In de jaren tussen 1988 en 2006 werkte ik bij het Rehabteam in Amsterdam. In die periode schreef ik tientallen columns over de mensen die ik tijdens mijn werk in de straten en goten van Amsterdam tegenkwam. Na mijn vertrek ben ik door blijven schrijven. Ik heb er inmiddels meer dan 150 geschreven. Niet alleen de verhalen liggen op straat.

On the Road, searching for Sanity

It was in high school class

That I was dreaming about traveling the world. It’s not a good focus, when you are expected to work on your future career. I was looking out off the window most of the time.

It was for the fear that the heavens might fall down on my head

That it took a while for me to loose the fear of the unknown. Some people say that wisdom comes with the age of forty. For me, it came around my 50th Birthday. That is when I really started traveling the world. With family, with co-workers, with groups and on my own.

It takes you to the most amazing places

Places that you never thought could exist. It broadens your mind. It opens up horizons. It makes you evolve into a World Citizen. An individual that blends it with different cultures. Travels that makes you understand why people live the lives they live.

People have a reason to behave like they behave

It is for us, travelers, to learn to understand different views on life and the earth. Traveling makes you become a better version of yourself. We can solve the problems that this world is facing. By traveling and putting an effort into understanding other ways of living and learn to understand what the world needs from us.

Wherever you are is called Here

You can leave me at an airport at midnight, with no possibility to get out and I will feel OK. Because that is when you have most interesting conversations with other people that stayed behind. And if it leaves me alone, I pretty much feel OK too. I always have the comfort of the company of my laptop. I will start writing down the experiences I had during that past day, week, month or year.

It helps if you treat that moment as a powerful stranger

Ask permission to know it and to be known. And by the moment you excepted that, you will get into the zone. Being one with the world around you.


That is where my recent travels took me. A small village in the South of Moldova.

I knew about the existence of an old psychiatric facility from the 60’s

It was on my wish list to travel there and grasp some feeling, understanding of what happend in this facility.

No Comment

The pictures tell their own story. Nevertheless, if you have questions, don’t hesitate to ask me. You can also visit this amazing website: The Moldovan Diaries.

The Pictures

Kerrigan doesn’t only focus on present day psychiatry. In “St. Remy, France,” she pays tribute to Vincent Van Gogh, who “immortalized psychosis”:

No pills or potions to halt
the constant condemning chatter
of your mind. Moved, I hear
the voices of former patients,
my own voice, reminding me
mental illness respects no one,
yet it can leap right off
the borders of the canvas, transforming
torment into masterpieces.

Mental illness may not respect anyone, but Kerrigan’s respect for her patients and colleagues comes through loud and clear, and she makes sure their voices are heard.

I copied some lines of the poem “Lost“, by David Whyte in this blog.


Norway is an ‘inclusive country’

We noticed that our apartment door was open

When we entered the building. The owner told us that it’s no big deal. You can leave it open for the day.

We have seen the Northern Lights

Troops of Killer Whales, herds of Moose and families of Humpbacks. We have strolled the streets of Tromsø and recreated in the pubs, museums and restaurants of this worldly city.

Yes, it’s way up North, away from everything, but it has the feeling of a metropolitan area. You will discover more extravagant beers and fusion food in this city then in any other European City.

You feel welcome and safe from the very first moment you set foot on Norwegian Snow. People are nice.

Please correct me

I feel comfortable in combining holidays and ‘work’ when I travel the world. So, apart from experiencing wild life, I visited a medication-free-ward in a psychiatric facility that goes back to 1962, in this amazing city. To my knowledge, please correct me, this is the one and only medication-free-ward in the World. The multiple buildings of this hospital are listed as monuments. Which is not surprising. It’s located on the outskirts of Tromsö. Long and wide hallways. Not a very modern building at all.


I met with Tore and Merete. Two wonderful, dedicated and remarkable workers on this medication-free-ward. And I met a bunch of other people of which I could not tell who was who. Time was just to short to have a meaningful conversation with everybody. And in the end, we are all PWLE’s, so why distinguish.

The ward was a warm environment

With a ‘soft’ feeling. It was homy, cosy and with a spectacular view on a Fjord and the Mountains. You could feel that the 6 clients that live hear have space to move around. Have opportunities to talk about whatever is going on in their minds, without being stigmatized for that, without being ‘diagnosed’. There is no coercion of any kind in this environment.

They are addressed because of who they are, with all the fears they have

I had an hour with Tore. And it is clear that he is moved by his work and the people he works with. He, as Merete is, are people on a mission. Workers that are into innovation, into a movement. For the sake of the wellbeing of people that are hit by mental health issues, we should follow their example. Create opportunities for people to make as choice for a medication-free-life.

