Anders denken over de psychiatrie, over herstel, over de rolverdeling in de zorg

On the Road, searching for Sanity

It was in high school class

That I was dreaming about traveling the world. It’s not a good focus, when you are expected to work on your future career. I was looking out off the window most of the time.

It was for the fear that the heavens might fall down on my head

That it took a while for me to loose the fear of the unknown. Some people say that wisdom comes with the age of forty. For me, it came around my 50th Birthday. That is when I really started traveling the world. With family, with co-workers, with groups and on my own.

It takes you to the most amazing places

Places that you never thought could exist. It broadens your mind. It opens up horizons. It makes you evolve into a World Citizen. An individual that blends it with different cultures. Travels that makes you understand why people live the lives they live.

People have a reason to behave like they behave

It is for us, travelers, to learn to understand different views on life and the earth. Traveling makes you become a better version of yourself. We can solve the problems that this world is facing. By traveling and putting an effort into understanding other ways of living and learn to understand what the world needs from us.

Wherever you are is called Here

You can leave me at an airport at midnight, with no possibility to get out and I will feel OK. Because that is when you have most interesting conversations with other people that stayed behind. And if it leaves me alone, I pretty much feel OK too. I always have the comfort of the company of my laptop. I will start writing down the experiences I had during that past day, week, month or year.

It helps if you treat that moment as a powerful stranger

Ask permission to know it and to be known. And by the moment you excepted that, you will get into the zone. Being one with the world around you.


That is where my recent travels took me. A small village in the South of Moldova.

I knew about the existence of an old psychiatric facility from the 60’s

It was on my wish list to travel there and grasp some feeling, understanding of what happend in this facility.

No Comment

The pictures tell their own story. Nevertheless, if you have questions, don’t hesitate to ask me. You can also visit this amazing website: The Moldovan Diaries.

The Pictures

Kerrigan doesn’t only focus on present day psychiatry. In “St. Remy, France,” she pays tribute to Vincent Van Gogh, who “immortalized psychosis”:

No pills or potions to halt
the constant condemning chatter
of your mind. Moved, I hear
the voices of former patients,
my own voice, reminding me
mental illness respects no one,
yet it can leap right off
the borders of the canvas, transforming
torment into masterpieces.

Mental illness may not respect anyone, but Kerrigan’s respect for her patients and colleagues comes through loud and clear, and she makes sure their voices are heard.

I copied some lines of the poem “Lost“, by David Whyte in this blog.


Lenin in Bennebroek

Kissed my wife

February 4th 2018 was a special day. I landed at Schiphol at 11AM. Coming from Chisinau, Moldova. Got home, kissed my wife and jumped in my car and headed for Lisse, Art Gallery “’t Grachthuisje”. I collected the painting that I bought a while ago in Cahul, Moldova.

More then what you can see with the eye

It’s been painted by a person with lived experience from that city a long time ago. I apologize right away, I have no admiration for the dictator Lenin, but the painting has been on my mind for a long time. I was touched by the beauty of it. The way it is painted. And the (life)story of this recipient. There is more to this painting then what you can see with the eye.

Rob and Anja

It has been in Lisse, with Rob and Anja Beelen, for quite a while. They were also touched by the beauty of the art work. They called me every week to discuss how we could ‘clean’ the painting and if it was possible to frame it.

Goose Bumps

Yesterday they showed me the result. We looked at it and were quiet for a while. We shared this special moment together.

Silence in a painting

Never thought that Lenin would have a place in my Living Museum, but it will be there from tomorrow on, having a special spot in our Artists Community.

It’s not about Lenin

It’s about the Love for Art that I share with my artists from the Living Museum. It’s about the story behind the person who painted it.


I am grateful to have met him. Grateful that he was willing to sell the painting to me. Grateful for the fact that it gave him the opportunity to work on his recovery. Grateful for the fact that I contributed to that by buying his work. Grateful that I am part of the Trimbos Moldova. Grateful that I have made so many friends in that beautiful country. Grateful that contributing to improve people’s lives in that country extended beyond the reason why we traveled there at first. It’s about friendship. It’s about working on a world that works for everybody.

I think of Moldova every day

It’s a beautiful world out there. If you are willing and able to see it

Norway is an ‘inclusive country’

We noticed that our apartment door was open

When we entered the building. The owner told us that it’s no big deal. You can leave it open for the day.

We have seen the Northern Lights

Troops of Killer Whales, herds of Moose and families of Humpbacks. We have strolled the streets of Tromsø and recreated in the pubs, museums and restaurants of this worldly city.

Yes, it’s way up North, away from everything, but it has the feeling of a metropolitan area. You will discover more extravagant beers and fusion food in this city then in any other European City.

You feel welcome and safe from the very first moment you set foot on Norwegian Snow. People are nice.

Please correct me

I feel comfortable in combining holidays and ‘work’ when I travel the world. So, apart from experiencing wild life, I visited a medication-free-ward in a psychiatric facility that goes back to 1962, in this amazing city. To my knowledge, please correct me, this is the one and only medication-free-ward in the World. The multiple buildings of this hospital are listed as monuments. Which is not surprising. It’s located on the outskirts of Tromsö. Long and wide hallways. Not a very modern building at all.


I met with Tore and Merete. Two wonderful, dedicated and remarkable workers on this medication-free-ward. And I met a bunch of other people of which I could not tell who was who. Time was just to short to have a meaningful conversation with everybody. And in the end, we are all PWLE’s, so why distinguish.

The ward was a warm environment

With a ‘soft’ feeling. It was homy, cosy and with a spectacular view on a Fjord and the Mountains. You could feel that the 6 clients that live hear have space to move around. Have opportunities to talk about whatever is going on in their minds, without being stigmatized for that, without being ‘diagnosed’. There is no coercion of any kind in this environment.

They are addressed because of who they are, with all the fears they have

I had an hour with Tore. And it is clear that he is moved by his work and the people he works with. He, as Merete is, are people on a mission. Workers that are into innovation, into a movement. For the sake of the wellbeing of people that are hit by mental health issues, we should follow their example. Create opportunities for people to make as choice for a medication-free-life.

In this 4-hour-visit

I learned enough to know that I was dealing with brave hearts. People who want to make a difference. People who want to change the system. People who dare to challenge the pharmaceutical industry. Because it makes sense to have doubts about the so-called effectiveness of medication.

My ‘presents’ to these special people were a workshop on Shared Reading and two special journals from Sjakie Haverkorn in Haarlem, because they reflected so openly on David Wagenors poem “Lost” and what the words meant to them.

Jonathan, the cab driver from Eritrea

Who took me to this hospital, told me that he loves his life in Norway. He has been living here for about 8 years now and he has no desire to leave. OK, he tells me that he had to work hard to earn respect. “Norwegian people are kind of ‘closed’. It takes a while before they open up to you.” We came to an agreement in these two taxi trips, because he also picked me up after the visit.

Everybody deserves the superficiality you give to people. If you are open, it is most likely that people will open up to you

And Norway is an inclusive country. He agreed on that too.

Check these sites if you want to get an idea of how unique this city and area is and if you want to know all about this special ward and special people.

Mad in America


Altijd Lente na de Winter


Wat doe je zoal op Oudejaarsdag als al je plannen voor de avond door een forse griep worden gedwarsboomd? Mijn eega heeft de griepepidemie niet kunnen ontlopen.

Vorig jaar liepen we samen door Chiang Mai in Thailand

En we lieten daar een kaars in een ballon opstijgen, for a prosperous 2017.

Ik vrees dat ik vandaag niet aan Youp van het Hek ga ontkomen

S., die mij vanochtend belde vanuit de PI (Penitentiaire Inrichting Zaanstad), vroeg of ik vandaag ‘broeder’ ging ‘spelen’? Dat ja, dat ga ik vandaag doen. Beetje verzorgen. Beetje muziek spelen. Beetje koken. Beetje schrijven. Beetje Youp kijken. Beetje nursen.

Ik bezocht S. deze week in Zaanstad

Op haar verzoek post ik dit bericht. Ze zit daar in the middle of nowhere. De foto’s liegen er niet om. Het is zoals het er op de foto’s uitziet.

De bezoekersruimte, hoewel modern en schoon, deed niet onder voor een filmset. Aan de muur hing een muur-brede foto van een groot plein. Ik schat in dat ze die in Amsterdam-Zuid-Oost hebben geschoten. Er waren duiven op te zien en mensen van allerlei afkomsten, multi-culti. Ik vond zowaar ook nog een foto via Google.

S. was fors afgevallen

Het stond haar niet slecht. OK. Ze zit daar niet op de juiste plek. Vanzelfsprekend, je komt er niet zomaar naar binnen, dus laat ik dat oordeel aan de rechter overlaten. Ik wil er geen tranentrekker van maken, van dit bericht.

Alles komt goed

Want, S. krijgt gelukkig veel bezoek. Bezoek van mensen die haar niet vergeten zijn. Vorige week kreeg ze een blauwe kanarie in een kooitje cadeau van Astare Zorg. De man, achter de balie in het voorportaal wist er ook van. “Oh, U gaat op bezoek bij de ‘vogelmevrouw’! Samen hebben ze een naam bedacht voor het beestje. Ik moet je die naam schuldig blijven. Ik ben het vergeten.

Volgende week maandag ga ik weer langs bij S.. Een CD-Speler brengen, met cd’s van Marco Borsato en Judy Bee. “En alles wat jij mooi vindt”. Komt voor de bakker.

Brenda Froyen startte dit jaar een prachtige actie met hoopgevende kaarten

Voor mensen die opgenomen zijn. “Altijd Lente na de Winter”. Verschillende kunstenaars van the Living Museum hebben daar aan meegewerkt. Ik ga een setje van die kaarten voor S. meenemen.

