one can refer clients to this facility and not knowing what their clients are up too.

They might find out

That their clients are in good hands. They might find out that they have special tools to make their clients feel at home. They might discover that this facility looks like a holiday park and home. They might find out that clients can practice meaningful activities every day. They might find out that clients are allowed to cook their own meals. They might find out that this facility has her own supermarket where clients can buy groceries. They might find out that they have their own band. They might find out that clients, who have spent years in the big cities, do not want to go back and live in these cities. They might find out that they feel at home in this environment. They might find out that they have their own cafetaria on the premisses. They might find out that clients are allowed, although a restricted area, to travel to Groningen for a day. They might find out that clients can handle the responsibility of returning to Beilen, after a day in the big city. They might find out that the staff of this wonderful program welcomes visitors like long lost friends. They might even find out how the Broodjes Kroket and Beiler Kontjes taste in this Mental Health facility. They might find out why it helps to motivate people to visit Duurzaam Verblijf Beilen.

We felt like Kings and Queens

And we will remember this last visit forever.

After leaving a donation for their Peer program, we headed for Amsterdam. We had drinks at de Kop van de Zeedijk and we finished this Learning Experience with an amazing diner at Restaurant Freud (Roads/Arkin) in de Spaarndammerbuurt.

Thank you Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail!

It was gaining new knowledge, it was chemistry, it was a knowledge exchange, it was a culture exchange, it was friendship, it was becoming a better version of yourself, it was a heart to heart connection. I thank you for a week that will linger on in my memory for a long time. You will become great co-workers.

It was a special group, this group of Saint Rose students. Organizing an Experience for students that are dedicated and disciplined like they were, is a piece of cake. We made this week into a week to never forget, together, with all these dedicated people from Dutch institutes, programs, hospitals, foundations.

Thank you Pirette, Toon, Grietje, Harry, Jacqueline, Klaske, Marcel, Floris, Jacco, Joep, Yvonne, Grieke and who I forgot to mention here. You gave the students a life-time-(ex)changing-experience.

For Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail.

David Whyte, an Irish Poet, was invited by friends to visit a place in Ireland, called Mameen. He was so impressed. After coming home he wrote this poem in a scarce and brief moment. It’s about changing your convictions by traveling. It’s about Story Telling. Click on ‘Mameen’ and ‘meet’ David Whyte.

Mameen

Be infinitesimal under that sky,  a creature even the sailing hawk misses, a wraith among the rocks where the mist parts slowly. Recall the way mere mortals are overwhelmed by circumstance, how great reputations dissolve with infirmity and how you, in particular, stand a hairsbreadth from losing everyone you hold dear.
Then, look back down the path to the north, the way you came, as if seeing your entire past and then south over the hazy blue coast, as if present to a broad future.

Recall the way you are all possibilities you can see and how you live best as an appreciator of horizons, whether you reach them or not. Admit that once you have got up from your chair and opened the door, once you have walked out into the clean air toward that edge and taken the path up high beyond the ordinary you have become the privileged and the pilgrim, the one who will tell the story and the one, coming back from the mountain, who helped to make it.

David Whyte

Having no goal

If you want to be inspired by a man and his program.

Go visit the Respite Home of HVO/Querido, ‘Amerbos’ in Amsterdam.

It’s an extraordinary experience about how to deal with a crisis in your life.

It’s an eye opener, it’s new, it’s unique, it’s different, it’s innovative, it’s creative.

It’s what people need when they are going through a difficult time in their life.

Rokus Loopik, March 6th, 2018, Amsterdam. Meeting Floris Broekhuizen.

Meet the Xperts 2018?

Met veel plezier denk ik terug aan alle 5 edities van Meet the Xperts. De laatste die op de Veluwe, die hangt nog vers in mijn geheugen. Onlangs zat ik met mijn vrienden van Astare om de tafel. Dit jaar komt er geen 6e editie van Meet the Xperts. Wij willen onszelf elke keer weer en elk jaar opnieuw uitvinden. Nooit op routine varen. In 2018 gaan wij met enige regelmaat Meet the Xperts ‘in het klein’ organiseren. In Utrecht of misschien wel in Bennebroek. Wij laten jullie over niet al te lange tijd weten hoe dat er uit gaat zien.

Zeker is dat we niet stil gaan zitten dit jaar. Dat we elke dag werken aan een humanere ‘Psychiatrie’. Niets doen, dat deden we lang geleden. Toen ‘geluk’ nog heel gewoon was. We leven in roerige tijden. Er vallen mensen tussen de wal en het schip. Geen tijd te verkwisten dus. Aan de slag.

Wij hopen dat jullie met ons meedoen.

Voor Suus

Vandaag, 22 februari 2018, heb ik afscheid genomen van Suus

Omdat Suus vorige week afscheid heeft genomen van ons.

Het was een scenario waar we rekening mee hielden

Gelet op het turbulente karakter van- en de chaos in haar leven.

Evengoed, het was totaal onverwacht.

Ze woonde de laatste maanden op een plek waar ze niet thuishoorde

Het is misschien één van de redenen waarom ze tot haar besluit is gekomen. Zeker is dat ze vaak ongelukkig was en dat ze haar leven geen richting kon geven.

Ze is eindelijk aangekomen

Op een plek waar ze de rust gevonden heeft die ze zo lang miste. In de ‘Pipowagen’ die haar ouders voor haar in de tuin hebben laten zetten en die zij zo prachtig hebben ingericht.

Ik dacht vanmiddag dat ik in een sprookje beland was

Niets is minder waar

Ik kan hier niet laten zien hoe mooi het daar binnen is, dat geeft geen pas, want Suus ligt daar. Maar ik ben blij voor haar. Blij dat ze daar is. Dat beeld raakte mij diep. Er sprak alle liefde uit die ze daar, in de ouderlijke woning, heeft gekregen en krijgt.

We waren in New York, in 2016

Dat had veel voeten in de aarde, want mensen opperden allerlei redenen om Suus niet mee te laten gaan.

Op de eerste avond sleuren Harry en ik de groep, ondanks een forse Jetlag, altijd mee naar Time Square. We hebben dat al tientallen keren gedaan en het is ons ‘Feestje’. De gezichtsuitdrukking van de deelnemers is onbetaalbaar, als we daar eenmaal staan. Dat is het mooiste cadeau dat je als travel guide kunt krijgen.

