10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als je Hoopverlener Wilt Worden (2)

“HET IS EVEN WENNEN. Sinds mijn ontslag op 1 januari werk ik zelfstandig en dat is echt anders. Ik voel me een naaktslak, een schildpad zonder schild. Ik ben zowel mijn huis als mijn ‘pantser’ kwijt, het blazoen van een organisatie waardoor ik houvast, rugdekking en bescherming vond. Een vaste en geregelde baan met een duidelijke opdracht en taakomschrijving, waar de hazen in de pas lopen en de olifantenpaadjes vertrouwd zijn. Een eigen bureau, vriendelijke collega’s, dagelijkse routines en elke maand een vast salaris op de bankrekening. Dat went gemakkelijk, en gemakzucht ligt op de loer; Ik had eerder ontslag moeten nemen. Het is even wennen zonder schild en tegelijkertijd spannend bevrijdend: ik ontdek een nieuwe energie! WANNEER VOELDE JIJ EEN NAAKTSLAK? Maandag sta ik weer vroeg op voor ‘IedereDag nieuwe kansen’. De lente komt er aan. Ik ruik de bloemen al en hoor vroege vogels in onze tuin. Het is tijd voor iets nieuws.” (Folkert Helmus, LinkedIn, februari 2019)

Aldus een ‘post’ van Folkert op LinkedIn

Een eerlijke en oprechte weergave over hoe het voelt om ‘loonslaaf’ te zijn: jezelf aan die status te ontworstelen en jezelf opnieuw uit te vinden.

In 2009 maakte ik zelf de stap om mijn baan en zekerheid op te geven (€3200 netto per maand en de status van Hoofd van een aantal teams), en op eigen benen te staan.

Voelde ik de Lente in mijn hoofd gloren?

Niet echt. Ik viel ten prooi aan de gedachte dat ik niets meer kon, zelfs niet na 30 jaar noeste arbeid in de GGZ en de opleidingen die ik succesvol afgerond had. In die 30 jaren ben ik vele malen van mijn geloof gevallen. Over hoe het ook anders kon. Ik was best gelukkig. Evenwel. Gevoelens van ongeluk teisterden ook mijn hoofd. Ongeluk over het je moeten conformeren aan de immer welig tierende bureaucratie, working from 9 to 5 every single day, over het feit dat ik de slechtste manager ooit was, over mokkende teamleden, over het denken in onmogelijkheden, over productiecijfers, over water naar de zee dragen, sprekend over succesvolle methodieken die de nek omgedraaid werden, omdat weer een nieuwe directeur er zijn licht over liet schijnen, over de tussenpausen , de nieuwe Bestuurders die na twee jaar verwarring zaaien weer vertrokken, op weg naar een nieuwe de Balkenende Norm Overstijgende Uitdaging.

Duidt u mij niet euvel

Ik ben er die Bestuurders, Mentrum en Arkin dankbaar voor. Voor die mooie jaren. Het heeft mij ook gemaakt tot wie ik nu ben. Ik schrijf u dit niet uit utter cynicism. Die beloning gun ik iedereen. De verhoudingen zijn slechts zoek. Ik had 30 jaar de mooiste baan van Nederland. Het Rehabteam voor dak- en thuisloze mensen met complexe problematiek was een ondernemende unit in een bestel van teams die bevolkt werden door mensen met het hart op de goede plek. Het was het Systeem en Rokus Loopik die aan revisie toe waren.

Ik moest mijzelf opnieuw uitvinden

Net als mensen die een eerste psychose doormaken, zo hebben een aantal van hen mij verteld. Die wisten dat het leven wat ze hadden voor de psychose nooit meer terug zou komen. Er was zelfs grote tevredenheid over hun nieuwe leven. Zij wisten dat ze een nieuwe balans moesten vinden. Net als mensen die hun baan opzeggen en elke nieuwe dag hun meerwaarde voor de samenleving mogen bewijzen.

En dan val je ten prooi aan een low self esteem

Het helpt dan als je niet bij de pakken neer gaat zitten en jezelf elke nieuwe dag bij elkaar raapt en gaat bedenken wat die meerwaarde is. Waar ben ik goed in? Wie zou mij willen inhuren voor een opdracht? En als ze dat dan willen, wat kan ik qua beloning voor die opdracht vragen? Als die opdracht niet oplevert wat mensen er van verwacht hadden, wie mag ik daar dan voor verantwoordelijk stellen? Mijzelf? De ander? Acquisitie doen, hoe doe ik dat? Welke naam kies ik voor mijn onderneming? Hoe leg ik in 1 regel uit waar ik voor sta? Wat is mijn missie? Wat is mijn visie? Voor wie wil ik werken? Voor wie niet? Betaal ik de belasting vooruit? Of aan het einde van het jaar? Reken ik BTW? Doe ik mijn eigen boekhouding? Of laat ik dat voor mij doen? Wat wil ik verdienen? Hoeveel heb ik nodig? Hoeveel heeft mijn gezin nodig? Hoe houd ik mijn geestelijke hygiëne op peil? Wie kan ik daarvoor consulteren? Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik niet op een eilandje kom te zitten? En toch voeling hou met de buitenwereld? Met wie werk ik samen en met wie niet? Welke vragen en verzoeken pak ik op? Welke vragen en verzoeken niet? Hoe vind ik een balans tussen betaalde- en onbetaalde opdrachten?

10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Over Een Ondernemende Houding 

Als Je Hoopverlener Wilt Worden

Tips and Tricks. Ook als je in loondienst bent. Daar is niks mis mee.

  1. Denk na over de naam van jouw bedrijf of je team. Geef het bijvoorbeeld je eigen naam. Bedenk een outrageous name voor je team. Zorg dat die naam een ‘brand’, een merk wordt, zodat mensen bij het horen van die naam meteen weten wat ze er voor in return krijgen. Schrijf je in bij de Kamer van Koophandel. Dat kost je pakweg €50. Zodra je jouw eenmanszaak hebt, ga je anders denken. In uitdagingen. In mogelijkheden. Je moet wel. Waarom ben je dat bedrijf immers begonnen?! Waar wacht je op?
  2. Denk na over jouw missie en visie. Where Hope greets you at the door and Recovery is the Expectation. Het mission statement van de organisatie PEOPle Inc. in Poughkeepsie, New York State. Veel duidelijker kun je het niet zeggen. Meedoen is Winnen! Het Statement van Frank Bonekamp en zijn Socialrun. Durf te Dromen. Het statement van Astare. Een onderneming zonder duidelijke missie en visie is stuurloos. Niemand weet welke richting er gekozen kan worden. Als je jouw missie ‘breed’ wilt houden, gebruik dan de volgende: Het bewerkstelligen van creatieve- en innovatieve processen en projecten in de GGZ.  Daar kun je alle kanten mee op.
  3. Denk na over hoe jij je eigen salaris kunt terugverdienen binnen je loondienstverband. Wat is jouw meerwaarde voor dat bedrijf? Verdien meer dan je aan salaris betaald krijgt (werk harder dan ieder ander) en verdien daarmee de lof van je team, je leidinggevende en dus wisselgeld. Wisselgeld om soms met een uitzinnig, nieuw idee aan zijn bureau aan te schuiven.
  4. Als je dan toch voor jezelf begint, ga er van uit dat je met veel minder geld genoegen mag nemen. Daar is niks verkeerds aan. Verdien genoeg om rond te komen. Doe soms ook iets voor niets. Beloning komt vaak bij je terug in andere vormen dan geld. Jouw ongebreidelde inzet komt altijd bij je terug. Goedbeschouwd bestaat geld niet. We hebben dat middel bedacht om onze samenleving in goede banen te leiden. Dat is totaal mislukt. De verhoudingen zijn volledig zoek. 450 Texanen bezitten evenveel geld als de rest van Amerika. Wij gijzelen mensen in armoede. Geloof in een basis-inkomen, voor iedereen.
  5. Geloof in alternative currency. De meeste mensen hebben het hart op de goede plek. Ze scheppen er genoegen in iets voor een ander te kunnen betekenen zonder daarvoor in geld beloond te worden en dat voor een wederdienst te doen. Iets waar jij en zij goed in zijn. Be Proud to be a Volunteer. Als je van een uitkering rond moet komen, wees er blij mee. Er zijn zeer goede redenen op te voeren waarom je die uitkering mag genieten. We leven in een gezegend land. We ‘zorgen’ voor mensen die het tempo van het leven van alledag en the rat race niet bij kunnen houden. Daarvoor hebben we dat systeem bedacht. You have time on your hands. Tijd om Kunst te maken. Tijd om jezelf als Vrijwilliger dienstbaar te maken. Zie het als alternative currency. Ontwikkel jezelf en je talenten in de tijd die je daarvoor gegeven is. En als het tijd is, wordt sociaal ondernemer, in loondienst of zelfstandig. Dat is om het even. Zit niet bij de pakken neer. Niemand kan ontsnappen aan this thing called Life. We ‘gaan’ allemaal een keer. Better make it good.
  6. Doen is het Nieuwe Denken. Bekijk deze video van the School of Life in Amsterdam. Dan weet je wat je te doen staat en dat niets is wat het lijkt. Stap uit jouw Matrix.
  7. Denk om. Als mensen Beren op de Weg zien, dan zie jij mogelijkheden. Het zou kunnen zijn dat als je een project begint met louter vrijwilligers en dat op het herstel van een diagnose gericht is, dat mensen heel graag kond doen van wat ze allemaal meegemaakt hebben. Vraag dan liefdevol of ze dat niet willen doen. Merk op dat mensen je onderschat hebben. Dat jij, met je talent en kennis om mensen te helpen, in hun ogen hebt gelezen dat ze traumatische gebeurtenissen het hoofd hebben moeten bieden en welke offers ze daarvoor hebben moeten maken. Dat laat zich niet moeilijk raden. Dat ze niet opnieuw en voor de 1000 en eerste keer, aan weer een nieuw loket, hun verhaal moeten doen. Dat jij, omdat je Hoopverlener bent, jouw onbedwingbare behoefte om mensen te helpen niet meer kunt beteugelen, als je hun levensverhaal gehoord hebt. Dat je vanaf dat moment met een ander perspectief naar die ander gaat kijken. En dat jullie relatie vanaf die dag verandert, niet meer gelijkwaardig is. Vraag of je met die ander over zijn/haar talenten mag spreken. Over de dromen die hij/zij koestert en over hoe je die dromen tot werkelijkheid kunt verheffen. Maak je eigen Matrix. Elke dag opnieuw. Bouw nieuwe overtuigingen op. Wat vandaag waar is morgen old school. Niets is wat het lijkt. Herstel is echt mogelijk. Jij en ik kunnen meer dan wij denken dat we kunnen. Denk om.
  8. Studeer, lees, oefen, herhaal, studeer, lees, oefen.  Kennis is macht. Nee, niet die macht: de macht om controle en beheersing uit te oefenen. De macht om al je kennis voor even in jouw achterhoofd te parkeren en je hart te laten spreken. Een zekere aanleg en/of intuïtie om mensen te helpen is niet voldoende. Kennis is belangrijk, net zoveel als het vermogen tot empathie. Listen, Empathize, Acknowledge, Partner. Zoek naar de balans. Laat problemen bij wie ze thuishoren, liefdevol. Dat is Vrijheid.
  9. Streef naar samenwerking. Samen sta je sterker. Sluit je aan bij gelijkgestemden. Doe dat op gelijkwaardige basis. Dus loop- en neem dezelfde risico’s als de ander. Denk ondernemend. En als je samen iets bedenkt, ga dat dan meteen in praktijk brengen. Doen is het nieuwe Denken. Smeek om een gebouw. Zet de deur open. Maak het zo mooi en stressvrij dat mensen geen aanleiding meer vinden om stressed out te zijn en overspannen verwachtingen te koesteren. Als jij de enige certified peer specialist in een team bent, verzoek dan om een gelijkgestemde collega. Een veelgehoorde klacht is dat ervaringsdeskundigen ondersneeuwen in de overmaat aan professionals in het team en dat eenzaamheid hen parten speelt. Sluit je aan bij ervaringsdeskundigen in andere teams. Sluit je aan bij de Herstel Academie binnen jouw instelling. Toets je ervaringen aan die van anderen. Als zelfstandig ondernemer kom je niet weg met slechts 1 opdrachtgever, als ik mij niet vergis MOET je per jaar minstens 5 verschillende opdrachtgevers op kunnen voeren. Dat samenwerken gaat dan vanzelf.
  10. It’s time to do something else with marketing. To make things better. To cause a change you’d like to see in the world. To grow your project, sure, but mostly to serve the people you care about. The answer to just about every question about work is really the question, “Who can you help?” (Seth Godin, 2018. This is Marketing. You Can’t Be Seen Until You Learn to See.)