En misschien, misschien als jij, de lezer van dit bericht, de behoefte voelt een kaartje te sturen, doe dat. Niets moet, maar alles mag. Dan neem ik die maandag over een week voor S. mee naar Zaanstad. Of mijn maat, Harry Gras, want die gaat binnenkort ook langs.

Stuur mij een PB-tje als je dat van plan bent, dan stuur ik je mijn adres

S. heeft een speciale plek in ons hart en het hart van veel mensen. Ze was deelnemer aan de Gras/Loopik Learning Experiences naar New York. En hoewel er mensen waren die dat niet haalbaar dachten, werd het een hele bijzondere reis voor haar en alle andere deelnemers. Het is waar ze nu nog kracht uit put.

Evengoed, ook zo’n kaartje gaat haar tot steun zijn. Op de valreep van 2017. For a properous 2018.

Ik wens iedereen een mooie dag en avond

Met vrienden, familie, candles and cakes. Ik ga nog even naar boven, ‘tempen’.

Alles komt altijd goed

Voor Alan en onze dak- en thuisloze medemensen

Ik houd van feel-good-stories. Op de valreep van 2017.

Die kerel, eerste van links, dat is Alan Fernando Bunsee. Hij was 1 van de 5 deelnemers in the Amsterdam Project. Hij komt van ver. En dan doel ik vanzelfsprekend op alles wat er mis kan gaan in je leven. Als je spreekt vanuit een zeker ‘slachtofferschap’. Als je geleefd wordt door iets wat op bepaalde momenten in je leven groter is dan jijzelf.

Net zoals bij al die andere deelnemers had the Amsterdam Project,

Dus Beau van Erven Dorens en zijn team, een forse impact op zijn leven.

Het duurde even voordat de metafoor achter de donatie, namelijk ongebreidelde compassie en mededogen, bij hem indaalde. Evengoed, Alan pakte die kans toch met beide handen aan.

Nauwelijks een jaar later maakt Alan deel uit van the Haarlem Project, als 1 van de coaches van de 5 nieuwe deelnemers.

*Volgend jaar gaat hij de opleiding ‘Ervaringsdeskundige’ van Rotterdam Studentenraad Howie the Harp (Pameijer), afronden. Mede dankzij Natalie Bunschoten-Nootenboom.

*Alan viert Kerst, net als wij, in de schoot van zijn (schoon)familie.

*En gisteren, alsook vandaag hadden we contact met deelnemers aan the Haarlem Project. Omdat dat nodig was.

Alan weet dat als geen ander.

Ok, hij heeft nog een weg te gaan. Net als wij allen. Evengoed. Ik ben trots op hem. Op wat hij bereikt heeft. Op eigen kracht. With a little help from some (new) friends.

Dat zie ik als ‘the core’ van ervaringsdeskundigheid en het ‘uitbaten’ daarvan. Dat je een levend voorbeeld voor anderen kunt zijn en dat je net als Alan, in een jaar tijd besluit om spreekwoordelijke zevenmijlslaarzen aan te trekken en geweldig kunt groeien. En dus met jouw nieuw verworven (zelf)kennis andere mensen kunt helpen.

Ik hoorde hem tijdens de eerste bijeenkomst van the Haarlem Project aan alle betrokkenen uitleggen waar deze innovatieve aanpak van dakloosheid over gaat. Ik leerde van hem wat je allemaal in een jaar tijd kunt leren, met de juiste support.

The Amsterdam Project. The Haarlem Project. It are (feel)good stories. Money First. Housing First. Community First. It saves lives and money. It’s that simple.

Haarlem, 26 december 2017

Odette en haar droom voor 2018

Odette is één van de deelnemers aan the Haarlem Project

We zijn pas een maand geleden begonnen met dit bijzondere vervolg op the Amsterdam Project en Odette, nee, die kunnen we niet meer missen. Een ontmoeting met haar is een genot.

Zij is één van de twee mensen

Die heeft aangegeven dat Nederland haar mag leren kennen: via social media, via de kranten. Ik ga weinig verklappen, want Odette, die kun je beter leren kennen door de eerste Redactie Straatjournaal-editie van het jaar 2018 te kopen. Daar staat een prachtig artikel over Odette in, geschreven door Jessica Hoogenboom, met foto’s van de hand Heidi Borgart.

Family comes First

Vandaag had ik het genoegen Odette weer te ontmoeten en te spreken, samen met Albert Keevel, één van the Haarlem Project Coaches. We hebben haar fijne Kerstdagen gewenst, want die gaat Odette doorbrengen bij haar jongste dochter, ergens in Nederland. Daar zijn wij blij mee, want het komt haar toe.

De Droom

Odette heeft net als alle 5 deelnemers een droom. Dat is in de buurt wonen van haar kind. Daar gaan we in 2018 heel serieus aan werken.

Als alles tegenzit

Ze was vele jaren dakloos, momenteel betaalt ze veel te veel geld voor een kamer zonder verwarming en ze heeft geen uitkering. Lisa Verdegaal, onze budget-coach, heeft een start gemaakt om die hiaten in haar leven op te vullen en op te lossen.

Ik begrijp dat selfies uit zijn

Evengoed, ik begrijp daar niets van. Wie wil er niet op de foto met een bijzondere vrouw?! Een selfie met een moedige vrouw. Iemand voor wie heel vaak alles tegenzit en alles tegen heeft gezeten en dan, dan altijd de moed er in houden. Dat verdient respect, liefde en waardering.

Happy Christmas Days

Een mooi uiteinde en een sprankelend 2018, waarin al haar dromen mogen uitkomen. Dat wensen we Odette.

Today our Learning Experience to Bucharest, December 2017, came to an end. It was a roller coaster, this trip. We had a great group. We experienced so many things. It will take some time to sink in. Today, Saturday December 16th, the last King of Romania, was said farewell by thousands of people.

For the Last King of Romania. Across the street, opposite of our apartment, the last King of Romania is waiting for his last resting-place, after he died at the age of 96. For the fourth evening in a row, thousands of people are standing in line, waiting to pay their respect to him. They often have to wait for 5 to 10 hours. Obviously this King was loved by many people. Most people hope his death is the beginning of a better future for Romania.

Check out the BBC-webpage for more information on the King, or checkout the interview we had with people standing in line to pay their respect to the King.

About Stephan and 365 days of pure hell

Meeting Marinus and Stephan at Concordia. A Supported Housing/Shelter Program for 66 people, men and women. In the winter time they house about a 100 people. There is just room for 60. It’s a metaphor for doing a lot with little means and resources. Stephan (the second person on the right) was our Hero of the day. He survived the streets of Bucharest for a year.

“It was 365 days of pure hell. I don’t have a picture on how I looked back then. I am very happy about that. I don’t want to know.”

-What was the reason why you hooked on to the program of Concordia?
-Marinus hugged me. That was it.

Listen to the special X-mas and New Years Wishes for all you listeners.

The Moldova/Moscovei 2018 Learning Experience

The Moldovan Diary Learning Experience

Marjonneke de Vetten, Harry Gras en Rokus Loopik organiseren in de zomer van 2018 een Learning Experience naar Moldavië. Wij zijn ettelijke keren afgereisd naar dit prachtige land. Het is met geen enkel ander land in de wereld te vergelijken. Zeker, het is een arm land. Evengoed, arme mensen delen meer en vaker. Het is een schilderachtig land. Een land met sterke sociale structuren. Een land waar soms de tijd heeft stilgestaan. Een land waar burenhulp heel gewoon is. Een land waar mensen met alle plezier hun maaltijd met jou delen.

Wij hebben er via ons werk voor het Trimbos Instituut in Utrecht een groot netwerk opgebouwd.

Poetin, Purcari, the People’s Palace en Moscovei

Hoe gaat die reis er uitzien? Het wordt een prachtige road trip. Een road trip langs instellingen en mensen die werken voor mensen met een psychiatrische achtergrond. We gaan er proeven van de geweldige wijnen die dit land produceert. We bezoeken de Purcari Winery. Een berg waar in kilometers lange tunnels, wijnvaten en wijnflessen worden bewaard. Zelfs Poetin heeft daar een voorraadje liggen. Wij bezoeken the People’s Palace in Boekarest, want die stad is het startpunt van onze reis. We reizen met de nachttrein naar Chisinau, de hoofdstad van Moldavië. We bezoeken ziekenhuizen, community health centers, verlaten ziekenhuizen, uit lang vervlogen tijden, musea, wij rijden over begaanbare en onbegaanbare wegen vanuit Chisinau naar Cahul. Daar maken we een stop om jullie mee te nemen naar het dorpje Moscovei, waar we een verlaten psychiatrisch ziekenhuis uit de Sovjet-tijd bezoeken. Vanuit Moscovei rijden we dan uiteindelijk terug naar Boekarest.

En dit is dan nog maar een fractie van wat wij allemaal gaan doen. De rest hoor je later.

De reis gaat 10 dagen in beslag nemen. Uit en Thuis. Samen.


Geef je dan op voor een vrijblijvende offerte door een mail te sturen aan

Stories from a Suitcase, the Lives they left Behind

I ‘kicked of’ my Alternatives Conference by visiting a workshop of Darby Penny, ‘Stories from a Suitcase’. It was an overwhelming experience. 400 Suitcases where found in the attic of an old and abandoned psychiatric hospital. 200 Of these suitcases contained the personal belongings of people that where admitted to this hospital for a lifetime. Darby Penny ‘researched’ their belongings and wrote a very personal book about a lot of these people. Her workshop was just mind-blowing. The story that really hit me like a brick was the story of Madeline. A woman who lived in this hospital for 47 years, never agreed with her admission and till the last day of her life, as she did most of the days in this hospital, requested to be discharged. Darby Penney should be on Broadway, New York with her performance. It will change the face of Mental Health. I don’t like people to ‘should’ me around and I don’t want to ‘should’ you, but hé ok, for just this one time, everybody SHOULD buy and read this book.