In this 4-hour-visit

I learned enough to know that I was dealing with brave hearts. People who want to make a difference. People who want to change the system. People who dare to challenge the pharmaceutical industry. Because it makes sense to have doubts about the so-called effectiveness of medication.

My ‘presents’ to these special people were a workshop on Shared Reading and two special journals from Sjakie Haverkorn in Haarlem, because they reflected so openly on David Wagenors poem “Lost” and what the words meant to them.

Jonathan, the cab driver from Eritrea

Who took me to this hospital, told me that he loves his life in Norway. He has been living here for about 8 years now and he has no desire to leave. OK, he tells me that he had to work hard to earn respect. “Norwegian people are kind of ‘closed’. It takes a while before they open up to you.” We came to an agreement in these two taxi trips, because he also picked me up after the visit.

Everybody deserves the superficiality you give to people. If you are open, it is most likely that people will open up to you

And Norway is an inclusive country. He agreed on that too.

Check these sites if you want to get an idea of how unique this city and area is and if you want to know all about this special ward and special people.

Mad in America


Hillary Diane Rodham for President

In het jaar 2004 werkte ik 4 maanden voor Pathways to Housing (Housing First) in New York. Het veranderde mijn leven op vele fronten. Ik ben er gelukkig nooit meer van hersteld. Housing First staat voor een totale shift in het denken over herstel en de talenten waar mensen met een psychiatrische achtergrond onmiskenbaar over beschikken. Het achtervolgt mij tot op de dag van vandaag, 4 augustus 2016. Op 30 augustus mag ik spreken op een groot WHO-congres in Chennai, India. Over Housing First.

Voor mijn eerste sixpack Heineken in the Deli om de hoek betaalde ik 32 dollar

Carl, mijn room mate op de 178ste Straat, moest er onbedaarlijk om lachen. “De volgende keer, als je weer een sixpack gaat halen, dan zeg je het volgende”: Listen Sammie, I did not fall of the truck here, you charge me to much for this beer, so can you give me better price!?

Zo gezegd, zo gedaan. Voor de gelegenheid leende ik een Yankee’s Cap van Carl en sprak, zo Streetwise mogelijk, de gevleugelde woorden van Carl. Op het gezicht van Sammie verscheen een glimlach. What’s your name? And you just became New York Proof! Give me 12 bucks!

the Honorable William J. Clinton

Ik werkte in de laatste maand in het Harlem Team en won zomaar een kaartje in een interne loterij. Tot groot ongenoegen van mijn teamgenoten, die er al jaren werkten. Het kaartje kostte veel geld en gaf mij toegang tot een Fundraising Event waar ook the Honorable William J. Clinton, ex-president van de Verenigde Staten, zou spreken. Na zijn presidentschap had hij besloten een kantoor te openen in het gebouw waar ook Pathways to Housing kantoor hield. Alle instellingen in dit gebouw deden iets voor de minder bedeelden in de Amerikaanse samenleving. De opbrengsten van the Fundraising kwamen ten goede aan de cliënten van deze instellingen. De huizen en winkelpanden zijn er sinds Bill er zich vestigde substantieel in waarde gestegen.

Ik toog, gestoken in een zwart linnen pak, gekocht op 125th Street voor 100 dollar, in de Amerikaanse variant van Gako Fashion, naar the Fundraising van Pathways to Housing

Ik kwam aan juist op het moment dat Clinton uit zijn auto stapte en ik kon hem als het ware aanraken. Een vrouw aan de overkant van het gebouw, hangend uit haar raam, nodigde hem uit de avondmaaltijd bij haar te genieten. Hij liep zowaar op haar af, gaf haar een hand en verontschuldigde zich. Hij had andere dingen te doen.

Die stropdas deed ‘t em

In de hal van het gebouw, Terras in the Sky, met een fenomenaal uitzicht over Harlem, liep hij vlak langs mij heen en vele mensen probeerden hem de hand te schudden. Ik was te laat: verlegen, ik durfde niet voor te dringen. Ik was geraakt door zijn charismatische uitstraling. Gestoken in een prachtig grijs kostuum, roze overhemd en lila stropdas. Een knappe man om te zien. Hij had een schone Japanse vrouw aan zijn arm, die, zoals ik later begreep, zijn secretaresse was. Zij week niet van zijn zijde, waar hij ook ging.

Nobody got frisked

Rondom Clinton zwermden een hoop kleerkasten, uitgerust met oortelefoontjes. Ze keken mij onderzoekend aan en het vreemde was dat niemand gefouilleerd werd. Je kon, nadat je gevraagd had of je op de lijst van genodigden stond, zo naar binnen lopen.

Op de 21ste verdieping aangekomen, mengde ik mij tussen het in avondkledij gestoken publiek.