Suus was daarop geen uitzondering

Mensen met ‘geleefde ervaring’ meenemen naar New York is het beste dat je kunt doen in het kader van herstel. Ik stuurde haar ouders elke dag een foto. Omdat ze daar op haar best was.

Het werd een onvergetelijke reis

Voor iedereen. En Suus, die had het er tot op de dag van haar overlijden, nog steeds over. Over wat die reis voor haar betekent heeft.

Als Suus ergens naar binnen liep

Dan wist je dat er iemand binnenkwam. Ze gaf licht. Ze was liefdevol, had interesse voor de mensen om haar heen en ze had, net als wij allemaal, behoefte aan gezelligheid, aan vriendschap, aan een arm om haar schouder, aan nabijheid, aan liefde.

Die liefde heeft ze van haar ouders in overvloed gekregen

Dat zijn geweldige mensen. Eerder en vandaag heb ik gehoord over wat ze allemaal hebben doorstaan en hoe vaak ze niet ‘gehoord’ zijn door ‘de GGZ’.

Ik ga hier niemand over de hekel halen

Want ik weet dat er geen hulpverleners geboren zijn met de opdracht om het leven van Suus en haar ouders zuur te maken. Net zo goed als dat andersom ook geldt. Maar dat systemen kunnen falen in het bieden van wat mensen nodig hebben, dat is een voldongen feit.

Laten we er van leren

Opdat haar leven niet voor niets is geweest.

My Lucky Silver Dollar

Die neemt ze mee op haar volgende reis.

Last but not Least

De schilderijtjes die ze met Inge en Adine in the Living Museum gemaakt heeft. Na haar reis naar New York.

Die zeggen genoeg over haar dromen.

 

On the Road, searching for Sanity

It was in high school class

That I was dreaming about traveling the world. It’s not a good focus, when you are expected to work on your future career. I was looking out off the window most of the time.

It was for the fear that the heavens might fall down on my head

That it took a while for me to loose the fear of the unknown. Some people say that wisdom comes with the age of forty. For me, it came around my 50th Birthday. That is when I really started traveling the world. With family, with co-workers, with groups and on my own.

It takes you to the most amazing places

Places that you never thought could exist. It broadens your mind. It opens up horizons. It makes you evolve into a World Citizen. An individual that blends it with different cultures. Travels that makes you understand why people live the lives they live.

People have a reason to behave like they behave

It is for us, travelers, to learn to understand different views on life and the earth. Traveling makes you become a better version of yourself. We can solve the problems that this world is facing. By traveling and putting an effort into understanding other ways of living and learn to understand what the world needs from us.

Wherever you are is called Here

You can leave me at an airport at midnight, with no possibility to get out and I will feel OK. Because that is when you have most interesting conversations with other people that stayed behind. And if it leaves me alone, I pretty much feel OK too. I always have the comfort of the company of my laptop. I will start writing down the experiences I had during that past day, week, month or year.

It helps if you treat that moment as a powerful stranger

Ask permission to know it and to be known. And by the moment you excepted that, you will get into the zone. Being one with the world around you.

Moscovei

That is where my recent travels took me. A small village in the South of Moldova.

I knew about the existence of an old psychiatric facility from the 60’s

It was on my wish list to travel there and grasp some feeling, understanding of what happend in this facility.

No Comment

The pictures tell their own story. Nevertheless, if you have questions, don’t hesitate to ask me. You can also visit this amazing website: The Moldovan Diaries.

The Pictures

Kerrigan doesn’t only focus on present day psychiatry. In “St. Remy, France,” she pays tribute to Vincent Van Gogh, who “immortalized psychosis”:

No pills or potions to halt
the constant condemning chatter
of your mind. Moved, I hear
the voices of former patients,
my own voice, reminding me
mental illness respects no one,
yet it can leap right off
the borders of the canvas, transforming
torment into masterpieces.

Mental illness may not respect anyone, but Kerrigan’s respect for her patients and colleagues comes through loud and clear, and she makes sure their voices are heard.

I copied some lines of the poem “Lost“, by David Whyte in this blog.

 

Lenin in Bennebroek

Kissed my wife

February 4th 2018 was a special day. I landed at Schiphol at 11AM. Coming from Chisinau, Moldova. Got home, kissed my wife and jumped in my car and headed for Lisse, Art Gallery “’t Grachthuisje”. I collected the painting that I bought a while ago in Cahul, Moldova.

More then what you can see with the eye

It’s been painted by a person with lived experience from that city a long time ago. I apologize right away, I have no admiration for the dictator Lenin, but the painting has been on my mind for a long time. I was touched by the beauty of it. The way it is painted. And the (life)story of this recipient. There is more to this painting then what you can see with the eye.

Rob and Anja

It has been in Lisse, with Rob and Anja Beelen, for quite a while. They were also touched by the beauty of the art work. They called me every week to discuss how we could ‘clean’ the painting and if it was possible to frame it.

Goose Bumps

Yesterday they showed me the result. We looked at it and were quiet for a while. We shared this special moment together.

Silence in a painting

Never thought that Lenin would have a place in my Living Museum, but it will be there from tomorrow on, having a special spot in our Artists Community.

It’s not about Lenin

It’s about the Love for Art that I share with my artists from the Living Museum. It’s about the story behind the person who painted it.

Gratitude

I am grateful to have met him. Grateful that he was willing to sell the painting to me. Grateful for the fact that it gave him the opportunity to work on his recovery. Grateful for the fact that I contributed to that by buying his work. Grateful that I am part of the Trimbos Moldova. Grateful that I have made so many friends in that beautiful country. Grateful that contributing to improve people’s lives in that country extended beyond the reason why we traveled there at first. It’s about friendship. It’s about working on a world that works for everybody.

I think of Moldova every day

It’s a beautiful world out there. If you are willing and able to see it

Norway is an ‘inclusive country’

We noticed that our apartment door was open

When we entered the building. The owner told us that it’s no big deal. You can leave it open for the day.

We have seen the Northern Lights

Troops of Killer Whales, herds of Moose and families of Humpbacks. We have strolled the streets of Tromsø and recreated in the pubs, museums and restaurants of this worldly city.