Over risico en verwondering


Dat is een sleutelwoord voor the Amsterdam Project (TAP). Mensen met complexe problematiek beschikken over meer talenten dan hen over het algemeen worden toebedacht. We waren vanaf de start van het programma overtuigd van het succes van het format. En dan spreek ik niet alleen over het TV-programma.

Overtuigingen die in de weg zitten

Ik had een kleine ‘voorsprong’, als believer van Housing First (2006) in Nederland. De crew had een voorsprong, omdat zij niet gehinderd werden door alle (kennis)ballast en professionele distantie die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen.

Wij zijn er met open vizier ingestapt

Voor de crew van TAP speelde vastzitten in een overtuiging simpelweg (nog) niet.  Een wenselijke houding om verwondering toe te laten. Mensen die jarenlang dakloos zijn geweest kampen met allerlei trauma’s. Dakloosheid an sich is een levensgroot trauma. De wetenschap dat je nergens meer bij hoort, dat je de aansluiting verloren hebt, dat je letterlijk en dagelijks genegeerd wordt, maakt dat mensen alle hoop op een betere toekomst verloren hebben. Die trauma’s waarborgen dat mensen de samenleving en andere mensen over het algemeen met argwaan benaderen. Dat is een slimme houding als je op straat woont. Daar gelden andere wetten. Daar geldt het recht van de sterkste, de slimste. Evenwel, in de hiërarchie van dakloze mensen bungelen de mensen met complexe problematiek altijd weer onderaan de ladder. Bij het verkrijgen van diensten delven zij het onderspit.

Als je op straat dakloze mensen geld geeft

Dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Evenwel. Geef een persoon €10 en hij denkt aan directe behoeftebevrediging. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt.

Meedeinen met een uitdaging

Ondanks het feit dat de crew van TAP niet opgeleid was om dit ‘werk’ te doen, heeft zij van meet af aan gedaan wat goed en nodig was. Het breekijzer was het geld en het volgen van de hoofdpersonen met een camera was het format. Gaandeweg de opnames hebben we, zoals het een goed team betaamt, onze doelen bijgesteld. Wij hebben meegedeind op de situaties en de uitdagingen waar mensen mee geconfronteerd werden.

Het tweede sleutelwoord

Vertrouwen. Er is maandenlang gebouwd aan- en geïnvesteerd in een vriendschappelijke relatie met de hoofdpersonen. Een vaardigheid die door veel hulpverleners verlaten is, omdat het hen zogenaamd aan tijd ontbreekt. De administratieve rompslomp die onlosmakelijk met onze verzorgingsstaat verbonden is, wordt hierbij veelvuldig als reden opgevoerd. Dat mensen zich niet alleen hebben afgekeerd van de samenleving, maar ook van de hulpverlening, is adequaat gedrag. Als het onvermogen om een uitzichtloze situatie om te buigen in een uitdaging niet actief aangeboden wordt, dan keren mensen zich van je af.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet

Als mensen niet aanhaken bij de producten die hulpverleners ze aanbieden, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. TAP heeft alles aangewend om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel is geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat.

Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil

Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Om dat te bereiken bied je mensen een nieuwe familie aan. TAP. Het team van TAP heeft zich in een jaar tijd ontwikkeld tot het beste team dat ik ooit aan het werk heb gezien.

Volharding, creativiteit, de totale afwezigheid van professionele distantie en continuïteit

Zeven dagen per week, 24 uur per dag beschikbaar zijn. De gevestigde orde in Nederland mag daar een voorbeeld aan nemen. De papiermolen, je leidinggevende, de loondienst, de camera en Beau van Erven Dorens mogen niet als excuus opgevoerd worden als het allemaal even niet lukt. Als je die overtuiging bent toegedaan, dan is de tijd aangebroken om een andere professie te zoeken.


Niemand is perfect. Ook The Amsterdam Project niet. “Ik heb ook geleerd dat de mensen die van me houden, de mensen van wie ik echt op aan kan, nooit de critici waren die met de vinger naar me wezen wanneer ik struikelde. Zij zaten niet eens op de tribune. Zij stonden met mij in de arena. Zij vochten met- en voor mij. En als we falen, dan doen we dat samen, dan hebben we in elk geval grote moed getoond.” (Theodoor Roosevelt, Uittreksel van Brown, Brené. ‘De kracht van kwetsbaarheid.’)

Zijn er fouten gemaakt in the Amsterdam Project?

Ja, veelvuldig. Kenmerkend voor de houding van het team was hun kwetsbaarheid. De moed om toe te geven dat je een (inschattings)fout hebt gemaakt, dat je het even niet meer weet. Ten overstaan van mensen die niet beter weten dan dat hulpverleners fouten (kunnen) maken. Mensen die keer op keer met valse beloften de stad ingestuurd zijn. De dakloze hoofdpersonen in TAP hebben honderden keren hun verhaal opnieuw moeten vertellen, als ze zich weer meldden aan een nieuw loket. Het siert het team dat ze er ronduit voor uit kwamen. Dat ze de wijsheid niet in pacht hadden. Dat ze iedereen onbevooroordeeld tegemoet getreden zijn. De ontmoeting hebben gezocht, ongeacht de verblijfplaats van de mensen met wie wij werkten. De kwetsbaarheid die daarbij aan de dag werd gelegd, het vertrouwen, de verwondering, werkten in de hand dat er vanuit een gelijkwaardige houding met elkaar gesproken werd. In een wereld die vooral geregeerd wordt door mensen die risico, controle en beheersing als hun voornaamste tool beschouwen, geeft dat vertrouwen. Het vertrouwen dat er doelgericht en gezamenlijk aan een betere toekomst gewerkt wordt. De crisissituaties in de levens van de TAP-actoren, niemand uitgesloten, dus ook binnen het TAP-team, werden gebruikt om die om te buigen in uitdagingen. 24/7.

Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?!

Het antwoord ligt besloten in de 1.2 miljoen kijkers die elke week weer inschakelden op The Amsterdam Project, op RTL4. Nog nooit in de geschiedenis van de Nederlandse Televisie heeft een programma met dakloosheid als voornaamste onderwerp zoveel aandacht getrokken. En de waardering voor het programma was overweldigend goed. Zelf heb ik slechts één persoon ontmoet die zei wars te zijn van EmoTV. Hij had evenwel niet 1 uitzending van the Amsterdam Project gezien.

Housing First, Art First, Money First, Community First saves lives, it’s that simple

Een aspect dat meestal onbelicht blijft is het gegeven dat elke interventie waarbij mensen gegeven wordt waar ze om vragen, zoveel goedkoper is als al het andere dat we mensen al decennia lang, onder strikte voorwaarden (stepped care model), aanbieden. Door huisvesting, geld, kunst, een vrijplaats en liefde aan te bieden maken we gezonde delen in de hersenen van mensen wakker. Daarbij is de positieve, opbouwende en directe boodschap die daarvan uitgaat- en dat we 200% vertrouwen hebben in een goede afloop, een niet uit te vlakken levenshouding. Het is meer dan mensen doorgaans aangeboden krijgen, ondanks de vaak indrukwekkende CV’s van de mensen die we op deze paradijsvogels afsturen. The Amsterdam Project saved lives. It’s that simple.

Vergelijk jezelf nooit met een ander, ga uit van je eigen kracht

Het geeft geen pas om mensen die een rol hebben gespeeld in TAP te vergelijken. Iedere actor droeg bij aan het welslagen van dit programma, de hoofdpersonen niet uitgesloten. Een bijzondere vermelding is desalniettemin op zijn plaats voor Beau van Erven Dorens. Het programma paste hem als een door Oger Lusink op maat gemaakte jas. Met the Amsterdam Project heeft hij alle criticasters de mond gesnoerd. Niet alleen toonde hij zich een authentiek, volleerd, geoefend en gedreven communicator, tevens raakte hij in elke uitzending alle gevoelige snaren, waarbij hij zichzelf volledig wegcijferde en vanuit de schaduw opereerde. Een onmiskenbaar waardevolle kwaliteit in het werken met mensen uit deze doelgroep.  Een hulpverlener die er op uit is de leemtes in zijn eigen hoofd op te vullen ten koste van zijn medemens, is het laatste waar mensen behoefte aan hebben.

Een relatie is nooit eindig

Nadat de camera’s zijn gestopt met registreren is het werk van Beau en de hoofdpersonen allerminst opgehouden. Tot op de dag van vandaag is er regelmatig contact met Gerrie, met Marco, met Lolle, met Cheyenne en met Alan. Daar komt geen einde aan. Immers, als het opbouwen van een vriendschappelijk contact en het daarbij behorende vertrouwen voorop staat, dan kan een relatie nooit eindig zijn.

Iedereen doet zijn werk met zijn hart

The Amsterdams Project heeft alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen voordoen, feilloos blootgelegd. Alsook het onvermogen van systemen om mensen adequate hulp te bieden. In dit schrijven geen kwaad woord over de hulpverleners, beleidsmakers, ambtenaren die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Het zijn onze (sociale verzekerings)systemen die revisie behoeven.

De wereld vraagt om visionaire mensen

Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan. Het vraagt om visionaire mensen die nieuwe systemen creëren. Oprechte interesse tonen, echt luisteren, de stilte niet schuwen, wachten totdat iemand uitgesproken is, empathie tonen, bevestigen wat je gehoord hebt: alles met het doel om samen te werken. Dan kan de verwondering over de ongebreidelde talenten, over de copingstrategieën waar mensen over beschikken, welig tieren. Dan is praten over ‘risico’ een loze discussie. Mensen bepalen zelf hoe dichtbij je mag komen.