The drinks were free en ik dronk een fijn glas Franse wijn. Een minuut of tien later kwam Bill binnen en stak een emotionele speech af over Pathways en al de mensen in de wereld die in erbarmelijke omstandigheden leven en alle hulp verdienen die voorhanden is. Hij liet het natuurlijk ook niet na om het beleid van President Bush onderuit te halen. Iedere New Yorker die ik gesproken heb in die 4 maanden wilde maar één ding, ‘Vote Bush Out!’ en ik was het volmondig met ze eens. Mijn New Yorkse vrienden schaamden zich er jarenlang voor. Toen Geert Wilders stemmen begon te winnen was de beurt aan mij.

SamTsemberis, the CEO van Pathways, mijn baas, sprak na Mr. Clinton en hij was diep geraakt door het feit dat Bill zelf had aangeboden op deze avond acte de présence te geven. Toen Sam zijn speech beëindigde, besloot ik in een opwelling bij de lift te gaan staan en Bill op te wachten. Ik wilde hem graag de hand schudden. Ik had er een half uur voor over.

Eens President, altijd President

Iedereen sprak hem aan met de titel ‘Mr. President’ en ik besloot vanzelfsprekend hetzelfde te doen. Hij zei iemand gedag en draaide zich om mij een hand te geven. Ik vertelde hem dat ik in Amsterdam met dakloze mensen werkte en nu tijdelijk bij Pathways in dienst was en dat ik vereerd was hem te ontmoeten. We aarzelden om elkaars hand los te laten en ik voelde dat hij mijn hand een tweede maal, nu iets losser, omvatte. Hij vertelde dat hij een aantal malen in Amsterdam was geweest en dat hij er een fijne tijd had gehad. ‘It is a special place!’ Naast mij stond een Nederlands advocatenechtpaar dat in NYC werkte en zij besloten hun handen die avond niet meer te wassen. De advocate viel bijna flauw bij de aanraking met Bill.

Ik nam nog een foto van Bill met mijn cell phone

Juist voordat Mr. Clinton de lift instapte. Mijn reis kon niet meer stuk. Ik had alle uitersten gezien, ik woonde in 5 verschillende stadsdelen, arm en rijk, wit, geel, rood en zwart, ik had Bill de hand geschud, mijn visie en missie over daklozen mensen was totaal overhoop gegooid, ik was niet meer dezelfde. Alles waarop ik had gehoopt toen mijn reis een aanvang nam.

Onderweg, naar de Subway op 116th Street, passeerde ik allerlei woningen. Prachtige, roestbruine Brown Stone Houses. Op de trappen zaten mensen van een zwoele zomeravond te genieten. “You look sharp, in your black suit!, riep een van de mensen mij na.

Free Beers

Ik stapte op de 178ste Straat uit en kocht een sixpack Heineken bij Sammy. “Roekies, what’s up!?” Hij had mij nog nooit in stropdas gezien. Ik vertelde Sammy dat ik de hand van Bill Clinton had geschud. Mijn bier kreeg ik die dag voor niets. En the Clinton’s, dat zijn geboren Presidenten. Chelsea komt ook nog wel eens aan de beurt. Bovendien wil ik de komende acht jaar nog zeker 30 keer met groepen naar the USA. Die lopen qua Peer Support nog steeds vijf jaar op ons voor.

Vote for Hillary.


Over Schizofrenie Bestaat Niet, Theo Meijer, Verwenpsychiatrie en Goede Mensen


Iedereen heeft zo z’n Goeroes. Ook Jim van Os. En ik. Je kunt zoals Ria van der Heijden, de oprichtster van Ypsilon te pas en te onpas deed, fulmineren over de toestand van de Psychiatrie in Nederland en de rest van de Wereld, dat is nog steeds hard nodig, maar dat we hier grootheden hadden en hebben rondlopen, dat is een feit. Ik heb er ettelijke gekend. Mensen die al lang voordat Jim waagde te stellen dat ‘Schizofrenie niet bestond, lak hadden aan die terminologie, conventies en het beste uit mensen naar boven haalden. .

Met boeven vang je boeven.

Amsterdam kende in de laatste twee decennia van de vorige eeuw vele kleurrijke, lastige, markante en gekke daklozen. Om er voor te zorgen dat deze mensen niet dakloos bleven, was het zaak te beschikken over hulpverleners die begiftigd waren met soortgelijke eigenschappen. Zo ze niet over deze eigenschappen beschikten, moest er in ieder geval een brandend verlangen bestaan zich te willen verdiepen in de leefwereld van de dakloze medemens. Op de Sociale Academie had ik geleerd dat er allerlei methodieken bestonden om de mensen met raad en daad terzijde te staan. Je kwam er een heel eind mee. Edoch, je kon als hulpverlener een schier onuitputtelijke theoretische kennis met je mee torsen, en er toch niets van bakken, als je dat andere niet had.

