Bucharesti

Vijftig dampende Rottweilers

Wel eens met een graadje of 20 onder 0, terwijl er een snerpende wind om je oren giert, op een verlaten station in Boekarest gestaan? Dan weet je niet hoe snel je naar binnen moet komen, ook al stinkt het in het wachtlokaal naar 50 dampende Rottweilers. De lokale autoriteiten waren zo menslievend geweest om dat wachtlokaal die avond en nacht niet af te sluiten. De verwarming stond er lekker te loeien. Aldus vonden een 20-tal dakloze en verwaarloosde mensen voor dat moment warmte en onderdak.

Anything for a smoke

Het bezoek van de hulpverleners van SamuSocial was een welkome afwisseling in het monotone bestaan van deze ontheemden. Luttele seconden nadat ik één van die mensen een sigaret had gedoneerd, was ik ook de rest van mijn rookwaar kwijt. Bij ons busje, voor het station, deelden wij crackers, jam, kleding en nog meer peuken uit. Michael, onze chauffeur en steun en toeverlaat, was er niet blij mee. “Nu moet ik de volgende ronde gaan uitleggen dat dit maar eenmalig was!”.

Winteropvang

Een wat oudere man, die duidelijk om een praatje verlegen zat, stak een minuut of 10 een verhaal tegen ons af. Op zich begrijpelijk en hij had het nodig, ware het niet dat hij dat in het Roemeens deed. Constantine was inmiddels druk aan het telefoneren. Verschillende van deze vagebonden hadden verteld dat hen de toegang bij een opvang geweigerd was, terwijl de burgemeester had verordonneerd dat zij iedereen binnen moesten laten.

Kerstmis in Boekarest

Onze omzwervingen door een meer dan uitbundig met Kerstverlichting uitgedoste binnenstad, voerden ons die avond naar een militair hospitaal. We bezochten er Florian. Hij was daags daarvoor door een altruïstische dokter van straat geplukt en opgenomen. Florian liep op krukken, want 1 van zijn heupen weigerde elke rotatie en dienst. Hij was wanhopig, want zijn opname zou maar een dag of vijf duren. Zijn heupgewricht was aan vervanging toe en daarvoor ontbrak hem het geld.

De Social Run saves lives. It’s that simple.

Florian weende zoete tranen van geluk toen wij na 10 minuten telefoneren met de Social Run met dat bedrag op de proppen kwamen. Hij belde subiet met zijn behandelend arts, die even subiet zijn opwachting maakte. In de maand januari van het nieuwe jaar kon Florian zijn krukken aan de wilgen hangen.

Zorgwekkende Zorgmijders bestaan niet

In de bus knaagden wij met z’n zessen een twaalftal ‘pretzels’ weg. We laafden ons stilzwijgend en ook grappend aan elkaars aanwezigheid, aan de onuitgesproken vriendschap en de wetenschap dat we voor een aantal mensen die avond een verschil gemaakt hadden. We zochten een buurt af waar een man in een pick-up zou slapen. Een bezorgde winkelier wees ons de plek waar de wagen stond. De man was er niet en kennelijk aan de wandel. Heel adequaat met deze temperaturen. Er werden telefoonnummers en kaartjes uitgewisseld. De middenstander zou een oogje in het zeil houden.

Focking koud

Ik zag twee zwerfhonden, op een matje in een portiek, zelfs in hun slaap trillend de koude trotseren.

Pieken en Dalen

Terwijl wij onze weg vervolgden en the People’s Palace passeerden, zong Bing Crosby, ‘I’ll be home for Christmas’, op de autoradio.

We hebben niets te klagen

Nederland was nog nooit zo ver weg.

DO NOT MISS IT!

Unieke gelegenheid om een bijzonder congres bij te wonen! Jubileum congres van Howie the Harp op 29.06 te Arnhem! Verrijk jezelf met nieuwe inzichten, inspirerende lezingen, ‘voedende’ workshops, mooie ontmoetingen en nog veel meer. Meet the gamechangers, durfhalzen en mooie mensen o.a Jeroen Kloet, Alie Weerman. Alette van Dijk, Rokus Loopik, Mirjam Giphart, Wibout Dragt, Clara Koek, Nanette Waterhout, Jan Dirk Bijker, Jan Alblas, Beau van Erven Dorens, Natalie Bunschoten-Nootenboom!

http://www.howietheharp.nl/congres

If you like to enjoy a pre-summer-party-conference-gettogether-gatheringofspecialfriendsandco-workers-feestderherkenning-peoplethatmakeadifference-thebestschooloflife! Come and see us on June 29th 2017.

It won’t disappoint you. We love to have you with us.

Nederlandse Premiere film “Healing Voices”

Op 27 juni, om 19 uur, organiseer ik de Nederlandse premiere van de film van Oryx Cohen, “Healing Voices” in the Living Museum in Bennebroek.

Ik was dit jaar in de gelukkige omstandigheid, in Boston, uit handen van Oryx, de rechten voor vertoning van de film in Europa te kopen. Waarmee ik heb bijgedragen aan zijn herstel en dat van duizenden kijkers. Want de film is een krachtig statement.

De film volgt drie mensen op hun levenspad en, belangrijk, opent de discussie over wat mensen helpt. Over hoe je ‘anders’ kunt kijken naar Mental Health, naar diagnosen, naar recovery, naar taalgebruik, naar mensen.

Ik hoop dat je komt kijken. Er is veel ten goede gekeerd in de GGZ. Evengoed, als b-verpleegkundige/spv/trainer/coach/kopp-kind, weet ik ook dat het nog veel beter kan of anders.

Het is belangrijk dat we de discussie gaande houden. Dat kan door deze film te zien. Een nabespreking is vanzelfsprekend opgenomen in de avond. Alsook een skype-interview met Oryx Cohen.