Ik ben blij.

Ik kreeg net te horen dat het Anti-Stigma-Café van Jeroen Kloet in november naar the Living Museum komt, dat in combinatie met een voorstelling van Mirjam Giphart en een one-woman-act van Chris Nijboer en de participatie van onze kunstenaars en vrijwilligers.

Het is een voorrecht om als ‘ondernemer’ events van deze omvang vooruit te mogen plannen. Veel mooier wordt het niet als ZZP’er en Vrijwilliger. Een datum volgt snel.

Ik spreek de hoop uit dat ‘jullie’ allemaal komen. Ja, ook de mensen uit mijn vriendenkring. De mensen van GGZinGeest. De mensen uit Haarlem en Omstreken.

Op zo’n avond kun je tastbaar voelen, horen en zien welke veranderingen er in de GGZ gaande zijn. Die zijn veelomvattend en niet mis te verstaan.

De zomer is net begonnen en ik heb al zin in de herfst.

Hoe gek is dat?!


Vijftig dampende Rottweilers

Wel eens met een graadje of 20 onder 0, terwijl er een snerpende wind om je oren giert, op een verlaten station in Boekarest gestaan? Dan weet je niet hoe snel je naar binnen moet komen, ook al stinkt het in het wachtlokaal naar 50 dampende Rottweilers. De lokale autoriteiten waren zo menslievend geweest om dat wachtlokaal die avond en nacht niet af te sluiten. De verwarming stond er lekker te loeien. Aldus vonden een 20-tal dakloze en verwaarloosde mensen voor dat moment warmte en onderdak.

Anything for a smoke

Het bezoek van de hulpverleners van SamuSocial was een welkome afwisseling in het monotone bestaan van deze ontheemden. Luttele seconden nadat ik één van die mensen een sigaret had gedoneerd, was ik ook de rest van mijn rookwaar kwijt. Bij ons busje, voor het station, deelden wij crackers, jam, kleding en nog meer peuken uit. Michael, onze chauffeur en steun en toeverlaat, was er niet blij mee. “Nu moet ik de volgende ronde gaan uitleggen dat dit maar eenmalig was!”.


Een wat oudere man, die duidelijk om een praatje verlegen zat, stak een minuut of 10 een verhaal tegen ons af. Op zich begrijpelijk en hij had het nodig, ware het niet dat hij dat in het Roemeens deed. Constantine was inmiddels druk aan het telefoneren. Verschillende van deze vagebonden hadden verteld dat hen de toegang bij een opvang geweigerd was, terwijl de burgemeester had verordonneerd dat zij iedereen binnen moesten laten.

Kerstmis in Boekarest

Onze omzwervingen door een meer dan uitbundig met Kerstverlichting uitgedoste binnenstad, voerden ons die avond naar een militair hospitaal. We bezochten er Florian. Hij was daags daarvoor door een altruïstische dokter van straat geplukt en opgenomen. Florian liep op krukken, want 1 van zijn heupen weigerde elke rotatie en dienst. Hij was wanhopig, want zijn opname zou maar een dag of vijf duren. Zijn heupgewricht was aan vervanging toe en daarvoor ontbrak hem het geld.

De Social Run saves lives. It’s that simple.

Florian weende zoete tranen van geluk toen wij na 10 minuten telefoneren met de Social Run met dat bedrag op de proppen kwamen. Hij belde subiet met zijn behandelend arts, die even subiet zijn opwachting maakte. In de maand januari van het nieuwe jaar kon Florian zijn krukken aan de wilgen hangen.

Zorgwekkende Zorgmijders bestaan niet

In de bus knaagden wij met z’n zessen een twaalftal ‘pretzels’ weg. We laafden ons stilzwijgend en ook grappend aan elkaars aanwezigheid, aan de onuitgesproken vriendschap en de wetenschap dat we voor een aantal mensen die avond een verschil gemaakt hadden. We zochten een buurt af waar een man in een pick-up zou slapen. Een bezorgde winkelier wees ons de plek waar de wagen stond. De man was er niet en kennelijk aan de wandel. Heel adequaat met deze temperaturen. Er werden telefoonnummers en kaartjes uitgewisseld. De middenstander zou een oogje in het zeil houden.

Focking koud

Ik zag twee zwerfhonden, op een matje in een portiek, zelfs in hun slaap trillend de koude trotseren.

Pieken en Dalen

Terwijl wij onze weg vervolgden en the People’s Palace passeerden, zong Bing Crosby, ‘I’ll be home for Christmas’, op de autoradio.

We hebben niets te klagen

Nederland was nog nooit zo ver weg.


Unieke gelegenheid om een bijzonder congres bij te wonen! Jubileum congres van Howie the Harp op 29.06 te Arnhem! Verrijk jezelf met nieuwe inzichten, inspirerende lezingen, ‘voedende’ workshops, mooie ontmoetingen en nog veel meer. Meet the gamechangers, durfhalzen en mooie mensen o.a Jeroen Kloet, Alie Weerman. Alette van Dijk, Rokus Loopik, Mirjam Giphart, Wibout Dragt, Clara Koek, Nanette Waterhout, Jan Dirk Bijker, Jan Alblas, Beau van Erven Dorens, Natalie Bunschoten-Nootenboom!

If you like to enjoy a pre-summer-party-conference-gettogether-gatheringofspecialfriendsandco-workers-feestderherkenning-peoplethatmakeadifference-thebestschooloflife! Come and see us on June 29th 2017.

It won’t disappoint you. We love to have you with us.

Nederlandse Premiere film “Healing Voices”

Op 27 juni, om 19 uur, organiseer ik de Nederlandse premiere van de film van Oryx Cohen, “Healing Voices” in the Living Museum in Bennebroek.

Ik was dit jaar in de gelukkige omstandigheid, in Boston, uit handen van Oryx, de rechten voor vertoning van de film in Europa te kopen. Waarmee ik heb bijgedragen aan zijn herstel en dat van duizenden kijkers. Want de film is een krachtig statement.

De film volgt drie mensen op hun levenspad en, belangrijk, opent de discussie over wat mensen helpt. Over hoe je ‘anders’ kunt kijken naar Mental Health, naar diagnosen, naar recovery, naar taalgebruik, naar mensen.

Ik hoop dat je komt kijken. Er is veel ten goede gekeerd in de GGZ. Evengoed, als b-verpleegkundige/spv/trainer/coach/kopp-kind, weet ik ook dat het nog veel beter kan of anders.

Het is belangrijk dat we de discussie gaande houden. Dat kan door deze film te zien. Een nabespreking is vanzelfsprekend opgenomen in de avond. Alsook een skype-interview met Oryx Cohen.

We doen het op zijn Amerikaans, ‘bring your own’. The Living Museum is een project dat volledig uit vrijwilligers bestaat. We doen dat omdat we geloven in ‘alternatives’. Ik zorg in ieder geval voor koffie en thee.

Er bestaat tevens de mogelijkheid om ter plekke een donatie te doen, zodat wij Oryx weer kunnen helpen, met raad en daad.

De film is Engels-gesproken en heeft Engelse ondertiteling.

Ik hoop je op 27 juni te zien!

My First Handpan

Op Koningsdag liep ik met mijn lieve vrouw door de stad. Ik zag er Annemarie op straat spelen.

Ik heb haar een brief geschreven.


Hallo Annemarie,

Mijn naam is Rokus. Ik woon in de straat Klein Heiligland in Haarlem. Ik zag je op Koningsdag iets uitleggen over het bespelen van een handpan. Dat instrument intrigeert mij al jaren, vooral omdat het appelleert aan mijn hang naar alles wat spiritualiteit te maken heeft en ik met dit instrument het gevoel heb dat je dat echt kunt voelen. Wellicht spreekt het geluid ook hersendelen aan die een gevoel van euforie teweeg brengen.

Ik wil graag inschrijven op lessen bij jou. Ik heb geen idee of ik er talent voor heb. Ik heb geen absoluut gehoor. Ik heb wel grote handen. Misschien helpt dat. En een beetje gevoel voor ritme. Ik heb ooit een saxofoon gehanteerd, maar toen was ik 19 en ik haakte af op de hoeveelheid practice hours. Ik had toen andere dingen aan mijn hoofd. Ik kan niet zingen. Ik speel piano, maar puur op het gehoor en slechts akkoorden. Daar kan ik wel heel erg van genieten.

Oh ja, ik voel niets voor groepslessen, wel voor privé-les, dan hoef ik mijn schaamte over het feit dat ik niet muzikaal ben slechts met jou te delen. Dat kan ik net hebben.

Ik ben een story teller. Daar kun je mij voor wakker maken en ik houd van gedichten voordragen. Ik heb de fantasie dat dat in combinatie met het kunnen hanteren van een Handpan voor memorabele momenten kan zorgen.

Ik zou heel graag een handpan willen leren bespelen.

Ik hoop van je te horen.

een groet van Rokus Loopik


Een week en 1 les later heb ik mijn spaargeld omgezet in de aanschaf van zo’n wonderschoon instrument. Ik was vandaag vroeg wakker. Het is altijd goed toeven in the Living Museum. Ik ontdekte dat onze expositiezaal voor meerdere doeleinden geschikt is. De Kunst die daar hangt maakt onvermoede krachten in je los. En het klinkt als een klok.

Voor mijn artiesten en een mooie dag.

My first Handpan. Nu nog iets verzinnen op die rare grimas.

En, oh ja, Annemarie van Hung Vajra Handpan Workshops is een geweldige docente.

Check this out. 