Yes, it’s way up North, away from everything, but it has the feeling of a metropolitan area. You will discover more extravagant beers and fusion food in this city then in any other European City.

You feel welcome and safe from the very first moment you set foot on Norwegian Snow. People are nice.

Please correct me

I feel comfortable in combining holidays and ‘work’ when I travel the world. So, apart from experiencing wild life, I visited a medication-free-ward in a psychiatric facility that goes back to 1962, in this amazing city. To my knowledge, please correct me, this is the one and only medication-free-ward in the World. The multiple buildings of this hospital are listed as monuments. Which is not surprising. It’s located on the outskirts of Tromsö. Long and wide hallways. Not a very modern building at all.

Nevertheless

I met with Tore and Merete. Two wonderful, dedicated and remarkable workers on this medication-free-ward. And I met a bunch of other people of which I could not tell who was who. Time was just to short to have a meaningful conversation with everybody. And in the end, we are all PWLE’s, so why distinguish.

The ward was a warm environment

With a ‘soft’ feeling. It was homy, cosy and with a spectacular view on a Fjord and the Mountains. You could feel that the 6 clients that live hear have space to move around. Have opportunities to talk about whatever is going on in their minds, without being stigmatized for that, without being ‘diagnosed’. There is no coercion of any kind in this environment.

They are addressed because of who they are, with all the fears they have

I had an hour with Tore. And it is clear that he is moved by his work and the people he works with. He, as Merete is, are people on a mission. Workers that are into innovation, into a movement. For the sake of the wellbeing of people that are hit by mental health issues, we should follow their example. Create opportunities for people to make as choice for a medication-free-life.

In this 4-hour-visit

I learned enough to know that I was dealing with brave hearts. People who want to make a difference. People who want to change the system. People who dare to challenge the pharmaceutical industry. Because it makes sense to have doubts about the so-called effectiveness of medication.

My ‘presents’ to these special people were a workshop on Shared Reading and two special journals from Sjakie Haverkorn in Haarlem, because they reflected so openly on David Wagenors poem “Lost” and what the words meant to them.

Jonathan, the cab driver from Eritrea

Who took me to this hospital, told me that he loves his life in Norway. He has been living here for about 8 years now and he has no desire to leave. OK, he tells me that he had to work hard to earn respect. “Norwegian people are kind of ‘closed’. It takes a while before they open up to you.” We came to an agreement in these two taxi trips, because he also picked me up after the visit.

Everybody deserves the superficiality you give to people. If you are open, it is most likely that people will open up to you

And Norway is an inclusive country. He agreed on that too.

Check these sites if you want to get an idea of how unique this city and area is and if you want to know all about this special ward and special people.

Mad in America

Tromsö

Altijd Lente na de Winter

Tja,

Wat doe je zoal op Oudejaarsdag als al je plannen voor de avond door een forse griep worden gedwarsboomd? Mijn eega heeft de griepepidemie niet kunnen ontlopen.

Vorig jaar liepen we samen door Chiang Mai in Thailand

En we lieten daar een kaars in een ballon opstijgen, for a prosperous 2017.

Ik vrees dat ik vandaag niet aan Youp van het Hek ga ontkomen

S., die mij vanochtend belde vanuit de PI (Penitentiaire Inrichting Zaanstad), vroeg of ik vandaag ‘broeder’ ging ‘spelen’? Dat ja, dat ga ik vandaag doen. Beetje verzorgen. Beetje muziek spelen. Beetje koken. Beetje schrijven. Beetje Youp kijken. Beetje nursen.

Ik bezocht S. deze week in Zaanstad

Op haar verzoek post ik dit bericht. Ze zit daar in the middle of nowhere. De foto’s liegen er niet om. Het is zoals het er op de foto’s uitziet.

De bezoekersruimte, hoewel modern en schoon, deed niet onder voor een filmset. Aan de muur hing een muur-brede foto van een groot plein. Ik schat in dat ze die in Amsterdam-Zuid-Oost hebben geschoten. Er waren duiven op te zien en mensen van allerlei afkomsten, multi-culti. Ik vond zowaar ook nog een foto via Google.

S. was fors afgevallen

Het stond haar niet slecht. OK. Ze zit daar niet op de juiste plek. Vanzelfsprekend, je komt er niet zomaar naar binnen, dus laat ik dat oordeel aan de rechter overlaten. Ik wil er geen tranentrekker van maken, van dit bericht.

Alles komt goed

Want, S. krijgt gelukkig veel bezoek. Bezoek van mensen die haar niet vergeten zijn. Vorige week kreeg ze een blauwe kanarie in een kooitje cadeau van Astare Zorg. De man, achter de balie in het voorportaal wist er ook van. “Oh, U gaat op bezoek bij de ‘vogelmevrouw’! Samen hebben ze een naam bedacht voor het beestje. Ik moet je die naam schuldig blijven. Ik ben het vergeten.

Volgende week maandag ga ik weer langs bij S.. Een CD-Speler brengen, met cd’s van Marco Borsato en Judy Bee. “En alles wat jij mooi vindt”. Komt voor de bakker.

Brenda Froyen startte dit jaar een prachtige actie met hoopgevende kaarten

Voor mensen die opgenomen zijn. “Altijd Lente na de Winter”. Verschillende kunstenaars van the Living Museum hebben daar aan meegewerkt. Ik ga een setje van die kaarten voor S. meenemen.

En misschien, misschien als jij, de lezer van dit bericht, de behoefte voelt een kaartje te sturen, doe dat. Niets moet, maar alles mag. Dan neem ik die maandag over een week voor S. mee naar Zaanstad. Of mijn maat, Harry Gras, want die gaat binnenkort ook langs.

Stuur mij een PB-tje als je dat van plan bent, dan stuur ik je mijn adres

S. heeft een speciale plek in ons hart en het hart van veel mensen. Ze was deelnemer aan de Gras/Loopik Learning Experiences naar New York. En hoewel er mensen waren die dat niet haalbaar dachten, werd het een hele bijzondere reis voor haar en alle andere deelnemers. Het is waar ze nu nog kracht uit put.

Evengoed, ook zo’n kaartje gaat haar tot steun zijn. Op de valreep van 2017. For a properous 2018.

Ik wens iedereen een mooie dag en avond

Met vrienden, familie, candles and cakes. Ik ga nog even naar boven, ‘tempen’.