We doen het op zijn Amerikaans, ‘bring your own’. The Living Museum is een project dat volledig uit vrijwilligers bestaat. We doen dat omdat we geloven in ‘alternatives’. Ik zorg in ieder geval voor koffie en thee.

Er bestaat tevens de mogelijkheid om ter plekke een donatie te doen, zodat wij Oryx weer kunnen helpen, met raad en daad.

De film is Engels-gesproken en heeft Engelse ondertiteling.

Ik hoop je op 27 juni te zien!

My First Handpan

Op Koningsdag liep ik met mijn lieve vrouw door de stad. Ik zag er Annemarie op straat spelen.

Ik heb haar een brief geschreven.

Quote

Hallo Annemarie,

Mijn naam is Rokus. Ik woon in de straat Klein Heiligland in Haarlem. Ik zag je op Koningsdag iets uitleggen over het bespelen van een handpan. Dat instrument intrigeert mij al jaren, vooral omdat het appelleert aan mijn hang naar alles wat spiritualiteit te maken heeft en ik met dit instrument het gevoel heb dat je dat echt kunt voelen. Wellicht spreekt het geluid ook hersendelen aan die een gevoel van euforie teweeg brengen.

Ik wil graag inschrijven op lessen bij jou. Ik heb geen idee of ik er talent voor heb. Ik heb geen absoluut gehoor. Ik heb wel grote handen. Misschien helpt dat. En een beetje gevoel voor ritme. Ik heb ooit een saxofoon gehanteerd, maar toen was ik 19 en ik haakte af op de hoeveelheid practice hours. Ik had toen andere dingen aan mijn hoofd. Ik kan niet zingen. Ik speel piano, maar puur op het gehoor en slechts akkoorden. Daar kan ik wel heel erg van genieten.

Oh ja, ik voel niets voor groepslessen, wel voor privé-les, dan hoef ik mijn schaamte over het feit dat ik niet muzikaal ben slechts met jou te delen. Dat kan ik net hebben.

Ik ben een story teller. Daar kun je mij voor wakker maken en ik houd van gedichten voordragen. Ik heb de fantasie dat dat in combinatie met het kunnen hanteren van een Handpan voor memorabele momenten kan zorgen.

Ik zou heel graag een handpan willen leren bespelen.

Ik hoop van je te horen.

een groet van Rokus Loopik

Unquote

Een week en 1 les later heb ik mijn spaargeld omgezet in de aanschaf van zo’n wonderschoon instrument. Ik was vandaag vroeg wakker. Het is altijd goed toeven in the Living Museum. Ik ontdekte dat onze expositiezaal voor meerdere doeleinden geschikt is. De Kunst die daar hangt maakt onvermoede krachten in je los. En het klinkt als een klok.

Voor mijn artiesten en een mooie dag.

My first Handpan. Nu nog iets verzinnen op die rare grimas.

En, oh ja, Annemarie van Hung Vajra Handpan Workshops is een geweldige docente.

Check this out. 

Madame Poulet

Geneuzel, op niks af

We waren nog niet zo lang geleden in Thailand. Bangkok, Chiang Mai, Kanchanaburi, Ayutthaya, Koh Samet, Koh Tao, Koh Chang, zijn enkele van die plaatsen en eilanden die we aangedaan hebben. Het was één groot feest en dan spreek ik over de ervaringen die alle  zintuigelijke waarnemingen  betreffen.

Wat ons met name bij is gebleven zijn al die steegjes en straten waar  families een restaurantje aan huis runnen. Simpele formica tafeltjes, met lage plastic krukken, waar je overheerlijk en authentiek kunt eten, voor weinig geld. En de geuren die je overvallen, zodra je in de nabijheid bent van die tot de verbeelding sprekende uitstallingen.

Omdat ik genomineerd was voor de verkiezing tot Haarlemmer van het Jaar 2016

Heb ik mij na 23 jaar in Haarlem gewoond te hebben, geabonneerd op die krant. En omdat die krant een aantal journalisten wegens bezuinigingen dreigt te ontslaan. Ik heb er ook nog een redelijk vlammend betoog over ingezonden.

Sindsdien stel ik mij op de hoogte van het streeknieuws.

Zo ook over de lotgevallen van Madame Poulet.

Toen ik nog in het Bos en Vaart Kwartier van Haarlem woonde, en niet in de binnenstad, kocht ik wel eens een fijne gebraden kip bij haar, op het Oranjeplein. In Thailand was dat overigens de enige vleessoort waar ik mij aan gewaagd heb. Voor de rest ben ik een bijna overtuigd vegetariër geworden. Ik voel mij er meer dan goed bij en beduidend jonger ook.

Lees hieronder wat die aardige Fenna Cannegieter nu overkomt.

Ik juich creativiteit, non-conformisme, ondernemerschap en vrijheid van keuze van harte toe. Is ons land niet ooit groot geworden met die kwaliteiten hoog in ons vaandel?

Freeland

Met Thailand nog vers in het geheugen, letterlijk betekent dat Freeland, kan ik (ik spreek namens mijzelf) niet anders stellen dan dat Nederland ten prooi is gevallen aan Oeverloos Geneuzel. Over niks. Over alles. Heemstede in het bijzonder. En met een Hoofdletter.

Ik gun Fenna een bloeiend bedrijf

Ik gun haar succes, ik gun haar een baan waarvoor je elke dag met plezier vroeg uit de veren gaat, ik gun haar een straat die haar elke dag met een glimlach verwelkomt, een land waarin ondernemerschap hoog in het vaandel staat.

Fenna, kom naar Klein Heiligland

Fuck Heemstede.