Madame Poulet

Geneuzel, op niks af

We waren nog niet zo lang geleden in Thailand. Bangkok, Chiang Mai, Kanchanaburi, Ayutthaya, Koh Samet, Koh Tao, Koh Chang, zijn enkele van die plaatsen en eilanden die we aangedaan hebben. Het was één groot feest en dan spreek ik over de ervaringen die alle  zintuigelijke waarnemingen  betreffen.

Wat ons met name bij is gebleven zijn al die steegjes en straten waar  families een restaurantje aan huis runnen. Simpele formica tafeltjes, met lage plastic krukken, waar je overheerlijk en authentiek kunt eten, voor weinig geld. En de geuren die je overvallen, zodra je in de nabijheid bent van die tot de verbeelding sprekende uitstallingen.

Omdat ik genomineerd was voor de verkiezing tot Haarlemmer van het Jaar 2016

Heb ik mij na 23 jaar in Haarlem gewoond te hebben, geabonneerd op die krant. En omdat die krant een aantal journalisten wegens bezuinigingen dreigt te ontslaan. Ik heb er ook nog een redelijk vlammend betoog over ingezonden.

Sindsdien stel ik mij op de hoogte van het streeknieuws.

Zo ook over de lotgevallen van Madame Poulet.

Toen ik nog in het Bos en Vaart Kwartier van Haarlem woonde, en niet in de binnenstad, kocht ik wel eens een fijne gebraden kip bij haar, op het Oranjeplein. In Thailand was dat overigens de enige vleessoort waar ik mij aan gewaagd heb. Voor de rest ben ik een bijna overtuigd vegetariër geworden. Ik voel mij er meer dan goed bij en beduidend jonger ook.

Lees hieronder wat die aardige Fenna Cannegieter nu overkomt.

Ik juich creativiteit, non-conformisme, ondernemerschap en vrijheid van keuze van harte toe. Is ons land niet ooit groot geworden met die kwaliteiten hoog in ons vaandel?


Met Thailand nog vers in het geheugen, letterlijk betekent dat Freeland, kan ik (ik spreek namens mijzelf) niet anders stellen dan dat Nederland ten prooi is gevallen aan Oeverloos Geneuzel. Over niks. Over alles. Heemstede in het bijzonder. En met een Hoofdletter.

Ik gun Fenna een bloeiend bedrijf

Ik gun haar succes, ik gun haar een baan waarvoor je elke dag met plezier vroeg uit de veren gaat, ik gun haar een straat die haar elke dag met een glimlach verwelkomt, een land waarin ondernemerschap hoog in het vaandel staat.

Fenna, kom naar Klein Heiligland

Fuck Heemstede.


Thailand, Freeland, Learning Experience 2018

Aankondiging Learning Experience naar Thailand

Thailand – FreeLand – 2018

Phu Quoc, Vietnam, 6 februari 2016, 13.51 uur

In 2018 onderneem ik een Herstelreis naar Thailand. Voor 15 ervaringsdeskundigen.
De reis gaat twee weken duren en voert ons naar 3 bijzondere steden, streken en eilanden in Thailand. Persoonlijk herstel van een psychiatrische achtergrond, terwijl je met een groep van 15 mensen op reis gaat, voert in deze reis de boventoon.

Vijfhonderd mensen

Het lijkt in weinig op de reizen die ik heb ondernomen naar New York, New Orleans, Los Angeles, Washington, Tubac (Arizona), Poughkeepsie, Albany, Burlington (Vermont), Philadelphia, Poughkeepsie, Antwerpen, Brussel, Roesselaere, London, Bergen, Stord, Oslo, Lissabon, etcetera, maar de rode draad is hetzelfde: het is geen vakantie, het is een herstelreis.
Dat kunnen meer dan 500 mensen die zich in de afgelopen 10 jaar op mijn reizen hebben ingeschreven je navertellen.


Zo’n reis lijkt misschien moeilijk te realiseren. Dat gaat niet zonder slag of stoot, energie en creativiteit. Desalniettemin, ik ga die uitdaging aan. De groep gaat niet groter worden dan 15 mensen. Vijftien mensen met Lived Experience. Vijftien ervaringsdeskundigen.
Veel mensen denken en leven in de overtuiging dat deze Learning Experience voor hen niet mogelijk is: dat het er nooit van gaat komen. Dat het een droom blijft. Ik geloof er niks van. Ik geloof in de kracht van mensen met een psychiatrische achtergrond en in jouw talenten.

Durf te Dromen

Wat is er voor nodig om deze droom uit te laten komen? Energie,doorzettings-vermogen, geloof in jezelf, creativiteit en vooral durven dromen. Daarom nemen we er meer dan een jaar voorbereiding voor.
We gaan die reis zo goedkoop mogelijk houden. Zodat het doel dat we voor ogen hebben haalbaar en realiseerbaar is.

Team Effort

De mensen van Astare Zorg in Utrecht, Rune Schytte, uit Denemarken en Angelo Birdman, uit Thailand, maken deel uit van mijn team. Zij zijn respectievelijk, de beste en leukste uitzendorganisatie van Nederland, yoga- en meditatie trainer en activity coach. Wij zijn allen ook ervaringsdeskundig, ondernemers en life coach. Meer informatie over ons kun je terugvinden in de brochure die ik je ga sturen als je jezelf opgeeft voor deelname.

Het helpt om niet na te denken over het eindresultaat van je werk, zoals je ook niet reist om aan te komen, maar om het reizen zelf. (Vrij vertaald naar Goethe)

Er zijn een aantal voorwaarden. Het helpt als je de reis zelf bij elkaar gaat verdienen. Dan ben je niet afhankelijk van andere mensen. Ik doe vanzelfsprekend met jullie mee.
Bovendien begint de reis dan voor jou op het moment dat je mij te kennen geeft dat je graag wilt deelnemen en je akkoord gaat met die voorwaarde. En kun je er een jaar naar toe gaan leven. De reis naar het doel, de daadwerkelijke reis, is minstens zo belangrijk en leerzaam.


Samen met een groep trainers ga ik je leren hoe je meer ondernemend kunt gaan denken en hoe je jouw talenten kunt inzetten om het geld voor de reis bij elkaar te verdienen.

We gaan elke maand een dagdeel bij elkaar komen in the Living Museum in Bennebroek of bij Astare Zorg in Utrecht en er zijn online coaching-momenten via Internet/Skype/FaceTime. In totaal zijn er 15 bijeenkomsten. Daarvan mag je er 3 missen.

Lessons Learned

De volgende onderwerpen komen daarbij aan de orde:

-Talent assesment
-Het maken van je eigen WRAP (Wellness Recovery Action Plan)
-Starten met een eenmansbedrijf
-Het onderhouden van jouw bedrijf (belasting, BTW, facturering)
-Het schrijven van een businessplan en een marketingplan (Canvas)
-Money Management
-Team Building
-Het ontwikkelen van jouw Netwerk
-Fundraising (PGB, werken met een uitkering, wie zou jou willen ondersteunen om je droom in vervulling te laten gaan?)

Team Effort (2)

Zoals eerder gesteld: ik ga die bijeenkomsten niet allemaal zelf voorzitten. Ik heb daarvoor ook experts uit mijn netwerk gevraagd om jullie belangeloos te helpen het doel, de uiteindelijke reis, te realiseren. Dat is een team effort en alleen is maar alleen. Niemand is geboren om alleen te zijn.

Laat je niets wijs maken

Ik hoop dat ik je interesse heb gewekt en dat je kiest voor een inschrijving. Want dat ik kiezen voor jezelf, dat is durven dromen en dat is ervoor kiezen om je dromen uit te laten komen. Het kan. Herstellen ook. Laat je niets wijs maken.

The Layout van de reis

Een eerste gesprek behoort tot de aanmeldingsprocedure voor deze reis. Nee, het is geen drempel, wel een moment om verwachtingen naar elkaar uit te spreken en het doel helder voor ogen te krijgen.

Yoga, meditatie, nachttreinen, avontuur, praten met een Boeddhistische monnik, zeilen, vissen, snorkelen, dialoog-sessies, ondernemerschap, coaching, tempels bezoeken, money management, talentontwikkeling, netwerken, een eiland rondrijden op een scooter en herstellen: het hoort allemaal bij deze reis.

Vraag de brochure aan voor meer informatie.

Was getekend, tot snel, een groet van Rokus uit Vietnam.

On the Road, searching for Sanity (1)

The titel of this first Blog of more Blogs was handed over to me by Janos Martin, Founder of the Living Museum in Queens, New York. He has been telling me over and over again to write a book. A book that goes by this awesome name. Because I travel the World, because I meet a lot of people and because I visit a lot of programs, institutes and foundations. Because he thinks I should write a book about it.

Since I am working relentless on other things and never found the time to write this book, maybe this is a good start. I will be posting On the Road, searching for Sanity Blogs from today on.

If it’s interessant enough, that’s for you to decide.

For now, I am offering you these stories and knowledge for free.

Since I make a living with 60% of my working hours and do voluntary work for 40% of my time, I invite you to donate to my foundations whenever you feel like it. That money goes to people who need the money and resources more then I do. Thus, this is one of my ways to make this World a World that works for everybody.

The chapters of this online book will be on Mental Health issues and Recovering from that. About provoking creative and innovative processes within Mental Health. I run a few (voluntary) foundations and they all have this line as their mission. It means that I can work and write in the most broad sense of the word(s).

Enjoy, because I surely will do just that. Traveling and writing at midnight on a deserted AirPort, armed with a MacBook Pro and the comfort of wireless WIFI: life just does not get any better.

I hope to reach out to you from places I never expected to go.