Namens Harry Gras en Rokus Loopik.

Volgende week deel III in 10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden. Succes!

Met dank aan #FolkertHelmus, #Seth Godin, #deYucelMethode, #de Herstel Academie Haarlem, #Howie the Harp, #Rutger Bregman, #de Kamer van Koophandel, #Noppes, #BNNVARA, #Xavier Amador, #deBrouwerij, #Jules Tielens, #BijBram, #HarryGras, #FrankBonekamp, #Socialrun, #Astare en #Berthold Gunster.


10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden (1)

Nummer 1: Verwacht geen onvoorwaardelijk positieve houding.

Als je stage gaat lopen, op een afdeling gaat werken, in een beschermde woonvorm gaat werken, in de maatschappelijke opvang gaat werken, in de GGZ gaat werken: verwacht dat er mensen rondlopen die niets nieuws willen leren. Dat er mensen werken die ‘alles bij het oude willen houden’. Die er geen prijs opstellen dat jij, die ‘net komt kijken’, met een weliswaar objectieve levenshouding, die wellicht al meer kennis tot zijn beschikking heeft, die vol met energie zit om zaken ten positieve te keren, daar ruchtbaarheid aan gaat geven.

Het geeft geen pas die mensen te veroordelen, want ze zitten net als hun cliënten ‘gevangen’ in een systeem waarvan ze, net als de cliënten, de uitgang niet meer kunnen vinden. Ook zij doen hun werk over het algemeen met het hart. Ze zijn niet op de wereld gekomen om het leven van hun medemens zuur te maken. Ze zijn alleen ‘de weg kwijt’.

Hoe kun je die mensen herkennen?

*In een overdracht valt in de eerste 10 zinnen 5 keer het woord ‘MOETEN’. *Ze hangen onderuit in hun stoel en maken geen aanstalten jou bij binnenkomst te begroeten en daarvoor op te staan. *Bij alles wat je zegt bedienen ze jou 10 van de 10 keer met een ‘JA-MAAR’-antwoord. *Ze laten je 9 van de 10 keer niet uitpraten. *Ze grijpen incidenten vaak aan om het gedrag van alle cliënten over 10 kammen te scheren. *In de eerste 10 dagen van jouw dienstverband wordt je daarvoor een keer apart genomen. Opdat je begrijpt hoe moeilijk de omstandigheden zijn waarin jij jouw werk moet doen. *Bij het introduceren van een nieuwe vorm van begeleiding, behandeling en/of communicatie wordt je uitgelegd dat ze dat al 10 jaren doen. *Op de vraag waarom de ijskast na het diner met een hangslot afgesloten wordt, hebben ze geen pasklaar antwoord, anders dan dat er een ongerede angst ontstaat dat de cliënten die ijskast gaan plunderen. *Een schriftelijke overdracht die altijd begint met de gevleugelde woorden: “Cle. zei…… en was rustig aanwezig”. *Collegae die het hoofd afwenden en zuchten als je iets wat jij wilt veranderen ter sprake brengt. *Als teamleden het grootste deel van hun dienst in de teamkamer achter een computer doorbrengen. *Als koffievlekken op tafels en vloeren niet meer schoongemaakt worden. *Wanneer teamleden vanuit hun stoel roepen dat ze ‘in overdracht’ zitten als een cliënt op de deur klopt en een vraag heeft. *Wanneer mensen vertellen dat ze het zullen ‘proberen’. *Proberen bestaat niet. Je doet iets of je doet het niet. *Als je na je dienst met het gevoel naar huis gaat dat je morgen niet terug wilt gaan. *Hulpverleners die al het werk (tafels dekken, afruimen, de afwas doen, ruimtes schoonhouden) laten liggen, in de hoop dat cliënten dat zelf oppakken. Zonder ‘liefde’ vaart niemand wel. Als er geen liefde is, dan dooft het licht in de ogen van mensen uit. *Als je geen ‘sparkles’ ziet in de ogen van medewerkers en cliënten.

Hoe houd jij je ‘geestelijke hygiëne’ en motivatie op peil?

*Zoek naar medewerkers en cliënten die verandering willen. *Sluit je daarbij aan. *Lees vakliteratuur. *Zorg dat je qua kennis iedereen 10 stappen voor blijft. *Ga op reis. Doe werkbezoeken. *Voer moedige gesprekken. *’Zaag mensen niet bij de knieën af’. *Prijs ze de Hemel in voor wat ze doen. Dat voelt vreemd. Evenwel, heeft veel meer effect. *Introduceer ervaringsdeskundigen en vrijwilligers in die teams. Iedere instelling beschikt tegenwoordig over een Herstel Academie. Leg contact met die mensen en nodig ze uit. *Nodig mensen van buiten, die niks met die instelling van doen hebben, een dagje uit om ‘mee te kijken’. *Maak leuke uitstapjes met cliënten. Ga de deur uit. Haal mensen uit hun zogenaamd beschermde omgeving. Het leven speelt zich buiten de deur af. *Blijf geloven in een Wereld die Werkt voor Iedereen. *Herstel, voor iedereen, is mogelijk. *Leg mensen liefdevol uit dat je liever niet meewerkt aan regels die mensen in hun vrijheid tot het maken van keuzes beperken. *Voorzie die voorziening van empowerende teksten en foto’s. ‘Where Hope greets you at the door and Recovery is the expectation. *Mensen en dus ook jij en ik, zijn behoudend. *Bedenk activiteiten waarmee je jezelf en anderen uit hun routines haalt. *Zet de TV uit. *Speel een spel. *Luister naar cliënten, 100%. Neem daar de tijd voor. Zij zijn jouw baken in een nieuw, verwarrend dienstverband. *Verwijder koffievlekken op tafels en vloeren, ook al betekent dat dat je dat elk uur van de dag moet doen. Motiveer cliënten om je daarbij te helpen. Geef nimmer aflatend het goede voorbeeld. Een schoon huis, is een ‘schoon hoofd’. *Schrijf jouw overdracht alsof je een column schrijft over een bijzondere gebeurtenis en/of ontmoeting. *Introduceer Kunst aan de muur in plaats van Regels. *Maak een ‘healing environment’ van jouw werkplek. *Heb plezier in je werk en de mensen om je heen. Je hebt het mooiste vak van de wereld gekozen. *Niemand is geboren met de opdracht om een ander het leven zuur te maken. *Scan een ruimte op stigmatiserende bordjes. Verleid de teamleider om ze te mogen verwijderen. Hang er Kunst voor in de plaats. *Gebruik in plaats van het woord ‘MOET’, ‘het helpt als’. *Laat dat je houding zijn bij elk gesprek wat je voert. *‘Ouders van’ hebben altijd gelijk. *Dan wordt elk gesprek hopelijk een piece of cake. Niet per se makkelijk, maar wel betekenisvol. *Provide in a loving and caring attitude. Dan gaan mensen gewoon doen waarop je al zo lang hoopte. Dus ook samen een maaltijd-ritueel volgen. Niemand is geboren om alleen te zijn. We zijn hier allemaal met een reden. Niemand kan ontsnappen aan dit Leven. We gaan allemaal een keer dood. *Grijp je kansen. Better make it Good!