 

Thailand, Freeland, Learning Experience 2018

Aankondiging Learning Experience naar Thailand

Thailand – FreeLand – 2018

Phu Quoc, Vietnam, 6 februari 2016, 13.51 uur

In 2018 onderneem ik een Herstelreis naar Thailand. Voor 15 ervaringsdeskundigen.
De reis gaat twee weken duren en voert ons naar 3 bijzondere steden, streken en eilanden in Thailand. Persoonlijk herstel van een psychiatrische achtergrond, terwijl je met een groep van 15 mensen op reis gaat, voert in deze reis de boventoon.

Vijfhonderd mensen

Het lijkt in weinig op de reizen die ik heb ondernomen naar New York, New Orleans, Los Angeles, Washington, Tubac (Arizona), Poughkeepsie, Albany, Burlington (Vermont), Philadelphia, Poughkeepsie, Antwerpen, Brussel, Roesselaere, London, Bergen, Stord, Oslo, Lissabon, etcetera, maar de rode draad is hetzelfde: het is geen vakantie, het is een herstelreis.
Dat kunnen meer dan 500 mensen die zich in de afgelopen 10 jaar op mijn reizen hebben ingeschreven je navertellen.

Perseverance

Zo’n reis lijkt misschien moeilijk te realiseren. Dat gaat niet zonder slag of stoot, energie en creativiteit. Desalniettemin, ik ga die uitdaging aan. De groep gaat niet groter worden dan 15 mensen. Vijftien mensen met Lived Experience. Vijftien ervaringsdeskundigen.
Veel mensen denken en leven in de overtuiging dat deze Learning Experience voor hen niet mogelijk is: dat het er nooit van gaat komen. Dat het een droom blijft. Ik geloof er niks van. Ik geloof in de kracht van mensen met een psychiatrische achtergrond en in jouw talenten.

Durf te Dromen

Wat is er voor nodig om deze droom uit te laten komen? Energie,doorzettings-vermogen, geloof in jezelf, creativiteit en vooral durven dromen. Daarom nemen we er meer dan een jaar voorbereiding voor.
We gaan die reis zo goedkoop mogelijk houden. Zodat het doel dat we voor ogen hebben haalbaar en realiseerbaar is.

Team Effort

De mensen van Astare Zorg in Utrecht, Rune Schytte, uit Denemarken en Angelo Birdman, uit Thailand, maken deel uit van mijn team. Zij zijn respectievelijk, de beste en leukste uitzendorganisatie van Nederland, yoga- en meditatie trainer en activity coach. Wij zijn allen ook ervaringsdeskundig, ondernemers en life coach. Meer informatie over ons kun je terugvinden in de brochure die ik je ga sturen als je jezelf opgeeft voor deelname.

Het helpt om niet na te denken over het eindresultaat van je werk, zoals je ook niet reist om aan te komen, maar om het reizen zelf. (Vrij vertaald naar Goethe)

Er zijn een aantal voorwaarden. Het helpt als je de reis zelf bij elkaar gaat verdienen. Dan ben je niet afhankelijk van andere mensen. Ik doe vanzelfsprekend met jullie mee.
Bovendien begint de reis dan voor jou op het moment dat je mij te kennen geeft dat je graag wilt deelnemen en je akkoord gaat met die voorwaarde. En kun je er een jaar naar toe gaan leven. De reis naar het doel, de daadwerkelijke reis, is minstens zo belangrijk en leerzaam.

Ondernemerschap

Samen met een groep trainers ga ik je leren hoe je meer ondernemend kunt gaan denken en hoe je jouw talenten kunt inzetten om het geld voor de reis bij elkaar te verdienen.

We gaan elke maand een dagdeel bij elkaar komen in the Living Museum in Bennebroek of bij Astare Zorg in Utrecht en er zijn online coaching-momenten via Internet/Skype/FaceTime. In totaal zijn er 15 bijeenkomsten. Daarvan mag je er 3 missen.

Lessons Learned

De volgende onderwerpen komen daarbij aan de orde:

-Talent assesment
-Het maken van je eigen WRAP (Wellness Recovery Action Plan)
-Starten met een eenmansbedrijf
-Het onderhouden van jouw bedrijf (belasting, BTW, facturering)
-Het schrijven van een businessplan en een marketingplan (Canvas)
-Money Management
-Team Building
-Netwerken
-Het ontwikkelen van jouw Netwerk
-Fundraising (PGB, werken met een uitkering, wie zou jou willen ondersteunen om je droom in vervulling te laten gaan?)

Team Effort (2)

Zoals eerder gesteld: ik ga die bijeenkomsten niet allemaal zelf voorzitten. Ik heb daarvoor ook experts uit mijn netwerk gevraagd om jullie belangeloos te helpen het doel, de uiteindelijke reis, te realiseren. Dat is een team effort en alleen is maar alleen. Niemand is geboren om alleen te zijn.

Laat je niets wijs maken

Ik hoop dat ik je interesse heb gewekt en dat je kiest voor een inschrijving. Want dat ik kiezen voor jezelf, dat is durven dromen en dat is ervoor kiezen om je dromen uit te laten komen. Het kan. Herstellen ook. Laat je niets wijs maken.

The Layout van de reis

Een eerste gesprek behoort tot de aanmeldingsprocedure voor deze reis. Nee, het is geen drempel, wel een moment om verwachtingen naar elkaar uit te spreken en het doel helder voor ogen te krijgen.

Yoga, meditatie, nachttreinen, avontuur, praten met een Boeddhistische monnik, zeilen, vissen, snorkelen, dialoog-sessies, ondernemerschap, coaching, tempels bezoeken, money management, talentontwikkeling, netwerken, een eiland rondrijden op een scooter en herstellen: het hoort allemaal bij deze reis.

Vraag de brochure aan voor meer informatie.