Waarom het Haarlems Dagblad geen 1 op de 5 journalisten mag ontslaan

Ik bedoel het niet vervelend, maar ik schrijf u dit bericht vanuit Vietnam. Ik ben hier bezig met een reis van 7 weken door Thailand en Vietnam. Nederland is koud en heel ver weg. Ik ben een koukleum. Ik heb nooit van schaatsen gehouden. Gedoe.

Ik woon al 23 jaar in Haarlem. Eerstens in wat Haarlemmers “het Reservaat” noemen, het Bos en Vaart Kwartier: ‘Where the Rich Motherfuckers live’. In 1994 konden we dat nog betalen. Een jaar geleden zijn we verhuisd naar Klein Heiligland. Midden in de stad. Met alles om de hoek.
De eerste tien jaar kon ik er niet aarden. Ik vond Haarlem betrekkelijk saai. We wilden allebei terug naar Amsterdam. Nu is er geen haar op mijn hoofd meer die daar naar verlangt. Ik heb 18 jaar columns geschreven voor het Straatjournaal, ik stond jarenlang langs de zijlijn bij HFC, mijn zonen ‘naar voren’ te schreeuwen, ik ben 2 jaar geleden gestart met mijn “Living Museum” in Bennebroek, ik heb, zelfs zonder aanwezig te zijn, de 2e plek veroverd in de verkiezing “Haarlemmer van het Jaar 2016” en Amsterdam is Amsterdam niet meer. Amsterdam is slecht 15 minuten treinen weg, maar het is een wereld van verschil. Ik houd van Haarlem en Omstreken. Van de gemoedelijke sfeer, van de kleinschaligheid, van de Toneelschuur, van de BAVO-kerken, van de restaurants, van het strand, van de Hout, van het Straatjournaal, van Bevrijdingspop, van HFC, van het Haarlems Dagblad.

Reizen maakt kwetsbaar. Je gaat ‘open staan’. Voor andere culturen, voor andere denkwijzen. Deze reis is een ‘eye-opener’. Zoals elke reis die ik in mijn leven gemaakt heb. Dat zijn er niet weinig. Ik wil graag een wereldburger zijn. Alleen dan kun je regionaal nieuws op de juiste waarde schatten. Als je thuiskomt. Want dat is wat Haarlem voor mij is. Thuis.

We kunnen nog terug naar kleinschaligheid. Als we de wereld willen redden. Als we onze kinderen leren dat loeren in een mobiele telefoon je hersendood maakt.

Terug naar een Community Based Samenleving. Ik heb hier zelfs in wereldsteden als Bangkok, Hanoi, Hoi An en Saigon heel weinig ‘shopping malls’ gezien. En als ze er zijn, dan liggen ze buiten het centrum, ‘where the rich motherfuckers go’. In het centrum vind je kleinschalige ondernemingen. En ze worden allemaal gerund door familie en vrienden. Hier, in “South East Asia”, begrijpen mensen wat ‘Community Building’ is. Het is een liefhebbende en een inclusie-samenleving. Met aandacht voor elkaar en de klant.

Duidt u mij niet euvel, ik voel mij een gefortuneerd mens, dat ik in Nederland en Haarlem mag wonen. We hebben er alles en meer om een prachtig leven te leiden, maar is het niet zo dat al die rijkdom ons steeds verder uit elkaar drijft, dat we vooral uitgaan van onze rechten, in plaats van onze plichten? Dat we al die rijkdom als gewoon zijn gaan beschouwen? Dat schaalvergroting niet het antwoord is op een samenleving die werkt voor iedereen? Dat digitalisering niet het antwoord is op een samenleving die werkt voor iedereen?

Haarlem heeft het Haarlems Dagblad en de journalisten die er werken hard nodig. Om Haarlem bij elkaar te houden. Om kleinschaligheid en de Haarlemse Community een smoel te geven. Om ons te onderscheiden van andere steden. Om de rest van Nederland te laten zien waar we goed in zijn. Dat we een stad zijn die mensen vanuit de hele wereld een plek geeft, dat we een culturele stad zijn, dat we een stad zijn met mensen die voor elkaar zorgen. Dat we onze beroemde Haarlemmers, onze Paradijsvogels koesteren. Dat we een Toneelschuur hebben, waar je blind naar elke toneel- of filmvoorstelling kunt gaan en van verbazing en verwondering van je stoel kunt vallen. Dat we een Straatjournaal hebben, een echte daklozenkrant, die gaat over mensen voor wie die krant bedoeld is. Dat het één van de weinige straatkranten is die zichzelf kan bedruipen. Dat we er geen bierwagens laten rondrijden. Dat we er heel veilig over straat kunnen lopen, op de tijden die we daar zelf voor kiezen. Dat Haarlem dus een voorbeeldgemeente is. En het Haarlems Dagblad een voorbeeldkrant.

Journalisten of welke professie je dan ook uitoefent, ontsla je omdat die werknemers waardeloos werk afleveren, omdat ze misschien te lang bij jouw bedrijf werken en een nieuwe horizon nodig hebben. Journalisten ontsla je niet omdat je jouw dagblad financieel niet overeind kunt houden. Omdat het niet meer in deze tijd past. Of omdat we in een digitale samenleving wonen. En kranten daar zogenaamd geen deel meer van uitmaken.

Het is soms goed vast te houden waar je voor staat. Voor een stad en omgeving die je op de hoogte houdt van wat er speelt in die omgeving. Opdat mensen zich er thuis voelen. Opdat mensen zich daarmee een (groeps)identiteit kunnen aanmeten. Niemand is geboren om alleen te zijn. Opdat mensen voelen dat ze onderdeel uitmaken van een community. Omdat een krant nodig is in een steeds meer digitaliserende wereld. Omdat iedereen die schrijft blijft. Omdat een krant in je fikken houden een magische beleving is. Omdat een krant lezen een spirituele en contemplatieve bezigheid is. Een moment van rust in een hectische wereld. Omdat journalisten de spiegel van onze samenleving en stad zijn. Omdat ze een kritisch geluid laten horen, in positieve en kritische zin. Omdat een krant je uit je comfort zone haalt.

Is alles wat in het verleden ligt beter? Ben ik oud aan het worden?

Niets van dat alles. Ik ben een wereldburger. Ik houd mijzelf wakker door elke dag uit mijn routines te stappen. Een tastbare krant lezen hoort daarbij.

Mijn vrouw en ik hebben nog 2 weken reizen voor de boeg. Zij vertelde mij net dat ze wel weer naar huis kan. We zien er naar uit. Naar Haarlem. Naar onze familie, onze vrienden. Naar Klein Heiligland. Naar een lekkend dak. Naar het Haarlems Dagblad. Naar een stad die eigenlijk geen stad is, maar een community. Het is er klein genoeg voor.

Ik hoop dat de kou tegen die tijd uit de grond is. Ook bij het Haarlems Dagblad en dat de journalisten mogen blijven. Om te werken aan een stad en een wereld die werkt voor iedereen. Daar is onze stad en ons dagblad groot in.

Rokus Loopik
Loc Phat Hoi An Home Stay
Hoi An, Vietnam
28 januari 2017, Nieuwjaarsdag in Vietnam.

Family Business

On the Road, searching for Sanity (2)

Family Business

Mixing Work and Family

Bangkok, Thailand

Winter 2017

How to Build Community

Experiences from South East Asia

Thai People

Lucky. I am a lucky bastard. I come from an emotionally poor family. And I thank my family for it. Yes, it gave some delay in ‘my growing up’ to be a good friend, partner and father. And still I struggle with my demons sometimes, but overall, I am one lucky SOB. Everything changed when I met my current wife, Marie-Anne. She thought me what forgiveness really means. She teaches me, till the present day, what being a partner means and what it means to work on equality within our relationship.

We are currently in Bangkok, celebrating 25 years of hard labor (we are both entrepreneurs, having multiple businesses) and bringing up our two wonderful sons, Wink and Pelle (20, 24). It is a wish we cherished for a long time. We became 59, last and this year, and reaching that age, one tends to start thinking about creating more leisure time. We work our asses off. Because we like doing what we do.

I never had a crush on Thailand. I am a sucker for poverty.

I just can’t stand entering a city and having to look at people who have little means for existing or sometime even nothing. I want to give away all my money right away. I just can’t believe how Mayors can sleep with the fact that there are homeless individuals in their city.

Thailand has none of ‘that’.

Yes, there is poverty and yes, I have seen people sleeping on a concrete road, without any protection, I have seen the shacks on the outskirts of the city, I have seen the one-room-apartments that families have to share, but somehow Thai people carry this heavy load with a smile. As if they all agreed that you do not show what misery does with your self esteem. People are very friendly, they don’t barge in on you to sell you silly tourist stuff, or food, or whatever. If you say no, they will just go on minding their own business. They wear their problems with utmost dignity.



Is what I mainly would like to talk about in this writing. And Family. I realized, after a couple of weeks, that most big cities here have no big businesses. Apart from some crazy, megalomaniac, shiny hotels. But that is where the rich Motherfuckers sleep, so who cares. I am talking about shops, food stands, restaurants, Seven Eleven’s and so on. Everything is small scale. Everything is personal. Everything is cheap (compared to Western standards). Everything you need. Nothing more, nothing less. And the most beautiful part is, is that every business is being managed and run by whole families. Nobody excluded. It is a delight to see how everybody takes care of everybody. Most of the time you will see Grandpa of Grandma chilling out on a stretcher, in a hammock or in a comfortable rocking chair. Children are playing in front of the shop or playing games and watching Youtube films or their tablets. While the Queen Mother of the family prepares your Pad Thai in a wok on the street, in her food stand, her husband will guide you to some simples Formica tables and chairs. After paying the smallest amount of money you have ever paid for the best Pad Thai ever, you are eating the best Thai dish you have ever tasted. It’s like being invited by your best friend, when you consider the hospitality and what you have to pay for this special treat.