Volgende week Nummer 2 van 10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden. Succes!

Steven Scholtus, 1966-2019 Shine on you crazy Diamond


Vanavond, 6 februari 2019, bereikte ons, de New York-groep van augustus 2017, het trieste bericht dat Steven Scholtus op 4 februari 2019 is overleden. Hij overleed in zijn slaap. Zo zacht en zo vredig als Steven was, zo is hij ook heengegaan.

Harry Gras botste in 2017 tegen hem op toen hij een afdeling van Altrecht bezocht. Zonder dat hij daarover ook maar met iemand had overlegd, vroeg Harry hem of het niet tijd was dat hij een keer mee zou gaan naar het land van de onbegrensde mogelijkheden. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en Steven had er geen seconde voor nodig om daarover een besluit te nemen. Dat besluit stond al lang voor die ontmoeting vast. Dat stond in de sterren geschreven.

In elke groep met wie Harry Gras en ik naar Amerika reizen, zit altijd één persoon met een hoge aaibaarheidsfactor. Iemand die het met iedereen kan vinden, iemand die zich over iedereen ontfermt en over wie anderen zich op hun beurt ontfermen. Zo iemand die de hele dag ‘licht’ geeft. Iemand die tijdens zo’n reis tot volle bloei en wasdom komt. Iemand die al bij de voorbereiding een blosje op de wangen heeft liggen. Steven was juist die persoon in onze zonovergoten reis naar Boston, Poughkeepsie en New York.

Wat een prachtige foto, op de voetgangersbrug over the Hudson River, in Poughkeepsie.
Die brug maakt een veelbesproken deel uit van deze stad. Het verhaal gaat dat een man, op zekere dag, onderweg was naar het midden van de brug, met de bedoeling om er af te springen. Er kwam hem een man tegemoet gelopen die hem de hand schudde en een welgemeend gesprek met hem begon. De man besloot daarop zijn plan te laten varen en weer naar huis te gaan. Deze ontmoeting ‘haalde’ de krant, the Poughkeepsie Gazette, als ik mij niet vergis. Sinds die publicatie groeten alle mensen elkaar hartelijk als ze elkaar op de brug tegenkomen. De metafoor voor dit verhaal is de diepste wens van ieder mens.
De wens dat je ‘echt gezien wordt’.
Steven verstond die kunst als geen ander. Om mensen echt te zien en ze dat te laten voelen.

Wij hebben vele foto’s gemaakt, van reizen, van groepen, op de laatste dag van een Learning Experience. Sommigen spatten van het papier af. Zoals die van de reis waarin Steven onze reisgenoot was, in de maand augustus van het jaar 2017. Een unieke foto. Het mag geen verbazing wekken dat hij nu juist naast Judd, the Doorman van het Wellington Hotel, stond. Ik durf er wat om te verwedden dat Steven en hij, in die dagen in New York, goede vrienden geworden zijn.

Zoals Joke zegt: hij had een onblusbaar gevoel voor humor. “Hij was voor mij een troost. Zijn berusting in wie hij was, zijn verhalen over zijn moeder. Ik vind hem geweldig. En de foto heeft dat allemaal in zich en is daarom dierbaar en daarbij ook een hilarische herinnering. 💜”

Als ik mij niet vergis ‘trapte Steven af’ met een prachtig en persoonlijk verhaal, daar in dat park in Boston. Het park waar we al met zoveel groepen geweest zijn. Waar ik soms, vroeg in de ochtend, op mijn laptop zat te werken. De perfecte ambiance om elkaar middels het vertellen van een persoonlijk verhaal beter te leren kennen op dag 1 van een Learning Experience.

We reden met gehuurde auto’s van Boston naar Poughkeepsie en New York. In die auto’s vonden memorabele gesprekken en momenten plaats. Momenten die je nooit meer vergeet. Elke dag waren deelnemers aan de reis ‘verplicht’ om in een andere auto te stappen en dus voor een nieuw gezelschap te kiezen. Zo kan het zijn dat je in 8 dagen 16 nieuwe vrienden en vriendinnen maakt. Steven stond garant voor een betekenisvol gesprek en ongebreidelde humor. Iedereen was zijn vriend en vriendin. Waarvan acte.

“Steven was een bijzonder aangenaam mens. Heb zo vaak koffie met hem gedronken. Zelfs met z’n tweetjes gaan shoppen in Boston. Ik zal hem altijd als een mooi mens herinneren.” Giselle
Als ik mij niet vergis was dit ons laatste bezoek van de week. Een bezoek aan alle Peers van Kings County Hospital in Brooklyn, New York. Een van de meest levendige bezoeken die Harry en ik in al die jaren aan dit team van bijzondere mensen heb mogen brengen. Steven heeft daar in grote mate aan bijgedragen.

Lieve Steven, het is een rare gedachte dat de mensen uit deze dierbare groep elkaar gaan ontmoeten op de twee dagen dat wij afscheid van jou moeten nemen. Dat is niet ‘de Terugkomdag’ die we in gedachten hadden. Evengoed, we zullen er zijn met jou, je familie, vrienden en vriendinnen. Niet in de hoedanigheid zoals wij ons dat voorgesteld hadden. Evenwel, je zit voor altijd in onze harten en hoofden.

Dierbare herinneringen aan een bijzondere reis, met bijzondere mensen en een bijzondere man. We wensen je een prachtige laatste reis, naar verre oorden. Je zult nooit alleen zijn. Jij hebt altijd mensen om je heen.

You were a bright shining light in the crowd

Shine on you crazy Diamond

Rokus en Harry

The Alternatives Group, Learning Experience , August, 2017.

Steven, Peter, Anne-Rose, Giselle, Trudy, Puck, Eric Jan, Mier, Iris, Joke, Rokus, Charl, Harry en Karin.

Hij heeft mij door verschillende moeilijke momenten heen geholpen, ik vond het regelmatig moeilijk om de groep op te houden omdat ik met die rolstoel zat. Hij wist me dan telkens op te beuren door een leuk verhaal te vertellen en even Peppie en Kokkie met mij te spelen. Het leek heel kinderachtig, maar hij wist daardoor elke keer de juiste toon te treffen. Trudy

Hij had altijd een geduldig luisterend oor, dat is me bij gebleven. Het gevoel dat je bij hem terecht kon. Ben na de reis nog op zijn verjaardag geweest in de kroeg waar je hem net als op reis zag genieten. Open, eerlijk en zachtmoedig, onze “knuffelbeer”. Anne-Rose

O jeetje, die lieve Steven! Wat verdrietig om te horen. Ik zag m een poosje geleden nog fietsen maar durfde niet te toeteren, bang dat ie zou schrikken. Ik heb hele mooie herinneringen aan de dag dat ik samen met hem op werkbezoek ging. Prachtige, warme vent met bijzondere verhalen. Iris

Hij had veel humor. Zonder zaken te bagatelliseren of nonchalant over te doen, maakte hij alles luchtig door een leuke kwinkslag of een optimistisch woordje. Peter

De hugs van Steven waren the best!! Wat een mooie gesprekken heb ik met hem gehad. Onvoorstelbaar. 😢 Joke

Echt bijzonder dat hij wel bij iedereen iets heeft weten los te maken. Puck ❤️

Ik heb er zwaar de pleuris over in

Het is een prachtige zomerdag

Maar toch. Ik heb ergens zwaar de pleuris over in.

Ik werk samen met heel veel mensen

In allerlei verschillende projecten. En in één van die projecten is gisteren iemand opgepakt en hij moet 54 dagen zitten.

De doorgewinterde bemoeizorger en ex-dakloze mens kent het wel

Voor oude boetes. 

Hij is een belangrijk onderdeel van iets veelomvattends

Iets wat de levens van veel mensen raakt.

Na drie jaar noeste arbeid, wachten en ausdauer

Heeft hij een nieuwe woning. In Amsterdam. Op een toplocatie.

Hij is druk doende een opleiding af te ronden

En dat moet nu ook weer maanden op zich laten wachten.

Het is mij soms te moede

We dragen al 40 jaar en langer water naar de zee.

Ik geloof niet in het bestraffen van minor offences

Mensen leren er niets van. Re-traumatisatie is wat ze ten deel valt. Actieve kwetsing iets is wat ze maar al te goed kennen.

Het niet openmaken van je postbus

Het is een ‘way of life’ die voor veel mensen werkt en iets wat ze al decennia praktiseren.

Dat krijg je er niet in 3 jaar uitgefilterd

Dat kost soms een mensenleven. Dakloosheid is een levensgroot TRAUMA.

Dus laten we stoppen met het oeverloos vullen van cellencomplexen

Van mensen die midden in een herstelproces zitten.

Ik kan 100 andere tools bedenken

Die mensen meer helpen dan 54 dagen zitten. Als je druk doende bent je leven op de rit te krijgen.

Dit is voor de ja-maar-mensen.

Ja ja, het was te voorkomen geweest

Als hij zijn post had opengemaakt.

Iedere slimme agent of burger kan bedenken

Dat het niet loont om dakloze en ex-dakloze mensen met een achterstand op de Geluksmarkt op te sluiten.