Een brandend verlangen

Ik had het geluk Theo Meijer te mogen ontmoeten. Toen ik mijn eerste dakloze cliënt aan hem presenteerde met de mededeling dat het gegeven dat hij een prachtige Dior zomerhoed droeg en in een kobaltblauwe jurk rondliep, te wijten was aan het feit dat hij ‘schizofrenie’ had (zoveel had ik uit zijn vuistdikke dossier opgediept), verordonneerde Theo dat ik tijdens de kennismaking verder maar mijn mond dicht moest houden.

De Walenburg

Theo werkte in een internaat in de binnenstad van Amsterdam, vlakbij de Nieuwmarkt. Van HVO-Querido. Later heette dat een sociaal pension. Nu waarschijnlijk een RIBW. Hij had een brandend verlangen. En dat andere. Hulpverleners die pochten met hun kennis van psychiatrie en eigendunk, waren bij hem aan het verkeerde adres. Het interesseerde hem geen zier. ‘Kunt u mij vertellen wat de cliënt nog wel kan?’, was steevast zijn vraag, als weer een domme hulpverlener het doopceel van de patiënt had gelicht.

Singapore Influenza

Er bestond voor hem geen grotere uitdaging dan het de nieuwe bewoner naar de zin te maken. Als de bewoner geen bezigheden had, dan werden die voor hem gezocht. Zo had hij een medische staf geformeerd die volledig uit bewoners bestond. Hij schafte via een contact bij het AMC voor ieder staflid een witte doktersjas aan. Elke ochtend om 9 uur kwam de medische staf in zijn kamer bijeen. Een kamer waarvan de ramen bedekt waren met röntgenfoto’s van allerlei ernstige kwetsuren. Tijdens zo’n bijeenkomst werd steevast besproken welke werkzaamheden er die dag op de agenda stonden. Dat kon variëren van het begeleiden van een medebewoner naar het spreekuur van een huisarts of het vertroetelen van een door de Singapore Influenza gevelde medebewoner.

Een wisse psychose

Zo af en toe, als de gezondheid van de bewoners iets te wensen overliet, stuurde hij iemand van de medische staf naar mijn bureau en liet hem een doosje ‘zeer kostbare’ medicijnen afleveren. Een week later liet hij hetzelfde doosje door een ander weer ophalen.

Onwillige bewoners bestonden voor hem niet. Als een pensiongast weigerde nog langer zijn pillen te slikken, dan schroomde hij niet zich tijdens het middageten in de eetzaal op theatrale wijze ter aarde te storten. Vervolgens liet hij zich door iemand van de medische staf een neppil toedienen, waarna hij rap weer op de benen was. Meestal kostte het hem weinig overredingskracht om de patiënt zijn medicijnen alsnog te laten slikken, waarmee hij hem waarschijnlijk behoedde voor een wisse psychose.

Een nieuwe werkplek

Bertus had een groot deel van zijn leven in de keuken van een vooraanstaand hotel in Amsterdam gewerkt. Hij was verslaafd aan alcohol. De alcohol had uiteindelijk een verwoestende uitwerking op zijn brein gehad. Hij ontwikkelde een fors ‘Korsakov syndroom’. Een aandoening waarbij er allerlei geheugenstoornissen optreden, met name in het korte termijn geheugen. Enkele weken na plaatsing in het pension meldde hij zich bij Theo met de mededeling dat hij zich verveelde. Theo regelde waar hij bijzat, met één telefoontje, een baan. De volgende morgen wekten zij hem om 7 uur. Aan de voordeur werd hem zijn jas en hoed aangereikt en onder escorte van twee leden van de medische staf werd hij naar zijn nieuwe werkplek gebracht.

Een rondje door de buurt

De stafleden liepen in werkelijkheid een aantal rondjes door de buurt en begeleiden de man via de achterdeur de keuken van de Walenburg in. De chef-kok ontving hem met alle egards. Na de middagmaaltijd werd hij zogenaamd weer opgehaald.

De man kreeg na enige maanden drie gouden knopen aan zijn koks jas genaaid en de echte chef-kok werd gedegradeerd tot koksjongen, over hetgeen hij natuurlijk elke dag luid zijn ongenoegen aan de bewoners liet blijken. Je kon Bertus elke dag met een glimlach van oor tot oor in de keuken terugvinden.