It is hard to not get cynical

About what we people from the West have to offer the Thai people. We seem to take pride in walking around in singlets and showing off the most ugly tattoo’s I have ever seen. We seem to like to walk the streets with half liters of Singha Beer in our hands. We seem to like smoking and drinking on beaches, while signs ask you not to do that. We seem to like to go to very loud Beach Resorts, drink buckets of liquor and get totally pissed. We seem to like to travel to Thailand after we retired, after we gained a lot of weight, after we are way past our best before date, and find way to young Thai women, who grab this opportunity to escape from poverty. We seem to take pride in being rude to people who’s joy it is to serve us. We seem to have to state that at a massage salon, run by women who served time in prison, as a recovery opportunity, the price of 200 Thai Baht for a one hour massage is just to much. We seem to like carrying our backpacks on our chests, afraid that other tourists will steel our valuables, because Thai people will never do such a thing. We seem to like to leave our plastics on the beaches of Thailand. No, I am not stating that everything was better back in the days. Maybe I am to old fashioned or it’s just that I am getting to old for this shit. Maybe that is the most likely variant.



We don’t seem to like the friendship, the smiles, the spirituality, the silence, the tranquility, the nature that this amazing country has to offer us. The good part is, that we bring the money we have in amounts of truck loads in the West, to this country. It is a great country for traveling and having the opportunity to learn from a totally different culture. Thai people should charge us double for that.

And the Thai people? They approach all this with utmost grace and a smile. Because that is what they collectively decided to do. They even carry IT in their Thai Airway Slogan.


Co van Kessel

Yesterday evening we joined a guided bike tour through the city of Bangkok, with Co van Kessel’s Guided Bike Tours. He died a long time ago, but his initiative and company is alive and kicking. Biking through the narrow alley’s and markets young people gave us high fives and wished us a great tour. We made a stop at a food stand in an obviously poorer neighborhood. Our guide told us that the two women behind the stand, Mother and Grandma are the talk of this environment, because they are the best cooks around.



Specially the sauce that they serve with their rice and chicken is why people buy their amazing food. Simple dishes, cooked with all the love for food you can imagine and love for the people that buy it.

King Rama IX/King Bhumibol Adulyadej

We went to see the Kings Grand Palace. The King died in October 2016, 88 years old. Daily thousands of people, dressed in freshly ironed black clothing come to pay respect to him and what he did for their country. They have a stand from a local hospital where people could asses their current state of depression, because of the deceased King. And they get an instant possibility for treatment if they need that.



We stayed in the River View Guest House, in China Town. Most of the businesses in this part of town take motors apart and sell the still working parts of these engines. Other businesses sell metal. In the evening, walking back to the hotel, we see families, on mats on the floor, watching Television and sharing meals. In any other western town, we would not have walked these often gloomy streets. In this town nothing will happen to you, or your family. Yes, maybe this, people will approach you, asking you where you want to go. You can leave your bag of backpack in a totally crowded Train Station and it is most likely that you will find it in the same spot, when you return hours later. In Thailand family means family business. And maybe, I immediately apologize, I am not the bearer of ultimate wisdom, but that is what we could work on in our Western countries. With all the luxury we have, our social welfare systems, it must be possible to restore some of our old values. We have some things to complain about, but compared to Asia, luxury wise, we have nothing to complain about.


Leoluca Orlando

Let’s welcome people from other countries, because that is the way we can solve problems in their countries. Google a documentary on the Mayor of Palermo, Leoluca Orlando, and see and experience how he welcomes people that come to his city with boats from North Africa. Let’s share our wealth with countries and people who lac that. Welcome them like they are your family. Because when you examine your DNA, it will tell you that we are all family. Whatever you do and whatever you don’t do, it’s not to late, let’s start working on- and focus on creating new communities. Turn this World into a place that works for everybody.

Community Building and Family Ties

It is my sincere believe that this is the new Thing in Mental Health or any other business. Make people belong to a new family, whether you are working in Housing First, the Amsterdam Project, GGZinGeest, The Salvation Army, Samen Sterk Zonder Stigma, Astare Zorg, The Living Museum, Ypsilon or whatever company or foundation. Join these companies, because they are practising it right at this very moment.

A feeling of belonging is the best ‘cure’ and ‘care’ for ‘being different’ that you can offer people.

Rokus Loopik Kok Samet, January 14th, 2017

Straatjournaal Haarlem, December 2016.

Talking about the Amsterdam Project en het Straatjournaal

Koop die krant, betaal en lees hem. Dat helpt mensen die de krant verkopen en het Straatjournaal. De oplage gaat dan omhoog en dat helpt dus het Redactie Straatjournaal!

En de verkopers natuurlijk

Alleen maar geld geven helpt niet en het helpt ook niet als je de krant aanneemt en vervolgens in de eerste en de slechtste prullenbak gooit. Dan ga je voorbij aan wat mensen nodig hebben.

Namelijk een leven dat lijkt op dat van jou

Temidden van vrienden en familie, in een fijn huis. That is a basic Human Right. Voor iedereen. Ook voor mensen die van elders komen. De Wereld is van iedereen.

Ook van Straatjournaalverkopers


Niets te doen

Als je nou niets te doen hebt op 25 november 2016. Als je energieniveau laag is. Als je op zoek bent naar een andere invulling van je leven. Als je de bureaucratie niet meer de baas kan. Als je naast het zien van een inspirerende film ook op bezoek wilt bij de leukste uitzendorganisatie van Nederland. Als je twijfelt over het feit of er wel een kunstenaar in jou huist. Als je gelooft dat een transformatie van zelf-stigma naar de identiteit van een kunstenaar niet of nauwelijks mogelijk is. Als je gelooft dat herstel niet mogelijk is. Als je de leukste baan van Nederland hebt. Als je ‘oude bekenden’ wilt zien. Als je wilt netwerken. Als je betekenisvolle gesprekken wilt hebben. Als je de Domtoren in Utrecht nog nooit gezien hebt.

Astare Zorg

Kom dan gewoon naar het supercoole kantoor van Astare Zorg.

Alles is Mogelijk

Want om 20 uur laten wij, Astare Zorg en the Living Museum Netherlands, je daar kennis nemen aan het concept en het wel en wee van de kunstenaars van the Living Museum in New York. En dat allemaal door in een luie stoel of zitzak te kijken naar “That Which is Possible” van Michael Gitlin. Hij verpoosde twee jaar lang in the Living Museum en maakte vervolgens deze film over de mensen die the Living Museum in Queens, New York bevolken. Een vertederend en onthutsend mooi portret van mensen, van kunstenaars. Van Paradijsvogels.

25 November 2016, om 20 uur!

Komt dat zien!

Opgeven via Astare Zorg!

Waarom ‘op reis gaan’ helpt om een gelukkiger mens te worden

Reizen maakt gelukkig

Wetenschap bewijst: mensen met veel mooie (reis)ervaringen zijn gelukkiger dan mensen met veel materiële rijkdom. Want, het langdurigste geluk ontstaat door wat je meemaakt… Denk aan ervaringen zoals reizen, uit eten gaan, een bioscoopbezoek, het leren van nieuwe vaardigheden en het bekijken van exposities.

Gewenning maakt lui

De grootste bedreiging van geluk, zo blijkt uit het onderzoek, is gewenning. Hoewel het geluksgevoel bij een nieuwe aankoop (Chaneltas! Ferrari! Apple TV!) in eerste instantie hetzelfde ervaren wordt, neemt dit gevoel bij een materiële aankoop met de tijd af, terwijl deze voor ervaringen blijvend is. Dit komt omdat we snel gewend raken aan materiële zaken. Ervaringsaankopen zorgen voor meer tevredenheid en geluk op de lange termijn.

Reizen maakt een mooiere wereld

Hoe dat komt? Drie redenen:

1. Ervaringen bouwen sociaal kapitaal

Mensen zijn sociale dieren en ervaringen verbinden ons met anderen: zij bevorderen sociale relaties op een positievere wijze dan materiële aankopen. Wanneer je eenzelfde of een gelijksoortige ervaring hebt gehad als iemand, schept dat een band. En daarbij een diepere connectie dan wanneer je dezelfde materiële aankoop hebt gedaan. Daarnaast leiden ervaringen ook tot meer gespreksstof en verhalen.

2. We zijn wat we doen, niet wat we hebben

Hoewel bezittingen gezien worden als onderdeel van iemands imago, zullen deze nooit deel gaan uitmaken van iemands persoonlijkheid. Met ervaringen is dat anders, zo stelt de studie. Stel dat iemand je vraagt om een stuk over jouw leven te schrijven, waar schrijf je dan over? Over wie je bent (waar je vandaan komt en wat je hebt bereikt). Maar ook over je levenservaringen: die worden een onderdeel van jou, die hebben jou gevormd tot de persoon die je vandaag de dag bent.

3. Stoppen met vergelijken maakt gelukkig

Vergelijken met anderen, iedereen doet het. En wat blijkt, het heeft een sterk negatief effect op hoe tevreden we zijn met onze eigen bezittingen. Picture this: in eerste instantie ben je dolblij je nieuwe iPhone 7, maar die blijheid kan afnemen als je vriendin voor minder geld een iPhone 7 plus blijkt te hebben gekocht. Ervaringen worden meer op zichzelf geëvalueerd, waardoor je ze een stuk moeilijker kunt vergelijken. Als diezelfde vriendin namelijk voor minder geld eenzelfde reis als jij gemaakt heeft door bijvoorbeeld Indonesië en zegt een ‘betere vakantie’ te hebben had, zal je je eigen unieke ervaring waarschijnlijk alsnog niet willen ruilen voor die van haar.

Tja, sommige dingen blijven nou eenmaal onbetaalbaar.