Een generaal pardon

Dat is wat helpt. En creatieve hulpverleensters en slimme tools. Die er voor zorgen dat hij zijn woning niet kwijtraakt.

Omdat je uitkering gestopt wordt

Zodra je ergens vast zit.

De schuldhulpverlening en het detentiewezen

Is een industrie. Waar veel mensen een boterham mee verdienen.

Dat verander je niet zomaar

Evengoed.

Niks kwaads over bewaarders, advocaten en agenten

Iedereen doet zijn werk met het hart.

Het is het systeem dat niet deugt

De verdeling van rijkdom. Het juk van armoede. Dat is aan revisie toe.

Enfin

Ook hier komen we wel weer overheen.

We laten ons niet kisten

Nog niet.

Alles komt goed

Alles komt altijd goed.

 

 

 

 

 

The Saint Rose 2018 Social Work Learning Experience

Every year

Richard Pulice, Professor of Social Work, Saint Rose College, Albany, New York State, brings a bunch of students to the Netherlands for a week of touring and working visits throughout our tiny, little country. Because we have special programs/projects/companies and talents to show them. It’s all about getting to know a totally different culture, about getting to know a totally different social welfare system. It are true Learning Experiences in which we show what we are good at, when talking about people with complex challenges.

And a totally different weather pattern

The East Coast of the USA is covered in snow. Winter is not over yet. It’s raining in the Neds.

I have composed, in close collaboration with dr. Pulice, a working visit program for a week

The Living Museum, het Appeltaart Imperium (Haarlem), Respite Home Amerbos (HVO/Querido), GGZEindhoven, Groeirijk (GGZE), de Brouwerij (Molemann), Rob van Hulst Tours, de Cafeïne Dealers, B&B GGZE, Mad Studies and Altrecht, are just a few of the visits in our week in the Lowlands.

Duurzaam Verblijf in the village of Beilen

Is always on our list. I think it was the 5th time we visited this special program. And it was very special again.

They gave us, as always, the warmest reception ever

And they showed us their wonderful program(s). It is impressive how one can transform a restricted environment into a program where inclusion greats you at the door and recovery is the expectation.

It was a while ago since we visited Beilen. It was wonderful to hear that they are including certified peer specialist into their programs.

I asked Jacqueline if groups visit their facility on a regular basis. Surprisingly she stated that such does not happen often. Health Care workers from the big cities never visit Duurzaam Verblijf in Beilen.

I do not ‘should’ anybody, forgive me, but they should. I wonder how one can refer clients to this facility and not knowing what their clients are up too.

They might find out

That their clients are in good hands. They might find out that they have special tools to make their clients feel at home. They might discover that this facility looks like a holiday park and home. They might find out that clients can practice meaningful activities every day. They might find out that clients are allowed to cook their own meals. They might find out that this facility has her own supermarket where clients can buy groceries. They might find out that they have their own band. They might find out that clients, who have spent years in the big cities, do not want to go back and live in these cities. They might find out that they feel at home in this environment. They might find out that they have their own cafetaria on the premisses. They might find out that clients are allowed, although a restricted area, to travel to Groningen for a day. They might find out that clients can handle the responsibility of returning to Beilen, after a day in the big city. They might find out that the staff of this wonderful program welcomes visitors like long lost friends. They might even find out how the Broodjes Kroket and Beiler Kontjes taste in this Mental Health facility. They might find out why it helps to motivate people to visit Duurzaam Verblijf Beilen.

We felt like Kings and Queens

And we will remember this last visit forever.

After leaving a donation for their Peer program, we headed for Amsterdam. We had drinks at de Kop van de Zeedijk and we finished this Learning Experience with an amazing diner at Restaurant Freud (Roads/Arkin) in de Spaarndammerbuurt.

Thank you Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail!

It was gaining new knowledge, it was chemistry, it was a knowledge exchange, it was a culture exchange, it was friendship, it was becoming a better version of yourself, it was a heart to heart connection. I thank you for a week that will linger on in my memory for a long time. You will become great co-workers.

It was a special group, this group of Saint Rose students. Organizing an Experience for students that are dedicated and disciplined like they were, is a piece of cake. We made this week into a week to never forget, together, with all these dedicated people from Dutch institutes, programs, hospitals, foundations.

Thank you Pirette, Toon, Grietje, Harry, Jacqueline, Klaske, Marcel, Floris, Jacco, Joep, Yvonne, Grieke and who I forgot to mention here. You gave the students a life-time-(ex)changing-experience.

For Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail.

David Whyte, an Irish Poet, was invited by friends to visit a place in Ireland, called Mameen. He was so impressed. After coming home he wrote this poem in a scarce and brief moment. It’s about changing your convictions by traveling. It’s about Story Telling. Click on ‘Mameen’ and ‘meet’ David Whyte.

Mameen

Be infinitesimal under that sky,  a creature even the sailing hawk misses, a wraith among the rocks where the mist parts slowly. Recall the way mere mortals are overwhelmed by circumstance, how great reputations dissolve with infirmity and how you, in particular, stand a hairsbreadth from losing everyone you hold dear.
Then, look back down the path to the north, the way you came, as if seeing your entire past and then south over the hazy blue coast, as if present to a broad future.

Recall the way you are all possibilities you can see and how you live best as an appreciator of horizons, whether you reach them or not. Admit that once you have got up from your chair and opened the door, once you have walked out into the clean air toward that edge and taken the path up high beyond the ordinary you have become the privileged and the pilgrim, the one who will tell the story and the one, coming back from the mountain, who helped to make it.

David Whyte

Over risico en verwondering

Verwondering

Dat is een sleutelwoord voor the Amsterdam Project (TAP). Mensen met complexe problematiek beschikken over meer talenten dan hen over het algemeen worden toebedacht. We waren vanaf de start van het programma overtuigd van het succes van het format. En dan spreek ik niet alleen over het TV-programma.

Overtuigingen die in de weg zitten

Ik had een kleine ‘voorsprong’, als believer van Housing First (2006) in Nederland. De crew had een voorsprong, omdat zij niet gehinderd werden door alle (kennis)ballast en professionele distantie die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen.

Wij zijn er met open vizier ingestapt

Voor de crew van TAP speelde vastzitten in een overtuiging simpelweg (nog) niet.  Een wenselijke houding om verwondering toe te laten. Mensen die jarenlang dakloos zijn geweest kampen met allerlei trauma’s. Dakloosheid an sich is een levensgroot trauma. De wetenschap dat je nergens meer bij hoort, dat je de aansluiting verloren hebt, dat je letterlijk en dagelijks genegeerd wordt, maakt dat mensen alle hoop op een betere toekomst verloren hebben. Die trauma’s waarborgen dat mensen de samenleving en andere mensen over het algemeen met argwaan benaderen. Dat is een slimme houding als je op straat woont. Daar gelden andere wetten. Daar geldt het recht van de sterkste, de slimste. Evenwel, in de hiërarchie van dakloze mensen bungelen de mensen met complexe problematiek altijd weer onderaan de ladder. Bij het verkrijgen van diensten delven zij het onderspit.

Als je op straat dakloze mensen geld geeft

Dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Evenwel. Geef een persoon €10 en hij denkt aan directe behoeftebevrediging. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt.

Meedeinen met een uitdaging

Ondanks het feit dat de crew van TAP niet opgeleid was om dit ‘werk’ te doen, heeft zij van meet af aan gedaan wat goed en nodig was. Het breekijzer was het geld en het volgen van de hoofdpersonen met een camera was het format. Gaandeweg de opnames hebben we, zoals het een goed team betaamt, onze doelen bijgesteld. Wij hebben meegedeind op de situaties en de uitdagingen waar mensen mee geconfronteerd werden.

Het tweede sleutelwoord

Vertrouwen. Er is maandenlang gebouwd aan- en geïnvesteerd in een vriendschappelijke relatie met de hoofdpersonen. Een vaardigheid die door veel hulpverleners verlaten is, omdat het hen zogenaamd aan tijd ontbreekt. De administratieve rompslomp die onlosmakelijk met onze verzorgingsstaat verbonden is, wordt hierbij veelvuldig als reden opgevoerd. Dat mensen zich niet alleen hebben afgekeerd van de samenleving, maar ook van de hulpverlening, is adequaat gedrag. Als het onvermogen om een uitzichtloze situatie om te buigen in een uitdaging niet actief aangeboden wordt, dan keren mensen zich van je af.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet

Als mensen niet aanhaken bij de producten die hulpverleners ze aanbieden, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. TAP heeft alles aangewend om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel is geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat.

Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil

Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Om dat te bereiken bied je mensen een nieuwe familie aan. TAP. Het team van TAP heeft zich in een jaar tijd ontwikkeld tot het beste team dat ik ooit aan het werk heb gezien.

Volharding, creativiteit, de totale afwezigheid van professionele distantie en continuïteit

Zeven dagen per week, 24 uur per dag beschikbaar zijn. De gevestigde orde in Nederland mag daar een voorbeeld aan nemen. De papiermolen, je leidinggevende, de loondienst, de camera en Beau van Erven Dorens mogen niet als excuus opgevoerd worden als het allemaal even niet lukt. Als je die overtuiging bent toegedaan, dan is de tijd aangebroken om een andere professie te zoeken.

Kwetsbaarheid

Niemand is perfect. Ook The Amsterdam Project niet. “Ik heb ook geleerd dat de mensen die van me houden, de mensen van wie ik echt op aan kan, nooit de critici waren die met de vinger naar me wezen wanneer ik struikelde. Zij zaten niet eens op de tribune. Zij stonden met mij in de arena. Zij vochten met- en voor mij. En als we falen, dan doen we dat samen, dan hebben we in elk geval grote moed getoond.” (Theodoor Roosevelt, Uittreksel van Brown, Brené. ‘De kracht van kwetsbaarheid.’)