Alles komt altijd goed

Voor Alan en onze dak- en thuisloze medemensen

Ik houd van feel-good-stories. Op de valreep van 2017.

Die kerel, eerste van links, dat is Alan Fernando Bunsee. Hij was 1 van de 5 deelnemers in the Amsterdam Project. Hij komt van ver. En dan doel ik vanzelfsprekend op alles wat er mis kan gaan in je leven. Als je spreekt vanuit een zeker ‘slachtofferschap’. Als je geleefd wordt door iets wat op bepaalde momenten in je leven groter is dan jijzelf.

Net zoals bij al die andere deelnemers had the Amsterdam Project,

Dus Beau van Erven Dorens en zijn team, een forse impact op zijn leven.

Het duurde even voordat de metafoor achter de donatie, namelijk ongebreidelde compassie en mededogen, bij hem indaalde. Evengoed, Alan pakte die kans toch met beide handen aan.

Nauwelijks een jaar later maakt Alan deel uit van the Haarlem Project, als 1 van de coaches van de 5 nieuwe deelnemers.

*Volgend jaar gaat hij de opleiding ‘Ervaringsdeskundige’ van Rotterdam Studentenraad Howie the Harp (Pameijer), afronden. Mede dankzij Natalie Bunschoten-Nootenboom.

*Alan viert Kerst, net als wij, in de schoot van zijn (schoon)familie.

*En gisteren, alsook vandaag hadden we contact met deelnemers aan the Haarlem Project. Omdat dat nodig was.

Alan weet dat als geen ander.

Ok, hij heeft nog een weg te gaan. Net als wij allen. Evengoed. Ik ben trots op hem. Op wat hij bereikt heeft. Op eigen kracht. With a little help from some (new) friends.

Dat zie ik als ‘the core’ van ervaringsdeskundigheid en het ‘uitbaten’ daarvan. Dat je een levend voorbeeld voor anderen kunt zijn en dat je net als Alan, in een jaar tijd besluit om spreekwoordelijke zevenmijlslaarzen aan te trekken en geweldig kunt groeien. En dus met jouw nieuw verworven (zelf)kennis andere mensen kunt helpen.

Ik hoorde hem tijdens de eerste bijeenkomst van the Haarlem Project aan alle betrokkenen uitleggen waar deze innovatieve aanpak van dakloosheid over gaat. Ik leerde van hem wat je allemaal in een jaar tijd kunt leren, met de juiste support.

The Amsterdam Project. The Haarlem Project. It are (feel)good stories. Money First. Housing First. Community First. It saves lives and money. It’s that simple.

Haarlem, 26 december 2017

Odette en haar droom voor 2018

Odette is één van de deelnemers aan the Haarlem Project

We zijn pas een maand geleden begonnen met dit bijzondere vervolg op the Amsterdam Project en Odette, nee, die kunnen we niet meer missen. Een ontmoeting met haar is een genot.

Zij is één van de twee mensen

Die heeft aangegeven dat Nederland haar mag leren kennen: via social media, via de kranten. Ik ga weinig verklappen, want Odette, die kun je beter leren kennen door de eerste Redactie Straatjournaal-editie van het jaar 2018 te kopen. Daar staat een prachtig artikel over Odette in, geschreven door Jessica Hoogenboom, met foto’s van de hand Heidi Borgart.

Family comes First

Vandaag had ik het genoegen Odette weer te ontmoeten en te spreken, samen met Albert Keevel, één van the Haarlem Project Coaches. We hebben haar fijne Kerstdagen gewenst, want die gaat Odette doorbrengen bij haar jongste dochter, ergens in Nederland. Daar zijn wij blij mee, want het komt haar toe.

De Droom

Odette heeft net als alle 5 deelnemers een droom. Dat is in de buurt wonen van haar kind. Daar gaan we in 2018 heel serieus aan werken.

Als alles tegenzit

Ze was vele jaren dakloos, momenteel betaalt ze veel te veel geld voor een kamer zonder verwarming en ze heeft geen uitkering. Lisa Verdegaal, onze budget-coach, heeft een start gemaakt om die hiaten in haar leven op te vullen en op te lossen.

Ik begrijp dat selfies uit zijn

Evengoed, ik begrijp daar niets van. Wie wil er niet op de foto met een bijzondere vrouw?! Een selfie met een moedige vrouw. Iemand voor wie heel vaak alles tegenzit en alles tegen heeft gezeten en dan, dan altijd de moed er in houden. Dat verdient respect, liefde en waardering.

Happy Christmas Days

Een mooi uiteinde en een sprankelend 2018, waarin al haar dromen mogen uitkomen. Dat wensen we Odette.

Today our Learning Experience to Bucharest, December 2017, came to an end. It was a roller coaster, this trip. We had a great group. We experienced so many things. It will take some time to sink in. Today, Saturday December 16th, the last King of Romania, was said farewell by thousands of people.

For the Last King of Romania. Across the street, opposite of our apartment, the last King of Romania is waiting for his last resting-place, after he died at the age of 96. For the fourth evening in a row, thousands of people are standing in line, waiting to pay their respect to him. They often have to wait for 5 to 10 hours. Obviously this King was loved by many people. Most people hope his death is the beginning of a better future for Romania.

Check out the BBC-webpage for more information on the King, or checkout the interview we had with people standing in line to pay their respect to the King.

About Stephan and 365 days of pure hell

Meeting Marinus and Stephan at Concordia. A Supported Housing/Shelter Program for 66 people, men and women. In the winter time they house about a 100 people. There is just room for 60. It’s a metaphor for doing a lot with little means and resources. Stephan (the second person on the right) was our Hero of the day. He survived the streets of Bucharest for a year.

“It was 365 days of pure hell. I don’t have a picture on how I looked back then. I am very happy about that. I don’t want to know.”


-What was the reason why you hooked on to the program of Concordia?
-Marinus hugged me. That was it.