Was getekend, tot snel, een groet van Rokus uit Vietnam.

On the Road, searching for Sanity (1)

The titel of this first Blog of more Blogs was handed over to me by Janos Martin, Founder of the Living Museum in Queens, New York. He has been telling me over and over again to write a book. A book that goes by this awesome name. Because I travel the World, because I meet a lot of people and because I visit a lot of programs, institutes and foundations. Because he thinks I should write a book about it.

Since I am working relentless on other things and never found the time to write this book, maybe this is a good start. I will be posting On the Road, searching for Sanity Blogs from today on.

If it’s interessant enough, that’s for you to decide.

For now, I am offering you these stories and knowledge for free.

Since I make a living with 60% of my working hours and do voluntary work for 40% of my time, I invite you to donate to my foundations whenever you feel like it. That money goes to people who need the money and resources more then I do. Thus, this is one of my ways to make this World a World that works for everybody.

The chapters of this online book will be on Mental Health issues and Recovering from that. About provoking creative and innovative processes within Mental Health. I run a few (voluntary) foundations and they all have this line as their mission. It means that I can work and write in the most broad sense of the word(s).

Enjoy, because I surely will do just that. Traveling and writing at midnight on a deserted AirPort, armed with a MacBook Pro and the comfort of wireless WIFI: life just does not get any better.

I hope to reach out to you from places I never expected to go.

Waarom het Haarlems Dagblad geen 1 op de 5 journalisten mag ontslaan

Ik bedoel het niet vervelend, maar ik schrijf u dit bericht vanuit Vietnam. Ik ben hier bezig met een reis van 7 weken door Thailand en Vietnam. Nederland is koud en heel ver weg. Ik ben een koukleum. Ik heb nooit van schaatsen gehouden. Gedoe.

Ik woon al 23 jaar in Haarlem. Eerstens in wat Haarlemmers “het Reservaat” noemen, het Bos en Vaart Kwartier: ‘Where the Rich Motherfuckers live’. In 1994 konden we dat nog betalen. Een jaar geleden zijn we verhuisd naar Klein Heiligland. Midden in de stad. Met alles om de hoek.
De eerste tien jaar kon ik er niet aarden. Ik vond Haarlem betrekkelijk saai. We wilden allebei terug naar Amsterdam. Nu is er geen haar op mijn hoofd meer die daar naar verlangt. Ik heb 18 jaar columns geschreven voor het Straatjournaal, ik stond jarenlang langs de zijlijn bij HFC, mijn zonen ‘naar voren’ te schreeuwen, ik ben 2 jaar geleden gestart met mijn “Living Museum” in Bennebroek, ik heb, zelfs zonder aanwezig te zijn, de 2e plek veroverd in de verkiezing “Haarlemmer van het Jaar 2016” en Amsterdam is Amsterdam niet meer. Amsterdam is slecht 15 minuten treinen weg, maar het is een wereld van verschil. Ik houd van Haarlem en Omstreken. Van de gemoedelijke sfeer, van de kleinschaligheid, van de Toneelschuur, van de BAVO-kerken, van de restaurants, van het strand, van de Hout, van het Straatjournaal, van Bevrijdingspop, van HFC, van het Haarlems Dagblad.

Reizen maakt kwetsbaar. Je gaat ‘open staan’. Voor andere culturen, voor andere denkwijzen. Deze reis is een ‘eye-opener’. Zoals elke reis die ik in mijn leven gemaakt heb. Dat zijn er niet weinig. Ik wil graag een wereldburger zijn. Alleen dan kun je regionaal nieuws op de juiste waarde schatten. Als je thuiskomt. Want dat is wat Haarlem voor mij is. Thuis.

We kunnen nog terug naar kleinschaligheid. Als we de wereld willen redden. Als we onze kinderen leren dat loeren in een mobiele telefoon je hersendood maakt.

Terug naar een Community Based Samenleving. Ik heb hier zelfs in wereldsteden als Bangkok, Hanoi, Hoi An en Saigon heel weinig ‘shopping malls’ gezien. En als ze er zijn, dan liggen ze buiten het centrum, ‘where the rich motherfuckers go’. In het centrum vind je kleinschalige ondernemingen. En ze worden allemaal gerund door familie en vrienden. Hier, in “South East Asia”, begrijpen mensen wat ‘Community Building’ is. Het is een liefhebbende en een inclusie-samenleving. Met aandacht voor elkaar en de klant.

Duidt u mij niet euvel, ik voel mij een gefortuneerd mens, dat ik in Nederland en Haarlem mag wonen. We hebben er alles en meer om een prachtig leven te leiden, maar is het niet zo dat al die rijkdom ons steeds verder uit elkaar drijft, dat we vooral uitgaan van onze rechten, in plaats van onze plichten? Dat we al die rijkdom als gewoon zijn gaan beschouwen? Dat schaalvergroting niet het antwoord is op een samenleving die werkt voor iedereen? Dat digitalisering niet het antwoord is op een samenleving die werkt voor iedereen?

Haarlem heeft het Haarlems Dagblad en de journalisten die er werken hard nodig. Om Haarlem bij elkaar te houden. Om kleinschaligheid en de Haarlemse Community een smoel te geven. Om ons te onderscheiden van andere steden. Om de rest van Nederland te laten zien waar we goed in zijn. Dat we een stad zijn die mensen vanuit de hele wereld een plek geeft, dat we een culturele stad zijn, dat we een stad zijn met mensen die voor elkaar zorgen. Dat we onze beroemde Haarlemmers, onze Paradijsvogels koesteren. Dat we een Toneelschuur hebben, waar je blind naar elke toneel- of filmvoorstelling kunt gaan en van verbazing en verwondering van je stoel kunt vallen. Dat we een Straatjournaal hebben, een echte daklozenkrant, die gaat over mensen voor wie die krant bedoeld is. Dat het één van de weinige straatkranten is die zichzelf kan bedruipen. Dat we er geen bierwagens laten rondrijden. Dat we er heel veilig over straat kunnen lopen, op de tijden die we daar zelf voor kiezen. Dat Haarlem dus een voorbeeldgemeente is. En het Haarlems Dagblad een voorbeeldkrant.