Zijn er fouten gemaakt in the Amsterdam Project?

Ja, veelvuldig. Kenmerkend voor de houding van het team was hun kwetsbaarheid. De moed om toe te geven dat je een (inschattings)fout hebt gemaakt, dat je het even niet meer weet. Ten overstaan van mensen die niet beter weten dan dat hulpverleners fouten (kunnen) maken. Mensen die keer op keer met valse beloften de stad ingestuurd zijn. De dakloze hoofdpersonen in TAP hebben honderden keren hun verhaal opnieuw moeten vertellen, als ze zich weer meldden aan een nieuw loket. Het siert het team dat ze er ronduit voor uit kwamen. Dat ze de wijsheid niet in pacht hadden. Dat ze iedereen onbevooroordeeld tegemoet getreden zijn. De ontmoeting hebben gezocht, ongeacht de verblijfplaats van de mensen met wie wij werkten. De kwetsbaarheid die daarbij aan de dag werd gelegd, het vertrouwen, de verwondering, werkten in de hand dat er vanuit een gelijkwaardige houding met elkaar gesproken werd. In een wereld die vooral geregeerd wordt door mensen die risico, controle en beheersing als hun voornaamste tool beschouwen, geeft dat vertrouwen. Het vertrouwen dat er doelgericht en gezamenlijk aan een betere toekomst gewerkt wordt. De crisissituaties in de levens van de TAP-actoren, niemand uitgesloten, dus ook binnen het TAP-team, werden gebruikt om die om te buigen in uitdagingen. 24/7.

Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?!

Het antwoord ligt besloten in de 1.2 miljoen kijkers die elke week weer inschakelden op The Amsterdam Project, op RTL4. Nog nooit in de geschiedenis van de Nederlandse Televisie heeft een programma met dakloosheid als voornaamste onderwerp zoveel aandacht getrokken. En de waardering voor het programma was overweldigend goed. Zelf heb ik slechts één persoon ontmoet die zei wars te zijn van EmoTV. Hij had evenwel niet 1 uitzending van the Amsterdam Project gezien.

Housing First, Art First, Money First, Community First saves lives, it’s that simple

Een aspect dat meestal onbelicht blijft is het gegeven dat elke interventie waarbij mensen gegeven wordt waar ze om vragen, zoveel goedkoper is als al het andere dat we mensen al decennia lang, onder strikte voorwaarden (stepped care model), aanbieden. Door huisvesting, geld, kunst, een vrijplaats en liefde aan te bieden maken we gezonde delen in de hersenen van mensen wakker. Daarbij is de positieve, opbouwende en directe boodschap die daarvan uitgaat- en dat we 200% vertrouwen hebben in een goede afloop, een niet uit te vlakken levenshouding. Het is meer dan mensen doorgaans aangeboden krijgen, ondanks de vaak indrukwekkende CV’s van de mensen die we op deze paradijsvogels afsturen. The Amsterdam Project saved lives. It’s that simple.

Vergelijk jezelf nooit met een ander, ga uit van je eigen kracht

Het geeft geen pas om mensen die een rol hebben gespeeld in TAP te vergelijken. Iedere actor droeg bij aan het welslagen van dit programma, de hoofdpersonen niet uitgesloten. Een bijzondere vermelding is desalniettemin op zijn plaats voor Beau van Erven Dorens. Het programma paste hem als een door Oger Lusink op maat gemaakte jas. Met the Amsterdam Project heeft hij alle criticasters de mond gesnoerd. Niet alleen toonde hij zich een authentiek, volleerd, geoefend en gedreven communicator, tevens raakte hij in elke uitzending alle gevoelige snaren, waarbij hij zichzelf volledig wegcijferde en vanuit de schaduw opereerde. Een onmiskenbaar waardevolle kwaliteit in het werken met mensen uit deze doelgroep.  Een hulpverlener die er op uit is de leemtes in zijn eigen hoofd op te vullen ten koste van zijn medemens, is het laatste waar mensen behoefte aan hebben.

Een relatie is nooit eindig

Nadat de camera’s zijn gestopt met registreren is het werk van Beau en de hoofdpersonen allerminst opgehouden. Tot op de dag van vandaag is er regelmatig contact met Gerrie, met Marco, met Lolle, met Cheyenne en met Alan. Daar komt geen einde aan. Immers, als het opbouwen van een vriendschappelijk contact en het daarbij behorende vertrouwen voorop staat, dan kan een relatie nooit eindig zijn.

Iedereen doet zijn werk met zijn hart

The Amsterdams Project heeft alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen voordoen, feilloos blootgelegd. Alsook het onvermogen van systemen om mensen adequate hulp te bieden. In dit schrijven geen kwaad woord over de hulpverleners, beleidsmakers, ambtenaren die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Het zijn onze (sociale verzekerings)systemen die revisie behoeven.

De wereld vraagt om visionaire mensen

Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan. Het vraagt om visionaire mensen die nieuwe systemen creëren. Oprechte interesse tonen, echt luisteren, de stilte niet schuwen, wachten totdat iemand uitgesproken is, empathie tonen, bevestigen wat je gehoord hebt: alles met het doel om samen te werken. Dan kan de verwondering over de ongebreidelde talenten, over de copingstrategieën waar mensen over beschikken, welig tieren. Dan is praten over ‘risico’ een loze discussie. Mensen bepalen zelf hoe dichtbij je mag komen.

 

On the Road, searching for Sanity (1)

The titel of this first Blog of more Blogs was handed over to me by Janos Martin, Founder of the Living Museum in Queens, New York. He has been telling me over and over again to write a book. A book that goes by this awesome name. Because I travel the World, because I meet a lot of people and because I visit a lot of programs, institutes and foundations. Because he thinks I should write a book about it.

Since I am working relentless on other things and never found the time to write this book, maybe this is a good start. I will be posting On the Road, searching for Sanity Blogs from today on.

If it’s interessant enough, that’s for you to decide.

For now, I am offering you these stories and knowledge for free.

Since I make a living with 60% of my working hours and do voluntary work for 40% of my time, I invite you to donate to my foundations whenever you feel like it. That money goes to people who need the money and resources more then I do. Thus, this is one of my ways to make this World a World that works for everybody.

The chapters of this online book will be on Mental Health issues and Recovering from that. About provoking creative and innovative processes within Mental Health. I run a few (voluntary) foundations and they all have this line as their mission. It means that I can work and write in the most broad sense of the word(s).

Enjoy, because I surely will do just that. Traveling and writing at midnight on a deserted AirPort, armed with a MacBook Pro and the comfort of wireless WIFI: life just does not get any better.

I hope to reach out to you from places I never expected to go.

moeders en hulpverleners

Waarom moeders altijd gelijk hebben (in de ggz)

Het loopt vaak niet zo lekker tussen hulpverleners in de ggz en moeders. Moeders hebben kritiek op wat de hulpverleners voor hun kinderen doen. Hulpverleners vinden moeders over-betrokken.

Kan dat niet anders?

 

Moeders en hulpverleners, hulpverleners en moeders

Ik leef nu gelukkig in een andere tijd en wetenschap, maar er was een tijd dat ik het contact met moeders en familie van cliënten niet altijd als makkelijk ervoer. En dan druk ik mij eufemistisch uit. Ik vond het vaak lastig. Want ouders waren kritisch. Kritisch over hoe weinig tijd ik in hun kind investeerde. Ik deed nooit genoeg. Vaak ontaardde zo’n gesprek in welles-nietes en in verwijten over en weer.

Had ik toen goed geluisterd, dan had ik begrepen dat moeders altijd gelijk hebben.

We kunnen nooit genoeg tijd investeren in moeders en familieleden. Als hulpverlener heb ik alle behoefte tot oordelen overboord gegooid, en óók mijn professionele distantie. Die heeft mij niets gebracht – en moeders al helemaal niet.

Hulpverleners zijn bang om een situatie te verergeren

als ze zich 100%  involveren met familieleden en cliënten, als ze teveel mee gaan in een verhaal. Maar de waarheid is dat juist betrokkenheid en goed luisteren naar die verhalen tot samenwerking gaat leiden.

Hulpverleners zijn er om te luisteren. Om op hun handen te zitten. Om respect te hebben voor wat de cliënt en zijn vrienden en familie denken.

Onderweg bedenken mensen namelijk zelf een oplossing

Alle nieuwe methodieken zijn er op gericht cliënten en familieleden de belangrijkste stem te geven bij het bezweren van een crisis en het werken aan hun herstel.

Ga eens kijken bij de Brouwerij van Jules Tielens in Amsterdam. Daar werken familieleden mee in de frontlinie.

Kijk naar Open Dialogue uit Finland en naar RACT (Resource Assertive Community Treatment) uit Zweden. Die methodes zijn allemaal gemaakt om moeders en cliënten gelijk te geven.

Moeders zijn de experts

Daarom dit interview.
Voor alle moeders van de wereld.
Voor Moederdag.