Listen to the special X-mas and New Years Wishes for all you listeners.

https://soundcloud.com/rokus-loopik/stephanwav

The Moldova/Moscovei 2018 Learning Experience

The Moldovan Diary Learning Experience

Marjonneke de Vetten, Harry Gras en Rokus Loopik organiseren in de zomer van 2018 een Learning Experience naar Moldavië. Wij zijn ettelijke keren afgereisd naar dit prachtige land. Het is met geen enkel ander land in de wereld te vergelijken. Zeker, het is een arm land. Evengoed, arme mensen delen meer en vaker. Het is een schilderachtig land. Een land met sterke sociale structuren. Een land waar soms de tijd heeft stilgestaan. Een land waar burenhulp heel gewoon is. Een land waar mensen met alle plezier hun maaltijd met jou delen.

Wij hebben er via ons werk voor het Trimbos Instituut in Utrecht een groot netwerk opgebouwd.

Poetin, Purcari, the People’s Palace en Moscovei

Hoe gaat die reis er uitzien? Het wordt een prachtige road trip. Een road trip langs instellingen en mensen die werken voor mensen met een psychiatrische achtergrond. We gaan er proeven van de geweldige wijnen die dit land produceert. We bezoeken de Purcari Winery. Een berg waar in kilometers lange tunnels, wijnvaten en wijnflessen worden bewaard. Zelfs Poetin heeft daar een voorraadje liggen. Wij bezoeken the People’s Palace in Boekarest, want die stad is het startpunt van onze reis. We reizen met de nachttrein naar Chisinau, de hoofdstad van Moldavië. We bezoeken ziekenhuizen, community health centers, verlaten ziekenhuizen, uit lang vervlogen tijden, musea, wij rijden over begaanbare en onbegaanbare wegen vanuit Chisinau naar Cahul. Daar maken we een stop om jullie mee te nemen naar het dorpje Moscovei, waar we een verlaten psychiatrisch ziekenhuis uit de Sovjet-tijd bezoeken. Vanuit Moscovei rijden we dan uiteindelijk terug naar Boekarest.

En dit is dan nog maar een fractie van wat wij allemaal gaan doen. De rest hoor je later.

De reis gaat 10 dagen in beslag nemen. Uit en Thuis. Samen.

Interesse?

Geef je dan op voor een vrijblijvende offerte door een mail te sturen aan rokus@icloud.com.

Stories from a Suitcase, the Lives they left Behind

I ‘kicked of’ my Alternatives Conference by visiting a workshop of Darby Penny, ‘Stories from a Suitcase’. It was an overwhelming experience. 400 Suitcases where found in the attic of an old and abandoned psychiatric hospital. 200 Of these suitcases contained the personal belongings of people that where admitted to this hospital for a lifetime. Darby Penny ‘researched’ their belongings and wrote a very personal book about a lot of these people. Her workshop was just mind-blowing. The story that really hit me like a brick was the story of Madeline. A woman who lived in this hospital for 47 years, never agreed with her admission and till the last day of her life, as she did most of the days in this hospital, requested to be discharged. Darby Penney should be on Broadway, New York with her performance. It will change the face of Mental Health. I don’t like people to ‘should’ me around and I don’t want to ‘should’ you, but hé ok, for just this one time, everybody SHOULD buy and read this book.

Over risico en verwondering

Verwondering

Dat is een sleutelwoord voor the Amsterdam Project (TAP). Mensen met complexe problematiek beschikken over meer talenten dan hen over het algemeen worden toebedacht. We waren vanaf de start van het programma overtuigd van het succes van het format. En dan spreek ik niet alleen over het TV-programma.

Overtuigingen die in de weg zitten

Ik had een kleine ‘voorsprong’, als believer van Housing First (2006) in Nederland. De crew had een voorsprong, omdat zij niet gehinderd werden door alle (kennis)ballast en professionele distantie die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen.

Wij zijn er met open vizier ingestapt

Voor de crew van TAP speelde vastzitten in een overtuiging simpelweg (nog) niet.  Een wenselijke houding om verwondering toe te laten. Mensen die jarenlang dakloos zijn geweest kampen met allerlei trauma’s. Dakloosheid an sich is een levensgroot trauma. De wetenschap dat je nergens meer bij hoort, dat je de aansluiting verloren hebt, dat je letterlijk en dagelijks genegeerd wordt, maakt dat mensen alle hoop op een betere toekomst verloren hebben. Die trauma’s waarborgen dat mensen de samenleving en andere mensen over het algemeen met argwaan benaderen. Dat is een slimme houding als je op straat woont. Daar gelden andere wetten. Daar geldt het recht van de sterkste, de slimste. Evenwel, in de hiërarchie van dakloze mensen bungelen de mensen met complexe problematiek altijd weer onderaan de ladder. Bij het verkrijgen van diensten delven zij het onderspit.

Als je op straat dakloze mensen geld geeft

Dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Evenwel. Geef een persoon €10 en hij denkt aan directe behoeftebevrediging. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt.

Meedeinen met een uitdaging

Ondanks het feit dat de crew van TAP niet opgeleid was om dit ‘werk’ te doen, heeft zij van meet af aan gedaan wat goed en nodig was. Het breekijzer was het geld en het volgen van de hoofdpersonen met een camera was het format. Gaandeweg de opnames hebben we, zoals het een goed team betaamt, onze doelen bijgesteld. Wij hebben meegedeind op de situaties en de uitdagingen waar mensen mee geconfronteerd werden.

Het tweede sleutelwoord

Vertrouwen. Er is maandenlang gebouwd aan- en geïnvesteerd in een vriendschappelijke relatie met de hoofdpersonen. Een vaardigheid die door veel hulpverleners verlaten is, omdat het hen zogenaamd aan tijd ontbreekt. De administratieve rompslomp die onlosmakelijk met onze verzorgingsstaat verbonden is, wordt hierbij veelvuldig als reden opgevoerd. Dat mensen zich niet alleen hebben afgekeerd van de samenleving, maar ook van de hulpverlening, is adequaat gedrag. Als het onvermogen om een uitzichtloze situatie om te buigen in een uitdaging niet actief aangeboden wordt, dan keren mensen zich van je af.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet

Als mensen niet aanhaken bij de producten die hulpverleners ze aanbieden, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. TAP heeft alles aangewend om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel is geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat.

Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil

Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Om dat te bereiken bied je mensen een nieuwe familie aan. TAP. Het team van TAP heeft zich in een jaar tijd ontwikkeld tot het beste team dat ik ooit aan het werk heb gezien.