Een Goedheiligman

Jan had zijn gehele leven in het ouderlijk huis gewoond. Hij functioneerde op het niveau van een vijfjarig kind en zijn brein werd geteisterd door psychosen. Toen zijn moeder de respectabele leeftijd van tachtig jaar bereikte werd Jan in een gezinsvervangend tehuis geplaatst. Hij kon er zijn draai maar niet vinden. De staf zat na enige tijd met de handen in het haar; niet wetende hoe het Jan naar de zin te maken.

Zuster Kandelaar

Op een goede dag belandde hij, op sleeptouw genomen door een dakloze man, in de koffiekamer van de kloosterorde van de Zusters Augustinessen in de Warmoesstraat. Zuster Kandelaar trok zich het lot van Jan aan en bracht hem naar Theo. Hij bood hem, met goedkeuring van moeder en de staf van het gezinsvervangend tehuis, een kamer aan.

Show me the money

Jan ontpopte zich als een rustige, weinig spraakzame bewoner, waarschijnlijk omdat hem niets opgedrongen werd. Erg populair bij zijn huisgenoten maakte hij zich aanvankelijk niet, want hij maakte er een gewoonte van zijn eens per week uitgekeerde zakgeld dagelijks op een tafel in de eetzaal ten toon te spreiden en uit te tellen. Het gros van de bewoners had het weekgeld er al in een dag doorheen gedraaid.

The December 5th Itch

In de maand november vertoonde Jan plotsklaps een opvallende verandering in zijn gedrag. Hij was de gehele dag onrustig; liep te ijsberen door het pand, zijn eetlust nam zienderogen af en hij kon ’s avonds de slaap niet vatten. Na luttele dagen ontbood hij Theo op zijn kamer. Het viel hem op dat de schoenen van Jan pal achter de deur van zijn kamer stonden.


– ‘Jan, je doet de laatste tijd zo anders, wat is er?’

– ‘Ik ben bang dat de Sint niet weet dat ik nu hier woon. Ik ben iedere avond aan het zingen, maar er zit niks in mijn schoen!’

Volgens moeder had zijn geloof in de goedertierenheid van Sint-Nicolaas op vierjarige leeftijd een aanvang genomen en was hij nooit meer opgehouden in het bestaan van de filantroop uit Spanje te geloven.

De Postzak van Sinterklaas

– ‘U moet hem elke dag een klein beetje geld geven en van de rest kleurpotloden kopen’, tipte zij Theo.

Vanaf dat moment tekende Jan met een ongebreideld fanatisme felgekleurde mannetjes met grote hoofden, tot de gaten in het papier vielen. Stapels tekeningen werden door Theo vanzelfsprekend naar Spanje gestuurd.

Verwenpsychiatrie volgens Joke Leenders

Vroeg in de ochtend verschafte Theo zich met behulp van de moedersleutel de toegang tot de kamer van Jan en vulde de schoenen met speculaaspoppen. Elke maandagochtend telefoneerde hij vanuit zijn kantoortje, met een zakdoek over de hoorn, naar de eetzaal van het pension. In de hoedanigheid van de Sint hoorde hij Jan uit over zijn verlangens; Jan schold naar hartenlust op het personeel van de Walenburg en het gesprek werd afgesloten met de vraag hoe men zijn verblijf in de komende week zou kunnen veraangenamen.

Krachtgericht werken

Op zijn eerste Sint-Nicolaasavond in het pensiontehuis kreeg Jan uit handen van een ingehuurde Baardman zijn felbegeerde radio met ingebouwde cassetterecorder en een bandje met Sinterklaasliedjes.

Jan woonde ruim vijftien jaar in het pensiontehuis. Het tekenen van mannetjes met grote hoofden ging het gehele jaar door. In november verheugden zijn huisgenoten zich met hem op de komst van de Goedheiligman.

Schizofrenie bestaat niet

Hoe vaak moeten we dat nou nog zeggen?! Het is maar een naam die iemand bedacht heeft. Niets is wat het lijkt. We kunnen er een andere naam aan geven. Mijn 40-jarige carrière in de psychiatrie kenmerkt zich door ontmoetingen met bijzonder mensen. Mensen die mij de weg wijzen en hebben gewezen naar gewone-mensen-taal, hele gewone en praktische benaderingen.

Theo was zijn tijd en die van the cast van ver vooruit. Hij wilde er niets van weten en geloofde er niet in. Hij heeft ‘het omdenken’ bedacht, rehabilitatiegericht handelen, krachtgericht werken, Individual Placement and Support en zo kan ik nog wel even doorgaan. En dat allemaal zonder er zich op voor te staan en zonder zich daarvan echt bewust te zijn. Ondanks een niet afgeronde studie Filosofie bewaakte Theo ook nog eens alle ethische grenzen. Hij ging nooit gierend door de bocht.