PS. Nieuw in ggz-land? Lees het e-book over wat Herstel nou eigenlijk is. En bekijk de video’s onder de knop Hulpbronnen in de navigatiebalk.

alternative currency

Alternative Currency

Het zou kunnen zijn dat je twijfels hebt over of je goed genoeg of genoeg bent voor deze wereld. Wij maken allemaal dingen mee die maken dat ons zelfbeeld soms kantelt en die in de hand werken dat zelfkwelling ons deel is geworden. Ik ga hier niet verklaren dat gezondheid maakbaar is, want soms hebben mensen gewoon pech, als het noodlot je treft. Evenwel, als ik het heb over een psychiatrische aandoening betekent dat niet het einde van jouw wereld. Psychiaters met een hokjesgeest hechten er waarde aan orde in hun bestaan te scheppen door diagnoses te stellen. Weet dat die diagnoses niet bestaan. Iemand heeft er ooit een naam aan gegeven. Wij bezitten de macht om een andere naam te bedenken. Een naam die minder stigmatiserend is. Een naam die recht doet aan wie jij bent. Diagnoses, geld en grenzen bestaan niet. Die waarden en begrenzingen bepalen wij. Je kunt elke dag in de krant lezen dat wij onszelf wat dat betreft geen dienst bewijzen. Ervaringsdeskundigheid begint in Nederland vaste voet aan de grond te krijgen. Mensen met ‘lived experience’ ontvangen prijzen, ontvangen subsidies, krijgen een podium, bemachtigen invloedrijke posities en laten hun stem luid horen. En er wordt rekening mee gehouden. Hun stem is niet meer weg te denken. Laat staan tot bedaren te brengen. Als je succesvol wilt zijn, dan doe je er goed aan met succesvolle peers om te gaan. Jouw stem doet er toe. Het kan andere mensen helpen een mindere periode in hun leven succesvol te boven te komen. Dat is het mooiste geschenk dat je jezelf en iemand anders kunt geven.

Lucy Winer’s documentary “Kings Park”

Lucy Winer is the maker of the documentary “Kings Park”.

On June 21, 1967, at the age of 17, Lucy Winer was committed to the female violent ward of Kings Park State Hospital following a series of failed suicide attempts. Over 30 years later, now a veteran documentary filmmaker, Lucy returns to Kings Park for the first time since her discharge. Her journey back sparks a decade-long effort to face her past and learn the story of the now abandoned institution that once held her captive. Her meetings with other former patients, their families, and the hospital staff reveal the painful legacy of our state hospital system and the crisis left by its demise.

Lucy and I made a plan to take her movie to the Netherlands in September 2015. Besides viewings, meet and greet, questions and answers, Lucy will also provide in powerful workshops. Workshops on how to overcome trauma.

Check in with rokus@icloud.com to apply for more information on Lucy’s trip to the Netherlands!

Soon to arrive at the Living Museum Netherlands
9 maart 2015 0
Het heeft even geduurd, maar hier dan meer nieuws over the Living Museum Nederland.

Het contract voor the Living Museum is getekend. We hebben tot 1 januari 2016 om The Living Museum Nederland levensvatbaar te maken. Dat betekent heel simpel dat we op zoek gaan naar geld en vrijwilligers. Geld om de deuren open te kunnen gooien en mensen een thuis te bieden. Een plek om kunst te maken en verder als kunstenaar door het leven te laten gaan.

Een deel van de ruimte is ingericht.

Ik heb mijn gehele boekenkast en platencollectie naar het Museum overgebracht.

Want kennis is macht. Nee, niet die macht. Maar de macht om mensen keuzes te bieden. Want dat is het sleutelwoord voor the Living Museum. Inspiratie, creativiteit en begeestering aanbieden om mooie kunst te maken. Als je er wat voor voelt om die boeken te lenen en te lezen, DOEN! Neem een ‘selfie’ van jezelf en dat boek, dat weet ik wie het in zijn/haar bezit heeft. En als je er dan ook nog een presentatie over kunt en wilt geven, dan hoeven veel andere mensen dat boek niet meer te lezen. Dat heet ‘alternative currency’! Kennis delen, gratis, voor niets, nada, niente. Zo simpel is dat.

Learning by Reading and Sharing.

Het grootste deel van de ruimte moet nog ingericht. Ergens, op het terrein van GGZinGeest, staan meubels opgeslagen. Meubels die wij kunnen gebruiken. Binnenkort ga ik die eigenhandig in onze ruimte zetten. Ik kan handen en spierballen gebruiken. Als je zin en tijd hebt, meld je even bij mij aan op rokus@icloud.com en dan maken we een afspraak om die spullen over te hevelen.

De Vrijwilligersstichting The Living Museum Nederland wordt deze week opgericht. Ik ga daarvoor in 1 van de komende dagen naar Amsterdam. Zodat we een bankrekening en een BTW-nummer hebben. Dan kan Nederland beginnen met doneren. En kunnen we vrijwilligers gaan werven.

Wie hebben we allemaal nodig?

Donateurs. Ik heb, om de deuren te kunnen openen, dit jaar €20.000 nodig. Op de site komt binnenkort een button te staan voor het doneren van de HERSTELEURO. Want zelfs met een donatie van 1 euro zijn we geholpen! Meer mag natuurlijk ook!
Fondsenwervers. Vrijwilligers die de kunst van Fondsenwerving verstaan en de weg weten in Donateursland.
Vrijwilligers die creatieve workshops in the Living Museum willen doen. Dat mag eenmalig, maar ook terugkerend.
Sterke Mannen en Vrouwen. Om meubels te sjouwen.
Kunstenaars die mensen willen leren hoe je Kunst met een hoofdletter K kunt maken.
Andere creatieve geesten die workshops willen weggeven. Als het maar creativiteit in de hand werkt. Geef je op via rokus@icloud.com .
Huurders die op zoek zijn naar ‘de Hei’ en daar willen vergaderen. We hebben ruimtes te huur voor dat soort activiteiten
Trajectbegeleiders. Professionals die ons willen helpen met het verkrijgen van vergoedingen voor de mensen die bij ons Kunst komen maken.
Bezoekers. Iedereen is welkom!
Story Tellers. In samenwerking met studenten van de Hogeschool van Utrecht ga ik een nieuwe editie van ‘Tales of Ordinary Madness’ organiseren. In the Living Museum. Mensen met ‘lived experience’ gaan er tijdens een zondagmiddag- voorstelling hun verhaal wereldkundig maken en daarmee weer anderen helpen in hun Herstel.
We hebben studenten en ervaringsdeskundigen nodig die een stap willen maken in hun Herstel. Harry Gras en ik gaan een dag lang een training geven over hoe je sneller en effectiever kunt herstellen en wat je daarvoor nodig hebt. Dat alles onder de noemer: Approaches to Life Events. Over hoe je ‘nare gebeurtenissen’ in jouw leven een plek kunt geven en in een uitdaging kunt ombuigen. Over hoe je een transitie maakt van slachtoffer naar operator. Over hoe je eenzaamheid effectief kunt ombuigen naar een leven waarin het hebben van vrienden en vriendinnen weer gewoon is. We gebruiken daar ook de WRAP Trauma Training bij. Die cursus heb ik zelf in Arizona gevolgd. De toegang is trouwens gratis! Geef je op via rokus@icloud.com!
We hebben studenten nodig die een gratis workshop willen ontvangen van Peter Maasdam. Hij is de eigenaar van een gigantische kunstuitleen in Amsterdam Art4You. Daarnaast is hij zelf kunstenaar en schilder. In een dagdeel gaat hij jou leren waar jouw talenten liggen en hij gaat de Kunstenaar in jou wakker maken. De toegang is gratis. Geef je op bij rokus@icloud.com! De datum volgt snel!
thumbs_img_7919

We hebben kijkers/viewers nodig. Mensen die het leuk en leerzaam vinden om naar bewegende beelden te kijken en te luisteren. In de komende maanden ga ik filmmiddagen organiseren, waarbij ik twee films over the Living Museum uit New York ga programmeren. Daarbij ga ik een breed publiek uitnodigen, mede in de hoop om donateurs en vrijwilligers te werven.
Nu ja, dit is slechts een kort lijstje van wat we nodig hebben en wat er aan activiteiten op stapel staat. Deze week zet ik de agenda met activiteiten op de site en kunnen mensen zich gaan inschrijven. Kun je daar niet op wachten en wil je zeker zijn van een plaats, geef je dan nu alvast op! Stuur een bericht naar rokus@icloud.com!

Alvast bedankt voor je aandacht. Wij hebben er zin in!

een kunstzinnige groet van,

Screen Shot 2015-03-09 at 17.45.01

The Best Hotel in the World

The best Hotel in the World by Frank Hillebrand-Klaassen

A column on Frank’s Wild Years will follow soon on www.rokusloopik.com

Frank, after traveling Europe with a back pack for 30 years, found a place to stay through Paolo from Housing First Lissabon in a most beautiful beach resort. I spent a few hours with him and like Paolo said: “This is why I am liking my job so much!” Frank is a wonderful person and a great role model for other homeless people that want to make a change in their life. Housing First provides ‘the goods’ to make that change.

Thank you Frank and thank you Housing First Team of Lissabon. You have made our week.

Rokus Loopik and the Community of Stord, Norway, November 2014

 

the living museum, New York

Issa Ibrahim

Listen to this amazing sound document. It is about the unusual life of Issa Ibrahim. He is one of the 100 artists of the Living Museum in New York. The Living Museum is a magical place where I take people who join my Learning Experiences. Thanks to dr. Janos Marton people have a place to go during the day – and they make amazingly beautiful art pieces.

I bought a beautiful painting made by Issa Ibrahim.

The Living Museum 

Voor Frits

Hoe schrijf je een verhaal over iemand met wie de kennismaking nog maar net begonnen was, en die bijna tegelijkertijd abrupt werd afgebroken? Kitty, zijn moeder, had mij gevraagd hoe ik voor de gesprekken met haar zoon betaald wilde worden. Ze wilde niet dat ik het voor niets zou doen. Ik wel. Sinds ik toetrad tot de 800.000 Hollandse ZZP’ers bepaal ik zelf door wie en wanneer ik wel of niet betaald wil worden. En dan kom je er soms op uit dat je niet wilt verdienen aan andermans misère. Omdat je hart en de wereld daar om vragen. Een andere economie.