Journalisten of welke professie je dan ook uitoefent, ontsla je omdat die werknemers waardeloos werk afleveren, omdat ze misschien te lang bij jouw bedrijf werken en een nieuwe horizon nodig hebben. Journalisten ontsla je niet omdat je jouw dagblad financieel niet overeind kunt houden. Omdat het niet meer in deze tijd past. Of omdat we in een digitale samenleving wonen. En kranten daar zogenaamd geen deel meer van uitmaken.

Het is soms goed vast te houden waar je voor staat. Voor een stad en omgeving die je op de hoogte houdt van wat er speelt in die omgeving. Opdat mensen zich er thuis voelen. Opdat mensen zich daarmee een (groeps)identiteit kunnen aanmeten. Niemand is geboren om alleen te zijn. Opdat mensen voelen dat ze onderdeel uitmaken van een community. Omdat een krant nodig is in een steeds meer digitaliserende wereld. Omdat iedereen die schrijft blijft. Omdat een krant in je fikken houden een magische beleving is. Omdat een krant lezen een spirituele en contemplatieve bezigheid is. Een moment van rust in een hectische wereld. Omdat journalisten de spiegel van onze samenleving en stad zijn. Omdat ze een kritisch geluid laten horen, in positieve en kritische zin. Omdat een krant je uit je comfort zone haalt.

Is alles wat in het verleden ligt beter? Ben ik oud aan het worden?

Niets van dat alles. Ik ben een wereldburger. Ik houd mijzelf wakker door elke dag uit mijn routines te stappen. Een tastbare krant lezen hoort daarbij.

Mijn vrouw en ik hebben nog 2 weken reizen voor de boeg. Zij vertelde mij net dat ze wel weer naar huis kan. We zien er naar uit. Naar Haarlem. Naar onze familie, onze vrienden. Naar Klein Heiligland. Naar een lekkend dak. Naar het Haarlems Dagblad. Naar een stad die eigenlijk geen stad is, maar een community. Het is er klein genoeg voor.

Ik hoop dat de kou tegen die tijd uit de grond is. Ook bij het Haarlems Dagblad en dat de journalisten mogen blijven. Om te werken aan een stad en een wereld die werkt voor iedereen. Daar is onze stad en ons dagblad groot in.

Rokus Loopik
Loc Phat Hoi An Home Stay
Hoi An, Vietnam
28 januari 2017, Nieuwjaarsdag in Vietnam.

Family Business

On the Road, searching for Sanity (2)

Family Business

Mixing Work and Family

Bangkok, Thailand

Winter 2017

How to Build Community

Experiences from South East Asia

Thai People

Lucky. I am a lucky bastard. I come from an emotionally poor family. And I thank my family for it. Yes, it gave some delay in ‘my growing up’ to be a good friend, partner and father. And still I struggle with my demons sometimes, but overall, I am one lucky SOB. Everything changed when I met my current wife, Marie-Anne. She thought me what forgiveness really means. She teaches me, till the present day, what being a partner means and what it means to work on equality within our relationship.

We are currently in Bangkok, celebrating 25 years of hard labor (we are both entrepreneurs, having multiple businesses) and bringing up our two wonderful sons, Wink and Pelle (20, 24). It is a wish we cherished for a long time. We became 59, last and this year, and reaching that age, one tends to start thinking about creating more leisure time. We work our asses off. Because we like doing what we do.

I never had a crush on Thailand. I am a sucker for poverty.

I just can’t stand entering a city and having to look at people who have little means for existing or sometime even nothing. I want to give away all my money right away. I just can’t believe how Mayors can sleep with the fact that there are homeless individuals in their city.

Thailand has none of ‘that’.

Yes, there is poverty and yes, I have seen people sleeping on a concrete road, without any protection, I have seen the shacks on the outskirts of the city, I have seen the one-room-apartments that families have to share, but somehow Thai people carry this heavy load with a smile. As if they all agreed that you do not show what misery does with your self esteem. People are very friendly, they don’t barge in on you to sell you silly tourist stuff, or food, or whatever. If you say no, they will just go on minding their own business. They wear their problems with utmost dignity.

 

Business

Is what I mainly would like to talk about in this writing. And Family. I realized, after a couple of weeks, that most big cities here have no big businesses. Apart from some crazy, megalomaniac, shiny hotels. But that is where the rich Motherfuckers sleep, so who cares. I am talking about shops, food stands, restaurants, Seven Eleven’s and so on. Everything is small scale. Everything is personal. Everything is cheap (compared to Western standards). Everything you need. Nothing more, nothing less. And the most beautiful part is, is that every business is being managed and run by whole families. Nobody excluded. It is a delight to see how everybody takes care of everybody. Most of the time you will see Grandpa of Grandma chilling out on a stretcher, in a hammock or in a comfortable rocking chair. Children are playing in front of the shop or playing games and watching Youtube films or their tablets. While the Queen Mother of the family prepares your Pad Thai in a wok on the street, in her food stand, her husband will guide you to some simples Formica tables and chairs. After paying the smallest amount of money you have ever paid for the best Pad Thai ever, you are eating the best Thai dish you have ever tasted. It’s like being invited by your best friend, when you consider the hospitality and what you have to pay for this special treat.