Waarvan Acte

Theo had een eigen begrafenisteam dat volledig uit bewoners bestond. Alle verscheiden Walenburgers werden begraven op begraafplaats Barbara en de kistendragers kwamen er speciaal en onbezoldigd voor opdraven. Theo bedacht het Vuil Harmonisch Orkest en trad ermee door het hele land op. Dat alles onder de Olympische gedachte; het maakt niet uit wat je bespeelt, als je maar speelt! Theo ging jaarlijks op vakantie naar Israël, met een groep bewoners. Theo tapte bier in het pension, want zo had hij zicht op wat mensen dronken. Na vier biertjes ging de tap voor die dag dicht. Het bespaarde bewoners een hoop geld en een gang naar de kroegen van de Nieuwmarkt.

Een manager werkt voor jou en niet andersom

Misschien had hij toch 1 manco. Ik heb hem jarenlang geadviseerd zijn methodieken op schrift te stellen. Dat heeft hij nooit gedaan en dus moest Theo op een dag het veld ruimen in de vaart der moderne managers volkeren.

Schizofrenie bestaat niet. Hoopvolle en slimme mensen wel. Alles is al bedacht. Door Theo. Ik kan je er 100 verhalen over vertellen. Waarvan acte.

Rokus Loopik




Door het noodlot getroffen

Eén van de belangrijkste neuroses die ik in het jaar 2014 heb getracht los te laten is de wil om alles te doorgronden en op te lossen. Doe niets en alles komt goed. Ik bied daarvoor meteen mijn verontschuldigingen aan. Dat te zeggen deugt natuurlijk niet: die natuurwet geldt in de-gewone-mensen wereld, waar voorspoed en vrede usance zijn. Sommige mensen worden gewoon door het noodlot overvallen en getroffen.

Ze wil het heel graag begrijpen

Ik leg het uit. Een moeder van een jongeman legde contact. Ze had stad en land afgelopen om voor hem de beste hulp te vinden. Tevergeefs. Ze hoopte dat ik iets voor hem kon betekenen. Nog voordat ik daartoe een weldoordachte poging kon doen nam hij het besluit om er uit te stappen. Kitty en ik werden goede vrienden. In een jaar tijd sloeg zij alles op wat er over het herstel van een psychiatrische diagnose te vinden en te lezen is: omdat haar omstandigheden gelijk zijn aan die van vele duizenden Nederlandse ouders. Ze wil het graag begrijpen, omdat ze dat aan haar overleden zoon en alle andere jonge en dolende mensen verplicht is.

Daar helpt geen opname aan

Vooropgesteld, we leven in een fantastisch land, een verzorgingsstaat. Evengoed, dat laat niet onverlet dat veel mensen tevergeefs aankloppen bij de gezondheidszorg en bij de GGZ in het bijzonder. Wat te doen als je merkt dat jouw kind alle boten mist en tussen de wal en het schip terecht komt? Daar helpt geen intakegesprek tegenaan en een opname in een kliniek al helemaal niet.

‘Hope’ prediken

Onlangs mocht ik aantreden op een jubileumcongres voor familie en ouders van mensen met wie het psychisch niet goed gaat. In de lunchpauze vormde zich een lange rij mensen die talloze vragen hadden. Aan lunchen kwam ik die dag niet toe. Ik werd in de weken daarna overstelpt met verzoeken voor coaching van ouders, hulpverleners, familie en cliënten. De resultante van pakweg één uur ‘hoop’ prediken. Niet meer en niet minder. Op zich en in mijn optiek helemaal niet bijzonder, maar kennelijk voor veel mensen een strohalm. Ondanks onze verzorgingsstaat.

Zoek iemand die het verschil wil maken

Kitty werkt met alles wat ze in zich heeft en met wie wil samenwerken aan een andere en betere GGZ. Een branche waar je een luisterend oor vindt en verwezen wordt naar een hulpverlener die het verschil wil maken. Mensen die alles doen om te voorkomen dat je rigoureuze beslissingen moet nemen.

De waarheid bestaat niet

Ik mag haar daarbij zo af en toe van repliek dienen, als ze denkt dat ze het antwoord op al haar vragen gevonden heeft. Ik ben telkens weer de spelbreker. De Waarheid in de Psychiatrie niet bestaat. Op elke potje past een ander deksel. Wat vandaag waar is blijkt morgen totale onzin. En dus gaat ze door met haar zoektocht. En ik moet mij tijdens elke spreekbeurt weer verontschuldigen. Want als ook ik verval in generalisaties, dan doe ik weer anderen te kort. Schizofrenie en de waarheid bestaan niet. Mensen in nood wel.

Frank’s Wild Years

I have ADHD and although I was homeless, I liked the life outside very much. I had my backpack, my clothes, my cooker and gas: I did not need anymore than that.