Volharding, creativiteit, de totale afwezigheid van professionele distantie en continuïteit

Zeven dagen per week, 24 uur per dag beschikbaar zijn. De gevestigde orde in Nederland mag daar een voorbeeld aan nemen. De papiermolen, je leidinggevende, de loondienst, de camera en Beau van Erven Dorens mogen niet als excuus opgevoerd worden als het allemaal even niet lukt. Als je die overtuiging bent toegedaan, dan is de tijd aangebroken om een andere professie te zoeken.

Kwetsbaarheid

Niemand is perfect. Ook The Amsterdam Project niet. “Ik heb ook geleerd dat de mensen die van me houden, de mensen van wie ik echt op aan kan, nooit de critici waren die met de vinger naar me wezen wanneer ik struikelde. Zij zaten niet eens op de tribune. Zij stonden met mij in de arena. Zij vochten met- en voor mij. En als we falen, dan doen we dat samen, dan hebben we in elk geval grote moed getoond.” (Theodoor Roosevelt, Uittreksel van Brown, Brené. ‘De kracht van kwetsbaarheid.’)

Zijn er fouten gemaakt in the Amsterdam Project?

Ja, veelvuldig. Kenmerkend voor de houding van het team was hun kwetsbaarheid. De moed om toe te geven dat je een (inschattings)fout hebt gemaakt, dat je het even niet meer weet. Ten overstaan van mensen die niet beter weten dan dat hulpverleners fouten (kunnen) maken. Mensen die keer op keer met valse beloften de stad ingestuurd zijn. De dakloze hoofdpersonen in TAP hebben honderden keren hun verhaal opnieuw moeten vertellen, als ze zich weer meldden aan een nieuw loket. Het siert het team dat ze er ronduit voor uit kwamen. Dat ze de wijsheid niet in pacht hadden. Dat ze iedereen onbevooroordeeld tegemoet getreden zijn. De ontmoeting hebben gezocht, ongeacht de verblijfplaats van de mensen met wie wij werkten. De kwetsbaarheid die daarbij aan de dag werd gelegd, het vertrouwen, de verwondering, werkten in de hand dat er vanuit een gelijkwaardige houding met elkaar gesproken werd. In een wereld die vooral geregeerd wordt door mensen die risico, controle en beheersing als hun voornaamste tool beschouwen, geeft dat vertrouwen. Het vertrouwen dat er doelgericht en gezamenlijk aan een betere toekomst gewerkt wordt. De crisissituaties in de levens van de TAP-actoren, niemand uitgesloten, dus ook binnen het TAP-team, werden gebruikt om die om te buigen in uitdagingen. 24/7.

Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?!

Het antwoord ligt besloten in de 1.2 miljoen kijkers die elke week weer inschakelden op The Amsterdam Project, op RTL4. Nog nooit in de geschiedenis van de Nederlandse Televisie heeft een programma met dakloosheid als voornaamste onderwerp zoveel aandacht getrokken. En de waardering voor het programma was overweldigend goed. Zelf heb ik slechts één persoon ontmoet die zei wars te zijn van EmoTV. Hij had evenwel niet 1 uitzending van the Amsterdam Project gezien.

Housing First, Art First, Money First, Community First saves lives, it’s that simple

Een aspect dat meestal onbelicht blijft is het gegeven dat elke interventie waarbij mensen gegeven wordt waar ze om vragen, zoveel goedkoper is als al het andere dat we mensen al decennia lang, onder strikte voorwaarden (stepped care model), aanbieden. Door huisvesting, geld, kunst, een vrijplaats en liefde aan te bieden maken we gezonde delen in de hersenen van mensen wakker. Daarbij is de positieve, opbouwende en directe boodschap die daarvan uitgaat- en dat we 200% vertrouwen hebben in een goede afloop, een niet uit te vlakken levenshouding. Het is meer dan mensen doorgaans aangeboden krijgen, ondanks de vaak indrukwekkende CV’s van de mensen die we op deze paradijsvogels afsturen. The Amsterdam Project saved lives. It’s that simple.

Vergelijk jezelf nooit met een ander, ga uit van je eigen kracht

Het geeft geen pas om mensen die een rol hebben gespeeld in TAP te vergelijken. Iedere actor droeg bij aan het welslagen van dit programma, de hoofdpersonen niet uitgesloten. Een bijzondere vermelding is desalniettemin op zijn plaats voor Beau van Erven Dorens. Het programma paste hem als een door Oger Lusink op maat gemaakte jas. Met the Amsterdam Project heeft hij alle criticasters de mond gesnoerd. Niet alleen toonde hij zich een authentiek, volleerd, geoefend en gedreven communicator, tevens raakte hij in elke uitzending alle gevoelige snaren, waarbij hij zichzelf volledig wegcijferde en vanuit de schaduw opereerde. Een onmiskenbaar waardevolle kwaliteit in het werken met mensen uit deze doelgroep.  Een hulpverlener die er op uit is de leemtes in zijn eigen hoofd op te vullen ten koste van zijn medemens, is het laatste waar mensen behoefte aan hebben.

Een relatie is nooit eindig

Nadat de camera’s zijn gestopt met registreren is het werk van Beau en de hoofdpersonen allerminst opgehouden. Tot op de dag van vandaag is er regelmatig contact met Gerrie, met Marco, met Lolle, met Cheyenne en met Alan. Daar komt geen einde aan. Immers, als het opbouwen van een vriendschappelijk contact en het daarbij behorende vertrouwen voorop staat, dan kan een relatie nooit eindig zijn.

Iedereen doet zijn werk met zijn hart

The Amsterdams Project heeft alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen voordoen, feilloos blootgelegd. Alsook het onvermogen van systemen om mensen adequate hulp te bieden. In dit schrijven geen kwaad woord over de hulpverleners, beleidsmakers, ambtenaren die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Het zijn onze (sociale verzekerings)systemen die revisie behoeven.

De wereld vraagt om visionaire mensen

Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan. Het vraagt om visionaire mensen die nieuwe systemen creëren. Oprechte interesse tonen, echt luisteren, de stilte niet schuwen, wachten totdat iemand uitgesproken is, empathie tonen, bevestigen wat je gehoord hebt: alles met het doel om samen te werken. Dan kan de verwondering over de ongebreidelde talenten, over de copingstrategieën waar mensen over beschikken, welig tieren. Dan is praten over ‘risico’ een loze discussie. Mensen bepalen zelf hoe dichtbij je mag komen.