It is hard to not get cynical

About what we people from the West have to offer the Thai people. We seem to take pride in walking around in singlets and showing off the most ugly tattoo’s I have ever seen. We seem to like to walk the streets with half liters of Singha Beer in our hands. We seem to like smoking and drinking on beaches, while signs ask you not to do that. We seem to like to go to very loud Beach Resorts, drink buckets of liquor and get totally pissed. We seem to like to travel to Thailand after we retired, after we gained a lot of weight, after we are way past our best before date, and find way to young Thai women, who grab this opportunity to escape from poverty. We seem to take pride in being rude to people who’s joy it is to serve us. We seem to have to state that at a massage salon, run by women who served time in prison, as a recovery opportunity, the price of 200 Thai Baht for a one hour massage is just to much. We seem to like carrying our backpacks on our chests, afraid that other tourists will steel our valuables, because Thai people will never do such a thing. We seem to like to leave our plastics on the beaches of Thailand. No, I am not stating that everything was better back in the days. Maybe I am to old fashioned or it’s just that I am getting to old for this shit. Maybe that is the most likely variant.

 

 

We don’t seem to like the friendship, the smiles, the spirituality, the silence, the tranquility, the nature that this amazing country has to offer us. The good part is, that we bring the money we have in amounts of truck loads in the West, to this country. It is a great country for traveling and having the opportunity to learn from a totally different culture. Thai people should charge us double for that.

And the Thai people? They approach all this with utmost grace and a smile. Because that is what they collectively decided to do. They even carry IT in their Thai Airway Slogan.

 

Co van Kessel

Yesterday evening we joined a guided bike tour through the city of Bangkok, with Co van Kessel’s Guided Bike Tours. He died a long time ago, but his initiative and company is alive and kicking. Biking through the narrow alley’s and markets young people gave us high fives and wished us a great tour. We made a stop at a food stand in an obviously poorer neighborhood. Our guide told us that the two women behind the stand, Mother and Grandma are the talk of this environment, because they are the best cooks around.

 

 

Specially the sauce that they serve with their rice and chicken is why people buy their amazing food. Simple dishes, cooked with all the love for food you can imagine and love for the people that buy it.

King Rama IX/King Bhumibol Adulyadej

We went to see the Kings Grand Palace. The King died in October 2016, 88 years old. Daily thousands of people, dressed in freshly ironed black clothing come to pay respect to him and what he did for their country. They have a stand from a local hospital where people could asses their current state of depression, because of the deceased King. And they get an instant possibility for treatment if they need that.

 

 

We stayed in the River View Guest House, in China Town. Most of the businesses in this part of town take motors apart and sell the still working parts of these engines. Other businesses sell metal. In the evening, walking back to the hotel, we see families, on mats on the floor, watching Television and sharing meals. In any other western town, we would not have walked these often gloomy streets. In this town nothing will happen to you, or your family. Yes, maybe this, people will approach you, asking you where you want to go. You can leave your bag of backpack in a totally crowded Train Station and it is most likely that you will find it in the same spot, when you return hours later. In Thailand family means family business. And maybe, I immediately apologize, I am not the bearer of ultimate wisdom, but that is what we could work on in our Western countries. With all the luxury we have, our social welfare systems, it must be possible to restore some of our old values. We have some things to complain about, but compared to Asia, luxury wise, we have nothing to complain about.

 

Leoluca Orlando

Let’s welcome people from other countries, because that is the way we can solve problems in their countries. Google a documentary on the Mayor of Palermo, Leoluca Orlando, and see and experience how he welcomes people that come to his city with boats from North Africa. Let’s share our wealth with countries and people who lac that. Welcome them like they are your family. Because when you examine your DNA, it will tell you that we are all family. Whatever you do and whatever you don’t do, it’s not to late, let’s start working on- and focus on creating new communities. Turn this World into a place that works for everybody.

Community Building and Family Ties

It is my sincere believe that this is the new Thing in Mental Health or any other business. Make people belong to a new family, whether you are working in Housing First, the Amsterdam Project, GGZinGeest, The Salvation Army, Samen Sterk Zonder Stigma, Astare Zorg, The Living Museum, Ypsilon or whatever company or foundation. Join these companies, because they are practising it right at this very moment.

A feeling of belonging is the best ‘cure’ and ‘care’ for ‘being different’ that you can offer people.

Rokus Loopik Kok Samet, January 14th, 2017

Straatjournaal Haarlem, December 2016.

Talking about the Amsterdam Project en het Straatjournaal

Koop die krant, betaal en lees hem. Dat helpt mensen die de krant verkopen en het Straatjournaal. De oplage gaat dan omhoog en dat helpt dus het Redactie Straatjournaal!

En de verkopers natuurlijk

Alleen maar geld geven helpt niet en het helpt ook niet als je de krant aanneemt en vervolgens in de eerste en de slechtste prullenbak gooit. Dan ga je voorbij aan wat mensen nodig hebben.

Namelijk een leven dat lijkt op dat van jou

Temidden van vrienden en familie, in een fijn huis. That is a basic Human Right. Voor iedereen. Ook voor mensen die van elders komen. De Wereld is van iedereen.

Ook van Straatjournaalverkopers

covertedpdf

Niets te doen

Als je nou niets te doen hebt op 25 november 2016. Als je energieniveau laag is. Als je op zoek bent naar een andere invulling van je leven. Als je de bureaucratie niet meer de baas kan. Als je naast het zien van een inspirerende film ook op bezoek wilt bij de leukste uitzendorganisatie van Nederland. Als je twijfelt over het feit of er wel een kunstenaar in jou huist. Als je gelooft dat een transformatie van zelf-stigma naar de identiteit van een kunstenaar niet of nauwelijks mogelijk is. Als je gelooft dat herstel niet mogelijk is. Als je de leukste baan van Nederland hebt. Als je ‘oude bekenden’ wilt zien. Als je wilt netwerken. Als je betekenisvolle gesprekken wilt hebben. Als je de Domtoren in Utrecht nog nooit gezien hebt.