Coming from Germay

Frank has been homeless for 30 years. Originally he is from Germany. Early this year Frank became sick. He developed Tuberculosis and Hepatitis C. He needs treatment for that. He is on a waiting list. According to Frank this treatment will cost about €48.000.

In a former life

Frank has used drugs for many years. He injected himself with anything that can be injected. He spent 9 years in jail for robbery, theft and using drugs in public. He was brought back to Germany about 5 times and thrown into the slammer the same amount of times.

Before he became sick he drank about 25 litres of beer per day. Nowadays he drinks about 2 litres per day, because the doctor advised him to. Not using alcohol is no option, because his doctor says stopping is life threatening.

Housing First

He lives in a small apartment on a hill with a view over the bay of Cascais. That is the Portuguese beach resort where we met Frank. He loves his brand new place and enjoys the comfort of having a steady home. He doubts if he will ever return to his wanderings through Europe. His identity papers are not up to date and that is why he can’t apply for benefits at this moment. If the local government decides to allow him benefits he will have to live of €170 per month. Frank now lives of the money that is offered him while begging on the streets. Some days he collects about €40, but that is rare. Most of the time it is less then €10. He is not able to work as a street artist right now because of his illness.

Everybody knows Frank

There are no people that do not know me in this town. If I don’t have money, I can go to the nearest restaurant and they will give me some food.

Street Artist

I wanted to take Frank back home and offer him a room in my house. I do not know kinder people than Frank. During an average day you will find him on a square in the Centre of the village, accompanied by other bohemians. While we were interviewing Frank other curous people where circling around us. Frank made them move elsewhere with a subtle movement of his left hand. Frank was all wisdom and lived experience. He is the living embodiment of ‘a one-liner’.  He states ample in a short amount of time.

Doing it all over again

He would do his life all over again. I became the man I am now and I feel very ok with that. I can forgive, but not forget. He hopes people will treat him with the same respect.

Casa Primeiro

We wish Frank the best life you can think of. Casa Primeiro, the Housing First program that we are visiting this week, housed Frank in a fast and practical way. It’s as easy as that. Giving away homes solves homelessness.

The hotel with the most stars in the world

If you ask Frank what is the best Hotel in the world, he points his finger at the blue sky.

The Hotel with the most Stars in the World is the Sky. You have the most beautiful roof of stars over your head and hé, guess what, it’s free!

Or in Frank’s very own words



Martin Bril

Gezien, vanavond. Prachtige film over mijn held. Door Coen Verbraak. Hij wordt nog elke dag gemist. Deze column schreef ik in 1 van de 16 jaren dat ik schrijf voor het Straatjournaal in Haarlem. Een matige column. Maar wel een ode aan Martin Bril.


In Premery gebeurt weinig. Dit Bourgondische dorp had eens grandeur, maar met het vertrek van veel middenstanders is ook de ‘esprit’ verdwenen. Een paar hippe winkeliers probeert er met de verkoop van ecologische verf, grammofoonplaten en antiek de jeu in te houden. Het was ooit welvarend. Toen de houtskoolfabriek het nog deed. Bij het binnenrijden van het dorp torent de puist van verroest staal hoog boven de huizen uit.

Ik zit er elke ochtend mijn Volkskrant te lezen, in een bar in de hoofdstraat. Rond een uur of half tien komen steevast dezelfde mensen zich levensmoed indrinken. Bij binnenkomst is iedereen nog van goede zin en wordt er nog vriendelijk Bonjour gewenst. Eenmaal aan de bar, een hand aan het glas, slaat de lethargie ogenblikkelijk toe. Niemand zegt meer iets, men kijkt links, rechts en dan gaat de blik op oneindig. Ik zou niets liever dan een Petit Blanc meedrinken, maar het vooruitzicht van de toorn van mijn gezin aan de ontbijttafel, is meer dan genoeg reden daarvan af te zien. Ook Premery heeft zijn outcast, zijn dorpsgek. Ik ontmoette hem bij het verlaten van de bar. Hij trad mij tegemoet met gebogen hoofd, sigaret in de mond en versperde mij de weg. Het duurde even voor ik tot het besef kwam dat hij een vuurtje wilde. De Servische eigenaar van de bar schoot ervan in de slappe lach.

Elke dag besluit ik mijn barbezoek, dat bewaar ik voor het laatst, met het lezen van de column van Martin Bril.

Iedere columnist zou een vergelijking met Martin Bril glansrijk willen doorstaan, maar dat blijft in alle gevallen de vader van de gedachte. Die wens komt nooit uit. Bril is Bril en hij staat op eenzame hoogte. In de zomer, als hij in Frankrijk verkeert en er eigenlijk niets te beschrijven valt, dan lees ik hem het liefst. Bril ziet meer dan ik ooit zal zien.