De eerste keer dat ik Frits ontmoette, in Utrecht, zeiden we niet veel. Na 35 jaar mensen spreken kan ik die stilte goed verdragen. Ik raak er niet meer van in paniek. Bovendien: die stilte, daar kan geen goedbedoelde hint tegenop. De vingerwijzingen kunnen mensen, na vele jaren van hulpverlening, wel dromen. Die hebben ze niet geholpen. Bemoeizorg is jezelf de vraag stellen hoe je er voor zorgt dat die persoon morgen weer bij je terugkomt. Dat is wat telt. Het vertrouwen dat je problemen niet eenzijdig, maar samen oplost.

Frits en ik hadden een match. Natuurlijk, er ontvouwde zich een leven dat zich kenmerkte door een langdurige spiraal van eenzaamheid en een allesoverheersende onzekerheid. Maar niet onoverkomelijk, volgens mij.

Bij de tweede ontmoeting zag ik Frits in beteren doen. Hij vertelde dat hij gestopt was met blowen. “Ik voel mij stukken beter! In september ga ik mijn studie Japans weer oppakken.” Terloops meldde hij ook dat hij van plan was zich op te geven voor mijn Herstelreis naar New York, in september.  A Recovery Crash Course for Peers in 8 Days! Iets wat hij diezelfde avond in een sms-bericht bevestigde. Ik stelde mijzelf ten doel om Frits als een ander, meer compleet en minder eenzaam mens terug te laten keren. Voor minder doe ik het niet.

Evenwel. Frits gaat niet mee naar New York. Hij is voor een trein gesprongen.

Ken je de rouwverwerkingsstadia van Kübler-Ross? Ik geloofde het niet. Ik werd verdrietig en toen weer boos. En dat is nog niet over. Kitty had het eerder en uitgebreid met hem besproken. Omdat hij er met niemand anders over kon praten, zonder weer allerlei goedbedoelde suggesties te krijgen.

In New York heb ik eens 20 stabiele mensen-met-een-label interviews afgenomen. Driekwart stelde na het interview dat ze ondanks alles één probleem hadden dat niet door de hulpverlening kon worden opgelost: eenzaamheid.

En Frits? Frits was te intelligent, te aardig, te zachtmoedig, te talentvol en te kwetsbaar. Ik heb hem niet kunnen helpen.

En daar heb ik de pleuris over in.

Ik gun iedereen zijn of haar keuzes. Maar deze schifting went nooit. Mijn hang naar het leven is te groot. Ik ben een romanticus. Vechten tegen eenzaamheid. Mensen gelukkig maken.

Voor mij. Voor Kitty. Voor Frits.

Endegeest

Dames B: heimwee naar Endegeest

Heimwee naar ‘Endegeest’. Ik heb er de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige gevolgd. Na het voltooien van de opleiding werkte ik er nog enkele jaren. Lang genoeg om het ziekenhuis en zijn bewoners voor eeuwig in mijn hart te sluiten. Het psychiatrisch ziekenhuis is, net als vele andere ziekenhuizen ten prooi gevallen aan de moderne vaart der Managersvolkeren. Het heet tegenwoordig de Rhijngeestgroep. Jammer. In de Geestelijke Gezondheidszorg worden veel werkcongressen en symposia georganiseerd. In het recreatiegebouw van Endegeest vindt elk jaar een congres of symposium plaats. Ik ben er als de kippen bij, op deze reünie van oud-collegae. Het is een dagje uit. Over het algemeen laat ik dergelijke samenkomsten voor wat ze zijn, want in de regel tamelijk slaapverwekkend. In de pauze van het congres maakte ik een rondje over het ziekenhuisterrein. De oude, hoge en statige gestichtsgebouwen hadden plaatsgemaakt voor moderne laagbouw. Het leek in weinig op het ziekenhuis dat ik kende. De zon scheen. Er liepen goed verzorgd uitziende patiënten over het terrein en vanachter de ramen van verschillende gebouwen werd ik vriendelijk toegezwaaid. Aan de Rhijngeesterstraatweg trof ik zowaar nog een gebouw dat mij herinnerde aan tijden van weleer. In een zijvleugel van het oude pand was ooit de geriatrische afdeling ‘Dames B’ gevestigd. 

Endegeest

Er woonden destijds ongeveer 40 oudere dames, die er een groot deel van hun leven hadden doorgebracht. Een gezette, norse hoofdzuster met het hart op de goede plaats, zwaaide er de scepter. Deze afdeling, ook wel verblijfsafdeling genoemd, was niet bijzonder populair bij leerling-verpleegkundigen. Het was er hard werken. Ik heb er duizenden boterhammen gesmeerd; dagelijks urenlang allerlei pillen, poeders en drankjes uitgezet en vele incontinente dames verschoond. In de nachtdiensten werd rond 05.00 uur een aanvang gemaakt met het wassen van de bedlegerige vrouwen. Eenmaal gewassen, werden zij aangekleed en wel weer in bed gelegd. Vervolgens waren de bewoonsters van de bovenzalen aan de beurt. Zij sliepen in grote, hoge slaapzalen, waar de bedden in rijen naast elkaar stonden. In de ochtendschemering in het flauwe licht van de zaallampen vormden de patiënten, gestoken in lange nachtkledij, een rij voor de badkamer. Eén voor één werden zij met de ene hand gewassen en met de andere hand afgespoeld. Als ook iedereen op deze verdieping eenmaal aangekleed was, dan werden de eerstgewassen dames in de benedenzalen weer uit bed gehaald en nam de dag een aanvang. Een dag die zich doorgaans traag voortsleepte en welke in volstrekte apathie werd beleefd.   Om die sleur te doorbreken ritselde ik zo nu en dan het ziekenhuisbusje en reed met een zestal dames naar de Euromast, om hoog boven Rotterdam, een kop koffie met gebak te nuttigen.

De toegangsdeur van Dames B was overwoekerd door klimop. Ik meende in de hal de overblijfselen te ontwaren van de badlift waarmee Ida dagelijks in de tobbe gehesen werd. Het interieur bood een desolate aanblik. Hier waren slopers nietsontziend tewerk gegaan.  Een blik in de dagzaal was mij niet gegund, de ramen waren met witte verf dichtgeplamuurd. Aan de zijkant van het gebouw trof ik het kamertje van Marietje, mijn favoriete bewoonster. Wij hadden een zwak voor elkaar. Zij werd er door andere verpleegkundigen liefdevol mee geplaagd. “Aah, joh, hou nou toch op!”, kraste zij ze gniffelend toe. Op de terugweg naar het recreatiegebouw werd ik vanuit de laagbouw wederom vriendelijk toegezwaaid. ‘Endegeest’ bestaat niet meer en dat is om meerdere redenen goed. Het laat ruimte voor heimwee.

Als een lammetje

Mijn behoefte tot spreken doet zich steeds minder gelden. Ik ben in mijn maanperiode. Misschien dat de stilte van de Bourgogne daarom zo weldadig voelt. Er is daar weinig om je druk over te maken. De zon komt op, de vogels zingen hun lied, het gras groeit waar je bijstaat, een mol ploegt mijn tuin om en de muizen vreten mijn dakisolatie weg. Omdat ik geen huiskat heb. C’est la Vie.

Op 13 mei reden mijn maat Harry en ik met 4 psychiatrische patiënten naar het Franse platteland, voor een gratuit en welverdiende vakantie. Komen die mensen ook nog eens ergens. Echt aankomen kost altijd twee dagen. Er zijn geen verleidingen. Dat voelt aanvankelijk als bijzonder saai. Daarna als een zegen. Luka maakte deel uit van de groep. Hij vluchtte vanuit een oorlogsgebied naar Nederland. En werd ziek. Een depressie ligt dan voor de hand. Evenwel, een chronische psychose werd zijn lot. Als zo’n verwardheidstoestand onderdrukt is, dan doen zich soms restverschijnselen voor die in psychiatrische terminologie ook wel ‘negatieve symptomen’ genoemd worden. Dat uit zich in ‘gevoelsarmoede’, ofwel geen emotie meer kunnen voelen. Sommige mensen omschrijven dat alsof er een wollen deken in hun hoofd ligt. Daarnaast is er weinig lust tot het ondernemen van activiteiten.

Genoeg gestigmatiseerd. Eén van de redenen waarom Harry en ik deze reizen aanbieden is een poging om mensen uit deze schemertoestand te halen. Wij hebben het wiel natuurlijk niet opnieuw uitgevonden. Alles is immers al bedacht, maar Joe, mijn hond, was een ingang. Luka en Joe hadden een click. Als therapeut zou hij geen slecht figuur slaan. Bij ons thuis fungeert hij als de perfecte mediator. Als mijn vrouw haar stem tegen mij verheft, dan komt Joe huilend tussenbeide. Mijn viervoeter spreekt, behalve het gevleugelde woord “Mamma”, niet en dat is niet gelogen. Hij weet intuïtief naar wie zijn aandacht moet gaan. Qua lichaamstaal ken ik geen betere leermeester. Hij heeft menig bedroefd buurtbewoonster, die door haar echtgenoot aan de dijk was gezet, troost geboden. Evengoed.