Astare Zorg

Kom dan gewoon naar het supercoole kantoor van Astare Zorg.

Alles is Mogelijk

Want om 20 uur laten wij, Astare Zorg en the Living Museum Netherlands, je daar kennis nemen aan het concept en het wel en wee van de kunstenaars van the Living Museum in New York. En dat allemaal door in een luie stoel of zitzak te kijken naar “That Which is Possible” van Michael Gitlin. Hij verpoosde twee jaar lang in the Living Museum en maakte vervolgens deze film over de mensen die the Living Museum in Queens, New York bevolken. Een vertederend en onthutsend mooi portret van mensen, van kunstenaars. Van Paradijsvogels.

25 November 2016, om 20 uur!

Komt dat zien!

Opgeven via Astare Zorg! info@astare.nl

Waarom ‘op reis gaan’ helpt om een gelukkiger mens te worden

Reizen maakt gelukkig

Wetenschap bewijst: mensen met veel mooie (reis)ervaringen zijn gelukkiger dan mensen met veel materiële rijkdom. Want, het langdurigste geluk ontstaat door wat je meemaakt… Denk aan ervaringen zoals reizen, uit eten gaan, een bioscoopbezoek, het leren van nieuwe vaardigheden en het bekijken van exposities.

Gewenning maakt lui

De grootste bedreiging van geluk, zo blijkt uit het onderzoek, is gewenning. Hoewel het geluksgevoel bij een nieuwe aankoop (Chaneltas! Ferrari! Apple TV!) in eerste instantie hetzelfde ervaren wordt, neemt dit gevoel bij een materiële aankoop met de tijd af, terwijl deze voor ervaringen blijvend is. Dit komt omdat we snel gewend raken aan materiële zaken. Ervaringsaankopen zorgen voor meer tevredenheid en geluk op de lange termijn.

Reizen maakt een mooiere wereld

Hoe dat komt? Drie redenen:

1. Ervaringen bouwen sociaal kapitaal

Mensen zijn sociale dieren en ervaringen verbinden ons met anderen: zij bevorderen sociale relaties op een positievere wijze dan materiële aankopen. Wanneer je eenzelfde of een gelijksoortige ervaring hebt gehad als iemand, schept dat een band. En daarbij een diepere connectie dan wanneer je dezelfde materiële aankoop hebt gedaan. Daarnaast leiden ervaringen ook tot meer gespreksstof en verhalen.

2. We zijn wat we doen, niet wat we hebben

Hoewel bezittingen gezien worden als onderdeel van iemands imago, zullen deze nooit deel gaan uitmaken van iemands persoonlijkheid. Met ervaringen is dat anders, zo stelt de studie. Stel dat iemand je vraagt om een stuk over jouw leven te schrijven, waar schrijf je dan over? Over wie je bent (waar je vandaan komt en wat je hebt bereikt). Maar ook over je levenservaringen: die worden een onderdeel van jou, die hebben jou gevormd tot de persoon die je vandaag de dag bent.

3. Stoppen met vergelijken maakt gelukkig

Vergelijken met anderen, iedereen doet het. En wat blijkt, het heeft een sterk negatief effect op hoe tevreden we zijn met onze eigen bezittingen. Picture this: in eerste instantie ben je dolblij je nieuwe iPhone 7, maar die blijheid kan afnemen als je vriendin voor minder geld een iPhone 7 plus blijkt te hebben gekocht. Ervaringen worden meer op zichzelf geëvalueerd, waardoor je ze een stuk moeilijker kunt vergelijken. Als diezelfde vriendin namelijk voor minder geld eenzelfde reis als jij gemaakt heeft door bijvoorbeeld Indonesië en zegt een ‘betere vakantie’ te hebben had, zal je je eigen unieke ervaring waarschijnlijk alsnog niet willen ruilen voor die van haar.

Tja, sommige dingen blijven nou eenmaal onbetaalbaar.

Metro, 28 september 2016 om 14:14 • Gina Pesulima

Hillary Diane Rodham for President

In het jaar 2004 werkte ik 4 maanden voor Pathways to Housing (Housing First) in New York. Het veranderde mijn leven op vele fronten. Ik ben er gelukkig nooit meer van hersteld. Housing First staat voor een totale shift in het denken over herstel en de talenten waar mensen met een psychiatrische achtergrond onmiskenbaar over beschikken. Het achtervolgt mij tot op de dag van vandaag, 4 augustus 2016. Op 30 augustus mag ik spreken op een groot WHO-congres in Chennai, India. Over Housing First.

Voor mijn eerste sixpack Heineken in the Deli om de hoek betaalde ik 32 dollar

Carl, mijn room mate op de 178ste Straat, moest er onbedaarlijk om lachen. “De volgende keer, als je weer een sixpack gaat halen, dan zeg je het volgende”: Listen Sammie, I did not fall of the truck here, you charge me to much for this beer, so can you give me better price!?

Zo gezegd, zo gedaan. Voor de gelegenheid leende ik een Yankee’s Cap van Carl en sprak, zo Streetwise mogelijk, de gevleugelde woorden van Carl. Op het gezicht van Sammie verscheen een glimlach. What’s your name? And you just became New York Proof! Give me 12 bucks!

the Honorable William J. Clinton

Ik werkte in de laatste maand in het Harlem Team en won zomaar een kaartje in een interne loterij. Tot groot ongenoegen van mijn teamgenoten, die er al jaren werkten. Het kaartje kostte veel geld en gaf mij toegang tot een Fundraising Event waar ook the Honorable William J. Clinton, ex-president van de Verenigde Staten, zou spreken. Na zijn presidentschap had hij besloten een kantoor te openen in het gebouw waar ook Pathways to Housing kantoor hield. Alle instellingen in dit gebouw deden iets voor de minder bedeelden in de Amerikaanse samenleving. De opbrengsten van the Fundraising kwamen ten goede aan de cliënten van deze instellingen. De huizen en winkelpanden zijn er sinds Bill er zich vestigde substantieel in waarde gestegen.