 

Anti-Stigma-Café-Jeroen-Kloet

Ik ben blij.

Ik kreeg net te horen dat het Anti-Stigma-Café van Jeroen Kloet in november naar the Living Museum komt, dat in combinatie met een voorstelling van Mirjam Giphart en een one-woman-act van Chris Nijboer en de participatie van onze kunstenaars en vrijwilligers.

Het is een voorrecht om als ‘ondernemer’ events van deze omvang vooruit te mogen plannen. Veel mooier wordt het niet als ZZP’er en Vrijwilliger. Een datum volgt snel.

Ik spreek de hoop uit dat ‘jullie’ allemaal komen. Ja, ook de mensen uit mijn vriendenkring. De mensen van GGZinGeest. De mensen uit Haarlem en Omstreken.

Op zo’n avond kun je tastbaar voelen, horen en zien welke veranderingen er in de GGZ gaande zijn. Die zijn veelomvattend en niet mis te verstaan.

De zomer is net begonnen en ik heb al zin in de herfst.

Hoe gek is dat?!

Bucharesti

Vijftig dampende Rottweilers

Wel eens met een graadje of 20 onder 0, terwijl er een snerpende wind om je oren giert, op een verlaten station in Boekarest gestaan? Dan weet je niet hoe snel je naar binnen moet komen, ook al stinkt het in het wachtlokaal naar 50 dampende Rottweilers. De lokale autoriteiten waren zo menslievend geweest om dat wachtlokaal die avond en nacht niet af te sluiten. De verwarming stond er lekker te loeien. Aldus vonden een 20-tal dakloze en verwaarloosde mensen voor dat moment warmte en onderdak.

Anything for a smoke

Het bezoek van de hulpverleners van SamuSocial was een welkome afwisseling in het monotone bestaan van deze ontheemden. Luttele seconden nadat ik één van die mensen een sigaret had gedoneerd, was ik ook de rest van mijn rookwaar kwijt. Bij ons busje, voor het station, deelden wij crackers, jam, kleding en nog meer peuken uit. Michael, onze chauffeur en steun en toeverlaat, was er niet blij mee. “Nu moet ik de volgende ronde gaan uitleggen dat dit maar eenmalig was!”.

Winteropvang

Een wat oudere man, die duidelijk om een praatje verlegen zat, stak een minuut of 10 een verhaal tegen ons af. Op zich begrijpelijk en hij had het nodig, ware het niet dat hij dat in het Roemeens deed. Constantine was inmiddels druk aan het telefoneren. Verschillende van deze vagebonden hadden verteld dat hen de toegang bij een opvang geweigerd was, terwijl de burgemeester had verordonneerd dat zij iedereen binnen moesten laten.

Kerstmis in Boekarest

Onze omzwervingen door een meer dan uitbundig met Kerstverlichting uitgedoste binnenstad, voerden ons die avond naar een militair hospitaal. We bezochten er Florian. Hij was daags daarvoor door een altruïstische dokter van straat geplukt en opgenomen. Florian liep op krukken, want 1 van zijn heupen weigerde elke rotatie en dienst. Hij was wanhopig, want zijn opname zou maar een dag of vijf duren. Zijn heupgewricht was aan vervanging toe en daarvoor ontbrak hem het geld.

De Social Run saves lives. It’s that simple.

Florian weende zoete tranen van geluk toen wij na 10 minuten telefoneren met de Social Run met dat bedrag op de proppen kwamen. Hij belde subiet met zijn behandelend arts, die even subiet zijn opwachting maakte. In de maand januari van het nieuwe jaar kon Florian zijn krukken aan de wilgen hangen.

Zorgwekkende Zorgmijders bestaan niet

In de bus knaagden wij met z’n zessen een twaalftal ‘pretzels’ weg. We laafden ons stilzwijgend en ook grappend aan elkaars aanwezigheid, aan de onuitgesproken vriendschap en de wetenschap dat we voor een aantal mensen die avond een verschil gemaakt hadden. We zochten een buurt af waar een man in een pick-up zou slapen. Een bezorgde winkelier wees ons de plek waar de wagen stond. De man was er niet en kennelijk aan de wandel. Heel adequaat met deze temperaturen. Er werden telefoonnummers en kaartjes uitgewisseld. De middenstander zou een oogje in het zeil houden.

Focking koud

Ik zag twee zwerfhonden, op een matje in een portiek, zelfs in hun slaap trillend de koude trotseren.

Pieken en Dalen

Terwijl wij onze weg vervolgden en the People’s Palace passeerden, zong Bing Crosby, ‘I’ll be home for Christmas’, op de autoradio.

We hebben niets te klagen

Nederland was nog nooit zo ver weg.

DO NOT MISS IT!

Unieke gelegenheid om een bijzonder congres bij te wonen! Jubileum congres van Howie the Harp op 29.06 te Arnhem! Verrijk jezelf met nieuwe inzichten, inspirerende lezingen, ‘voedende’ workshops, mooie ontmoetingen en nog veel meer. Meet the gamechangers, durfhalzen en mooie mensen o.a Jeroen Kloet, Alie Weerman. Alette van Dijk, Rokus Loopik, Mirjam Giphart, Wibout Dragt, Clara Koek, Nanette Waterhout, Jan Dirk Bijker, Jan Alblas, Beau van Erven Dorens, Natalie Bunschoten-Nootenboom!

http://www.howietheharp.nl/congres

If you like to enjoy a pre-summer-party-conference-gettogether-gatheringofspecialfriendsandco-workers-feestderherkenning-peoplethatmakeadifference-thebestschooloflife! Come and see us on June 29th 2017.

It won’t disappoint you. We love to have you with us.

Nederlandse Premiere film “Healing Voices”

Op 27 juni, om 19 uur, organiseer ik de Nederlandse premiere van de film van Oryx Cohen, “Healing Voices” in the Living Museum in Bennebroek.

Ik was dit jaar in de gelukkige omstandigheid, in Boston, uit handen van Oryx, de rechten voor vertoning van de film in Europa te kopen. Waarmee ik heb bijgedragen aan zijn herstel en dat van duizenden kijkers. Want de film is een krachtig statement.