Metro, 28 september 2016 om 14:14 • Gina Pesulima

Hillary Diane Rodham for President

In het jaar 2004 werkte ik 4 maanden voor Pathways to Housing (Housing First) in New York. Het veranderde mijn leven op vele fronten. Ik ben er gelukkig nooit meer van hersteld. Housing First staat voor een totale shift in het denken over herstel en de talenten waar mensen met een psychiatrische achtergrond onmiskenbaar over beschikken. Het achtervolgt mij tot op de dag van vandaag, 4 augustus 2016. Op 30 augustus mag ik spreken op een groot WHO-congres in Chennai, India. Over Housing First.

Voor mijn eerste sixpack Heineken in the Deli om de hoek betaalde ik 32 dollar

Carl, mijn room mate op de 178ste Straat, moest er onbedaarlijk om lachen. “De volgende keer, als je weer een sixpack gaat halen, dan zeg je het volgende”: Listen Sammie, I did not fall of the truck here, you charge me to much for this beer, so can you give me better price!?

Zo gezegd, zo gedaan. Voor de gelegenheid leende ik een Yankee’s Cap van Carl en sprak, zo Streetwise mogelijk, de gevleugelde woorden van Carl. Op het gezicht van Sammie verscheen een glimlach. What’s your name? And you just became New York Proof! Give me 12 bucks!

the Honorable William J. Clinton

Ik werkte in de laatste maand in het Harlem Team en won zomaar een kaartje in een interne loterij. Tot groot ongenoegen van mijn teamgenoten, die er al jaren werkten. Het kaartje kostte veel geld en gaf mij toegang tot een Fundraising Event waar ook the Honorable William J. Clinton, ex-president van de Verenigde Staten, zou spreken. Na zijn presidentschap had hij besloten een kantoor te openen in het gebouw waar ook Pathways to Housing kantoor hield. Alle instellingen in dit gebouw deden iets voor de minder bedeelden in de Amerikaanse samenleving. De opbrengsten van the Fundraising kwamen ten goede aan de cliënten van deze instellingen. De huizen en winkelpanden zijn er sinds Bill er zich vestigde substantieel in waarde gestegen.

Ik toog, gestoken in een zwart linnen pak, gekocht op 125th Street voor 100 dollar, in de Amerikaanse variant van Gako Fashion, naar the Fundraising van Pathways to Housing

Ik kwam aan juist op het moment dat Clinton uit zijn auto stapte en ik kon hem als het ware aanraken. Een vrouw aan de overkant van het gebouw, hangend uit haar raam, nodigde hem uit de avondmaaltijd bij haar te genieten. Hij liep zowaar op haar af, gaf haar een hand en verontschuldigde zich. Hij had andere dingen te doen.

Die stropdas deed ‘t em

In de hal van het gebouw, Terras in the Sky, met een fenomenaal uitzicht over Harlem, liep hij vlak langs mij heen en vele mensen probeerden hem de hand te schudden. Ik was te laat: verlegen, ik durfde niet voor te dringen. Ik was geraakt door zijn charismatische uitstraling. Gestoken in een prachtig grijs kostuum, roze overhemd en lila stropdas. Een knappe man om te zien. Hij had een schone Japanse vrouw aan zijn arm, die, zoals ik later begreep, zijn secretaresse was. Zij week niet van zijn zijde, waar hij ook ging.

Nobody got frisked

Rondom Clinton zwermden een hoop kleerkasten, uitgerust met oortelefoontjes. Ze keken mij onderzoekend aan en het vreemde was dat niemand gefouilleerd werd. Je kon, nadat je gevraagd had of je op de lijst van genodigden stond, zo naar binnen lopen.

Op de 21ste verdieping aangekomen, mengde ik mij tussen het in avondkledij gestoken publiek.

The drinks were free en ik dronk een fijn glas Franse wijn. Een minuut of tien later kwam Bill binnen en stak een emotionele speech af over Pathways en al de mensen in de wereld die in erbarmelijke omstandigheden leven en alle hulp verdienen die voorhanden is. Hij liet het natuurlijk ook niet na om het beleid van President Bush onderuit te halen. Iedere New Yorker die ik gesproken heb in die 4 maanden wilde maar één ding, ‘Vote Bush Out!’ en ik was het volmondig met ze eens. Mijn New Yorkse vrienden schaamden zich er jarenlang voor. Toen Geert Wilders stemmen begon te winnen was de beurt aan mij.

SamTsemberis, the CEO van Pathways, mijn baas, sprak na Mr. Clinton en hij was diep geraakt door het feit dat Bill zelf had aangeboden op deze avond acte de présence te geven. Toen Sam zijn speech beëindigde, besloot ik in een opwelling bij de lift te gaan staan en Bill op te wachten. Ik wilde hem graag de hand schudden. Ik had er een half uur voor over.

Eens President, altijd President

Iedereen sprak hem aan met de titel ‘Mr. President’ en ik besloot vanzelfsprekend hetzelfde te doen. Hij zei iemand gedag en draaide zich om mij een hand te geven. Ik vertelde hem dat ik in Amsterdam met dakloze mensen werkte en nu tijdelijk bij Pathways in dienst was en dat ik vereerd was hem te ontmoeten. We aarzelden om elkaars hand los te laten en ik voelde dat hij mijn hand een tweede maal, nu iets losser, omvatte. Hij vertelde dat hij een aantal malen in Amsterdam was geweest en dat hij er een fijne tijd had gehad. ‘It is a special place!’ Naast mij stond een Nederlands advocatenechtpaar dat in NYC werkte en zij besloten hun handen die avond niet meer te wassen. De advocate viel bijna flauw bij de aanraking met Bill.

Ik nam nog een foto van Bill met mijn cell phone

Juist voordat Mr. Clinton de lift instapte. Mijn reis kon niet meer stuk. Ik had alle uitersten gezien, ik woonde in 5 verschillende stadsdelen, arm en rijk, wit, geel, rood en zwart, ik had Bill de hand geschud, mijn visie en missie over daklozen mensen was totaal overhoop gegooid, ik was niet meer dezelfde. Alles waarop ik had gehoopt toen mijn reis een aanvang nam.

Onderweg, naar de Subway op 116th Street, passeerde ik allerlei woningen. Prachtige, roestbruine Brown Stone Houses. Op de trappen zaten mensen van een zwoele zomeravond te genieten. “You look sharp, in your black suit!, riep een van de mensen mij na.

Free Beers

Ik stapte op de 178ste Straat uit en kocht een sixpack Heineken bij Sammy. “Roekies, what’s up!?” Hij had mij nog nooit in stropdas gezien. Ik vertelde Sammy dat ik de hand van Bill Clinton had geschud. Mijn bier kreeg ik die dag voor niets. En the Clinton’s, dat zijn geboren Presidenten. Chelsea komt ook nog wel eens aan de beurt. Bovendien wil ik de komende acht jaar nog zeker 30 keer met groepen naar the USA. Die lopen qua Peer Support nog steeds vijf jaar op ons voor.

Vote for Hillary.


Meet the Xperts IV

Mag ik zo vrij zijn de geboorte van een nieuwe website aan jullie te introduceren?!

De ROMA, Rataplan en het Werkhuys

Op 12 en 13 december 2016 organiseer ik in samenwerking met Astare Zorg, Astare Zorg Groningen mijn 4e Meet the Xperts GGZ Festival. Dit keer gaan we dat in Antwerpen doen, in het prachtige theater van mijn goede vriend, Pol Schijvens, de ROMA. Ook theater Rataplan (onderdeel van de ROMA) en het Werkhuys, allemaal op loopafstand, gaan we bij dit event betrekken.

Friends from abroad

In de ROMA komen bijzondere Amerikanen, Nederlanders, Engelsen en Belgen spreken en er is weer een heuse Marktplaats, alwaar projecten uit de hele wereld zich aan jullie gaan presenteren. Daar is ook de hele dag ruimte om te netwerken en nieuwe vrienden te maken.
In het Werkhuys zul je talloze workshops uit Nederland en België kunnen volgen. Vanzelfsprekend over state of the art methodieken/projecten/organisaties.

Changing the face of Mental Health

Jim van Os en Dirk de Wachter zullen Meet the Xperts gaan openen. Brenda Froyen en Rokus Loopik praten de dag aan elkaar.
Op 13 december gaan onze Amerikaanse gasten dan ‘de diepte in’, met het geven van Master Classes in theater Rataplan.

And guess what!?

Op de dag van 12 december betaal je slechts €50 om binnen te komen. Op 13 december, als je een Master Class wilt bijwonen, betaal je €150. Daar kunnen maar 150 mensen aan deelnemen. Op 12 december gokken we op minstens 400 deelnemers.
Voor slechts €0 kun je vanuit Utrecht met een bus naar Antwerpen gereden worden en weer terug naar Utrecht. Het vervoer is ruimhartig gesponsord door Lister en Altrecht uit Utrecht! Voor mensen met een dikke en smalle beurs betekent dat dat je voor €0!!!!!!!!  heen en weer gereden wordt.

Grandios Final

Ja, het is wellicht megalomaan, maar wij geloven echt dat de Nieuwe GGZ een niet meer te stoppen beweging is. Doe met ons mee.


We sluiten de dag af met een passend en prachtig optreden, want daarin is ook de ROMA groot geworden en we stomen samen op naar een nieuwe GGZ-horizon.

Naar wij hopen met jullie

Wij kunnen niet wachten. Wij hopen jullie in december te zien. In de maand waarin we aandacht besteden aan menselijke verhoudingen en hoe we die kunnen verbeteren. Vooral voor- en met mensen met ‘lived experience’, de spiegels van onze ziel, Paradijsvogels.

Hope First. Love First. Community First.