Er zijn desalniettemin een paar overeenkomsten. Ik wil in de ogen van Bril geen slapjanus zijn, dus ook ik lever tijdens de vakantie mijn columns trouw bij de redactie van het Straatjournaal in. Bril is net als ik behept met een natuurlijke neiging tot verslaving en mevrouw Bril beschikt net als mijn vrouw over een paar fantastische billen en een huis in Frankrijk. Daar houdt de gelijkenis dan wel zo’n beetje op. Bril kleedt zich aanmerkelijk beter: zelfs tijdens zijn vakantie draagt hij fancy colberts en hij heeft twee dochters. Ik heb twee zonen en ik draag graag versleten jeans en T-shirts. En ik kan niet in de Franse schaduw van Martin staan.

Ik kijk uit naar de dag van morgen. Dan is er markt en brocante in Premery. Iedereen stalt de inhoud van zijn zolder op straat uit. Mijn vrouw en ik kopen er antieke wijnrekken en hertengeweien om onze Franse boerenwoning mee op te pimpen. Het dorp herrijst voor een dag uit zijn as. De terrassen zijn vol en iedereen eet, drinkt en viert feest. Een nieuwe, sprankelende dag. Een nieuwe zaterdagkrant. Een nieuwe Bril.


Christmas Dreaming in Bucharest

Christmas is a universal happening. Cities are decorated to the need and greed of consumers.  All done to make sure people buy, buy and buy again. Bucharest differs, in that respect, not of other cities. However. This Christmas Show stands in stark contrast with the less fortunate in this city. And there are so many. Bucharest counts 5,000 people homeless individuals and families, from very young to very old. My pal and colleague Harry Gras has been coming here for many years. His efforts to help out friends and homeless individuals in this city have been almost relentless.  His aim is to leave the money we have too much in the West. We traveled to Bucharest to prepare for a study tour in February 2012. A part of the registration money for that tour will be donated. Thus we support our colleagues and friends from SamuSocial. SamuSocial is an NGO (Non Governmental Organization). A club of 22 altruistic people, who row with minor belts 24 hours per day.

Once you leave the old center of Bucharest, the desolation in this city takes over. The demagogue Ceausescu is still widely represented, in the form of drab, similar residential bunkers and an outrageous Palace. The poverty is dripping of the roofs, windows and walls. The street scene is completed by tons of street dirt and hundreds of earmarked stray dogs. We visited the Missionaries of Charity. Two beautiful villas, situated in the midst of a residential area. You can only reach them by taking a muddy and bumpy road in a very slow pace. Brother Genaro allowed us to speak to some of the residents. Men with half, festering or broken legs and a much to young man affected by Alzheimer. People who can’t stay anywhere else. Because they have no one else in this world. One of the villas was empty, because Brother Genaro can no longer pay for gas, water and light.

We visited a hospital where people with infectious diseases are likely to find their Waterloo. At the front door they discouraged us to enter the worn off building. In earlier years I was vaccinated against TB and according to Harry you’re protected for life. So, I took the risk, because Ilie, a very dignified and friendly man, dressed in something that once was a bathrobe, shook our hands and invited us for a tour through the building. Then you are presented a glimpse of the appalling living conditions in this hospital. It is like entering a documentary. Sleeping rooms with six beds, with people who, judging by the color of their face, are not having a long life expectancy. Our guide had tried to lighten up the room a bit, with a few Christmas branches. On such a day a humble silence overtakes your thinking.

I have also seen the Ceausescu Palace, I believe. That is of such a size and arrogance, that it is difficult to understand that such a thing really exists. We did a tour of two hours and the guide stated that we only had seen 5% of the total building. At the main gates veterans were demonstrating against poverty.

There is an extraordinary thing about poverty. People who are affected by it share more and in better fashion. People are willing to donate their last meal to you. That is why traveling to Romania is compulsory for Western people and Health Care Workers. To witness the shear determination and passion of all the friends and colleagues we met in Bucharest. So we never forget that prosperity is not comprehensible.

In a restaurant that goes by the name of ‘ Moments ‘ Frank Sinatra sang “Christmas Dreaming” during our dinner in the evening. We are going to leave this city full of contradictions. Traveling home, to celebrate the feast of Christmas in the womb of our families. A few hours before we left we visited the state hospital for the second time. We donated some of our money to Ilie. To offer him and other residents the possibility of something that feels like Christmas. Images that will stay engraved on your retina.

I am confused and in need of contemplation.

I believe that is what Christmas is for.


Rokus Loopik

December 2012

Column for ‘Het Straatjournaal’

The Street Journal of Haarlem, the Netherlands