De film volgt drie mensen op hun levenspad en, belangrijk, opent de discussie over wat mensen helpt. Over hoe je ‘anders’ kunt kijken naar Mental Health, naar diagnosen, naar recovery, naar taalgebruik, naar mensen.

Ik hoop dat je komt kijken. Er is veel ten goede gekeerd in de GGZ. Evengoed, als b-verpleegkundige/spv/trainer/coach/kopp-kind, weet ik ook dat het nog veel beter kan of anders.

Het is belangrijk dat we de discussie gaande houden. Dat kan door deze film te zien. Een nabespreking is vanzelfsprekend opgenomen in de avond. Alsook een skype-interview met Oryx Cohen.

We doen het op zijn Amerikaans, ‘bring your own’. The Living Museum is een project dat volledig uit vrijwilligers bestaat. We doen dat omdat we geloven in ‘alternatives’. Ik zorg in ieder geval voor koffie en thee.

Er bestaat tevens de mogelijkheid om ter plekke een donatie te doen, zodat wij Oryx weer kunnen helpen, met raad en daad.

De film is Engels-gesproken en heeft Engelse ondertiteling.

Ik hoop je op 27 juni te zien!

My First Handpan

Op Koningsdag liep ik met mijn lieve vrouw door de stad. Ik zag er Annemarie op straat spelen.

Ik heb haar een brief geschreven.

Quote

Hallo Annemarie,

Mijn naam is Rokus. Ik woon in de straat Klein Heiligland in Haarlem. Ik zag je op Koningsdag iets uitleggen over het bespelen van een handpan. Dat instrument intrigeert mij al jaren, vooral omdat het appelleert aan mijn hang naar alles wat spiritualiteit te maken heeft en ik met dit instrument het gevoel heb dat je dat echt kunt voelen. Wellicht spreekt het geluid ook hersendelen aan die een gevoel van euforie teweeg brengen.

Ik wil graag inschrijven op lessen bij jou. Ik heb geen idee of ik er talent voor heb. Ik heb geen absoluut gehoor. Ik heb wel grote handen. Misschien helpt dat. En een beetje gevoel voor ritme. Ik heb ooit een saxofoon gehanteerd, maar toen was ik 19 en ik haakte af op de hoeveelheid practice hours. Ik had toen andere dingen aan mijn hoofd. Ik kan niet zingen. Ik speel piano, maar puur op het gehoor en slechts akkoorden. Daar kan ik wel heel erg van genieten.

Oh ja, ik voel niets voor groepslessen, wel voor privé-les, dan hoef ik mijn schaamte over het feit dat ik niet muzikaal ben slechts met jou te delen. Dat kan ik net hebben.

Ik ben een story teller. Daar kun je mij voor wakker maken en ik houd van gedichten voordragen. Ik heb de fantasie dat dat in combinatie met het kunnen hanteren van een Handpan voor memorabele momenten kan zorgen.

Ik zou heel graag een handpan willen leren bespelen.

Ik hoop van je te horen.

een groet van Rokus Loopik

Unquote

Een week en 1 les later heb ik mijn spaargeld omgezet in de aanschaf van zo’n wonderschoon instrument. Ik was vandaag vroeg wakker. Het is altijd goed toeven in the Living Museum. Ik ontdekte dat onze expositiezaal voor meerdere doeleinden geschikt is. De Kunst die daar hangt maakt onvermoede krachten in je los. En het klinkt als een klok.

Voor mijn artiesten en een mooie dag.

My first Handpan. Nu nog iets verzinnen op die rare grimas.

En, oh ja, Annemarie van Hung Vajra Handpan Workshops is een geweldige docente.

Check this out. 

Madame Poulet

Geneuzel, op niks af

We waren nog niet zo lang geleden in Thailand. Bangkok, Chiang Mai, Kanchanaburi, Ayutthaya, Koh Samet, Koh Tao, Koh Chang, zijn enkele van die plaatsen en eilanden die we aangedaan hebben. Het was één groot feest en dan spreek ik over de ervaringen die alle  zintuigelijke waarnemingen  betreffen.

Wat ons met name bij is gebleven zijn al die steegjes en straten waar  families een restaurantje aan huis runnen. Simpele formica tafeltjes, met lage plastic krukken, waar je overheerlijk en authentiek kunt eten, voor weinig geld. En de geuren die je overvallen, zodra je in de nabijheid bent van die tot de verbeelding sprekende uitstallingen.

Omdat ik genomineerd was voor de verkiezing tot Haarlemmer van het Jaar 2016

Heb ik mij na 23 jaar in Haarlem gewoond te hebben, geabonneerd op die krant. En omdat die krant een aantal journalisten wegens bezuinigingen dreigt te ontslaan. Ik heb er ook nog een redelijk vlammend betoog over ingezonden.

Sindsdien stel ik mij op de hoogte van het streeknieuws.

Zo ook over de lotgevallen van Madame Poulet.

Toen ik nog in het Bos en Vaart Kwartier van Haarlem woonde, en niet in de binnenstad, kocht ik wel eens een fijne gebraden kip bij haar, op het Oranjeplein. In Thailand was dat overigens de enige vleessoort waar ik mij aan gewaagd heb. Voor de rest ben ik een bijna overtuigd vegetariër geworden. Ik voel mij er meer dan goed bij en beduidend jonger ook.

Lees hieronder wat die aardige Fenna Cannegieter nu overkomt.

Ik juich creativiteit, non-conformisme, ondernemerschap en vrijheid van keuze van harte toe. Is ons land niet ooit groot geworden met die kwaliteiten hoog in ons vaandel?

Freeland

Met Thailand nog vers in het geheugen, letterlijk betekent dat Freeland, kan ik (ik spreek namens mijzelf) niet anders stellen dan dat Nederland ten prooi is gevallen aan Oeverloos Geneuzel. Over niks. Over alles. Heemstede in het bijzonder. En met een Hoofdletter.

Ik gun Fenna een bloeiend bedrijf

Ik gun haar succes, ik gun haar een baan waarvoor je elke dag met plezier vroeg uit de veren gaat, ik gun haar een straat die haar elke dag met een glimlach verwelkomt, een land waarin ondernemerschap hoog in het vaandel staat.

Fenna, kom naar Klein Heiligland

Fuck Heemstede.