Midweeks stond Danny, een geëmigreerde Belg, bouwvakker en vriend, ons toe hem in zijn voormalige boerderij te bezoeken. Hij is de Franse equivalent van ‘Crocodile Dundee’. Danny bezit een lichaam van beton, stalen spieren, een paardenstaart, 7 schapen, 15 lammeren, evenveel kippen, 3 hectare bos, 7 hectare land, een buks of 10 en een pijl en boog. In de weekeinden jaagt hij daarmee op herten. Die schapen moeten geschoren worden. Daartoe had Danny Bertrand uitgenodigd. In 1 minuut en 30 seconden ontdeed hij die beesten hardhandig en kundig van hun wintervacht. Luka stond er met een glimlach van oor tot oor bij te kijken. Hij behoefde geen bedenktijd toen hem werd aangeboden tussen de lammeren plaats te nemen. Het was hem ook gegund het kippenhok te betreden. Hij kwam er met handen vol eieren weer uit. Nog nooit iemand zo gelukkig zien wezen. En dat hield hij de dagen er na moeiteloos vol. De gemiddelde dagprijs van deze vakantie lag op €37.50 per persoon. Dat doet geen kliniek ons na. Werken aan herstel is simpel. Als je het wilt zien.

 

Sluimerstand

Ouspensky, een Russisch filosoof (1878-1947) stelde eens dat mensen 80% van hun tijd slapen en slechts 20% bewust zijn van wat zij dagelijks aan activiteiten ontwikkelen en meemaken. Ik spreek vanzelfsprekend de hoop uit dat zulks ‘kwatsch’ is, maar als de helft van wat Ouspensky zegt waar is, dan is het met het bewustzijn van ons mensen niet best gesteld. We tasten voortdurend in het duister. Tenslotte, waarom zouden we ooit op de gedachte gekomen zijn om zoiets als de TV uit te vinden? Holland. Suddervlees, zitvlees en stamppot. Liever ingezakt op de bank kijken hoe BN-ers de Wereld overzwerven, dan er zelf op uit trekken.

Evenwel. Die gezapigheid wordt af en toe dan toch bruusk doorbroken. Een plotselinge verliefdheid, het verlies van een dierbare, je hond, je huiskat of je baan, de Postcodeloterij winnen, een falende hartspier, een verre reis maken. Crises en breekijzers zijn onvermijdelijk en broodnodig. Om af en toe het gevoel te hebben dat we daadwerkelijk leven. Om ouder of misschien ook wel wijzer te worden.

Monique en Marjolein hadden toestemming gekregen om deel te nemen aan mijn studiereizen voor cliënten naar New York. Na de onmiskenbare vreugde, nam de pré-reis-stress subiet bezit van hen. Marjolein was in het verleden zoveel geïsoleerd, dat ze er een diepe vrees voor gesloten ruimtes aan over had gehouden. En dan druk ik mij nog eufemistisch uit. Het vooruitzicht van 8 uur vrijwillige opsluiting in een Boeing 747, ontnam haar de lust tot het exploreren van nieuwe horizonten. Monique belde 6 uur voor vertrek op met de mededeling dat ze onmogelijk meekon, want ze was ten prooi gevallen aan een zeer heftige migraine. “Dat duurt gemiddeld 3 dagen, dus ik kan onmogelijk reizen!” Een dienstopdracht van de directeur en een paar uit de kluiten gewassen zetpillen deden wonderen. Marjolein bombardeerde zichzelf tot personal assistent van Monique en reed haar in een rolstoel het vliegtuig in. Van slachtoffer naar operator. As simple as that.

Het is moeilijk in een paar woorden uit te leggen, maar New York City is een oase van rust en vriendelijkheid. De meer dan 50 ervaringsdeskundigen die ik tot nu heb meegenomen kunnen dat allemaal volmondig beamen. Dat is evidence based peer knowledge. Monique en Marjolein hebben er de reis van hun leven van gemaakt. Zij verbaasden alles en iedereen door ten overstaan van een volle zaal een ontroerende presentatie ten beste te geven. Marjolein spreekt matig Engels. Ze hakkelde aandoenlijk, maar iedereen begreep haar universele boodschap.

-“Ik merk dat mijn nieuwe enthousiasme en energie hulpverleners verontrust. Er bestaat een soort angst en bezorgdheid dat ik mijzelf voorbij ga lopen. Ik bepaal zelf wel tot hoever ik kan gaan. Zij zullen er aan moeten wennen dat ik geen slachtoffer meer ben en ook niet als zodanig aangesproken wil worden.”

Aldus de resultante van 8 dagen onderdompeling in het Centrum van de Wereld. Ontmoetingen met mensen die hun wereld voor even door elkaar heeft geschud.

Eenmaal terug in Nederland is het voor Monique en Marjolein de kunst wakker blijven. De wekker moet van de sluimerstand. Elke dag een ‘wake up call’. Rookworst en draadjesvlees zijn tenslotte maar één keer per jaar echt lekker.

 

documentaire Rokus Loopik

Documentaire: 87.000 kijkers!

Vals Plat maakte een documentaire:

Ha Rokus,
Je moest het opnemen tegen Sven Kramer afgelopen zaterdag. Geen gemakkelijke klus, maar er waren toch nog 87.000 mensen die gekeken hebben. (Tsja, Sven had er 1,3 miljoen maar die had ervoor getraind.)
Ik ben nieuwsgierig wat je teweeg hebt gebracht.
Met groeten, Ko!

 

Bekijk de documentaire:

 

Agenda Learning Experiences 2013

  • Consumer Learning Experience III, January 26th/February 2nd 2013, New York/Philadelphia
  • Salvation Army Learning Experience I, April 20th/April 28th 2013, New York
  • (F)ACT Woerden Learning Experience Belgium I, March 2013, Geel/Brugge/Gent/Antwerpen
  • Reinier van Arkel FACT Learning Experience, March 16th/March 23rd 2013, Washington, Philadelphia, NYC
  • Intensive Home Treatment Learning Experience to Glasgow II, June 2013
  • Rokus/RINO Strength Based Learning Experience III, June 8th 2013, Vermont, NYC, Albany, Philadelphia
  • Romania Learning Experience III, May 5th 2013
  • Consumer Conference “Meet the Experts from the USA”, October 7th 2013, Rokus/RINO te Utrecht
  • College of Saint Rose Albany Dutch Learning Experience III, January 5th/January 13th, Beilen/Amsterdam/Utrecht/Eindhoven/Tilburg, 2014
  • First Ypsilon Family Member Learning Experience, November 2013, New York, Rokus/Ypsilon
  • Consumer Learning Experience IIII, November 2nd/November 10th 2013, New York/Philadelphia
  • South Africa Learning Experience I, November 23rd/December 1st 2013
  • EAOF Conference on ACT, Aviles Spain, June 26th/27th/28th 2013

Bucharesti

Wel eens met een graadje of 20 onder 0, terwijl er een snerpende wind om je oren giert, op een verlaten station in Boekarest gestaan? Dan weet je niet hoe snel je naar binnen moet komen, ook al stinkt het in het wachtlokaal naar 50 dampende rottweilers. De lokale autoriteiten waren zo menslievend geweest om dat wachtlokaal die avond en nacht niet af te sluiten. De verwarming stond er lekker te loeien. Aldus vonden een 20-tal dakloze en verwaarloosde mensen voor dat moment warmte en onderdak. Het bezoek van de hulpverleners van SamuSocial was een welkome afwisseling in het monotone bestaan van deze ontheemden. Luttele seconden nadat ik één van die mensen een sigaret had gedoneerd, was ik ook de rest van mijn sigaretten kwijt. Bij ons busje, voor het station, deelden wij crackers, jam, kleding en nog meer sigaretten uit. Michael, onze chauffeur en steun en toeverlaat, was er niet blij mee. “Nu moet ik de volgende ronde gaan uitleggen dat die sigaretten maar eenmalig werden uitgedeeld!”. Een wat oudere man die duidelijk om een praatje verlegen zat, stak een minuut of 10 een verhaal tegen ons af. Op zich begrijpelijk, ware het niet dat hij dat in het Roemeens deed. Constantine was inmiddels druk aan het telefoneren. Verschillende van deze vagebonden hadden verteld dat hen de toegang bij een opvang geweigerd was, terwijl de burgemeester had verordonneerd dat zij iedereen binnen moesten laten.

Onze omzwervingen door een meer dan uitbundig met Kerstverlichting uitgedoste binnenstad, voerden ons die avond naar een militair hospitaal. We bezochten er Florian. Hij was daags daarvoor door een altruïstische dokter van straat geplukt en opgenomen. Florian liep op krukken, want 1 van zijn heupen weigerde elke rotatie en dienst. Hij was wanhopig, want zijn opname zou maar een dag of vijf duren. Zijn heupgewricht was aan vervanging toe en daarvoor ontbrak hem het geld. Om precies te zijn, 1050 euri. In Nederland wijst een specialist voor dat bedrag een luttel moment naar jouw kwetsuur. Florian weende zoete tranen van geluk toen wij na 10 minuten telefoneren met dat bedrag op de proppen kwamen. Hij belde subiet met zijn behandelend arts, die even subiet zijn opwachting maakte. In januari kan Florian zijn krukken aan de wilgen hangen.

In de bus werkten wij met z’n zessen een twaalftal ‘pretzels’ weg. Het was buiten ijskoud, maar wij laafden ons stilzwijgend en ook grappend aan elkaars aanwezigheid, aan de onuitgesproken vriendschap en de wetenschap dat we voor een aantal mensen die avond een verschil gemaakt hadden. We zochten een buurt af waar een man in een pick-up zou slapen. Een bezorgde winkelier wees ons de plek waar de wagen stond. Wij wisselden telefoonnummers en kaartjes uit. De man was er niet en kennelijk aan de wandel. De middenstander zou een oogje in het zeil houden. Ik zag twee zwerfhonden op een matje in een portiek, in hun slaap trillend de koude trotseren.

Terwijl wij onze weg vervolgden zong Bing Crosby, ‘I’ll be home for Christmas’, op de autoradio. Nederland was ver weg.

Column Straatjournaal Haarlem

Januari 2013