Ik toog, gestoken in een zwart linnen pak, gekocht op 125th Street voor 100 dollar, in de Amerikaanse variant van Gako Fashion, naar the Fundraising van Pathways to Housing

Ik kwam aan juist op het moment dat Clinton uit zijn auto stapte en ik kon hem als het ware aanraken. Een vrouw aan de overkant van het gebouw, hangend uit haar raam, nodigde hem uit de avondmaaltijd bij haar te genieten. Hij liep zowaar op haar af, gaf haar een hand en verontschuldigde zich. Hij had andere dingen te doen.

Die stropdas deed ‘t em

In de hal van het gebouw, Terras in the Sky, met een fenomenaal uitzicht over Harlem, liep hij vlak langs mij heen en vele mensen probeerden hem de hand te schudden. Ik was te laat: verlegen, ik durfde niet voor te dringen. Ik was geraakt door zijn charismatische uitstraling. Gestoken in een prachtig grijs kostuum, roze overhemd en lila stropdas. Een knappe man om te zien. Hij had een schone Japanse vrouw aan zijn arm, die, zoals ik later begreep, zijn secretaresse was. Zij week niet van zijn zijde, waar hij ook ging.

Nobody got frisked

Rondom Clinton zwermden een hoop kleerkasten, uitgerust met oortelefoontjes. Ze keken mij onderzoekend aan en het vreemde was dat niemand gefouilleerd werd. Je kon, nadat je gevraagd had of je op de lijst van genodigden stond, zo naar binnen lopen.

Op de 21ste verdieping aangekomen, mengde ik mij tussen het in avondkledij gestoken publiek.

The drinks were free en ik dronk een fijn glas Franse wijn. Een minuut of tien later kwam Bill binnen en stak een emotionele speech af over Pathways en al de mensen in de wereld die in erbarmelijke omstandigheden leven en alle hulp verdienen die voorhanden is. Hij liet het natuurlijk ook niet na om het beleid van President Bush onderuit te halen. Iedere New Yorker die ik gesproken heb in die 4 maanden wilde maar één ding, ‘Vote Bush Out!’ en ik was het volmondig met ze eens. Mijn New Yorkse vrienden schaamden zich er jarenlang voor. Toen Geert Wilders stemmen begon te winnen was de beurt aan mij.

SamTsemberis, the CEO van Pathways, mijn baas, sprak na Mr. Clinton en hij was diep geraakt door het feit dat Bill zelf had aangeboden op deze avond acte de présence te geven. Toen Sam zijn speech beëindigde, besloot ik in een opwelling bij de lift te gaan staan en Bill op te wachten. Ik wilde hem graag de hand schudden. Ik had er een half uur voor over.

Eens President, altijd President

Iedereen sprak hem aan met de titel ‘Mr. President’ en ik besloot vanzelfsprekend hetzelfde te doen. Hij zei iemand gedag en draaide zich om mij een hand te geven. Ik vertelde hem dat ik in Amsterdam met dakloze mensen werkte en nu tijdelijk bij Pathways in dienst was en dat ik vereerd was hem te ontmoeten. We aarzelden om elkaars hand los te laten en ik voelde dat hij mijn hand een tweede maal, nu iets losser, omvatte. Hij vertelde dat hij een aantal malen in Amsterdam was geweest en dat hij er een fijne tijd had gehad. ‘It is a special place!’ Naast mij stond een Nederlands advocatenechtpaar dat in NYC werkte en zij besloten hun handen die avond niet meer te wassen. De advocate viel bijna flauw bij de aanraking met Bill.

Ik nam nog een foto van Bill met mijn cell phone

Juist voordat Mr. Clinton de lift instapte. Mijn reis kon niet meer stuk. Ik had alle uitersten gezien, ik woonde in 5 verschillende stadsdelen, arm en rijk, wit, geel, rood en zwart, ik had Bill de hand geschud, mijn visie en missie over daklozen mensen was totaal overhoop gegooid, ik was niet meer dezelfde. Alles waarop ik had gehoopt toen mijn reis een aanvang nam.

Onderweg, naar de Subway op 116th Street, passeerde ik allerlei woningen. Prachtige, roestbruine Brown Stone Houses. Op de trappen zaten mensen van een zwoele zomeravond te genieten. “You look sharp, in your black suit!, riep een van de mensen mij na.

Free Beers

Ik stapte op de 178ste Straat uit en kocht een sixpack Heineken bij Sammy. “Roekies, what’s up!?” Hij had mij nog nooit in stropdas gezien. Ik vertelde Sammy dat ik de hand van Bill Clinton had geschud. Mijn bier kreeg ik die dag voor niets. En the Clinton’s, dat zijn geboren Presidenten. Chelsea komt ook nog wel eens aan de beurt. Bovendien wil ik de komende acht jaar nog zeker 30 keer met groepen naar the USA. Die lopen qua Peer Support nog steeds vijf jaar op ons voor.

Vote for Hillary.

Please.

Meet the Xperts IV

Mag ik zo vrij zijn de geboorte van een nieuwe website aan jullie te introduceren?!

De ROMA, Rataplan en het Werkhuys

Op 12 en 13 december 2016 organiseer ik in samenwerking met Astare Zorg, Astare Zorg Groningen mijn 4e Meet the Xperts GGZ Festival. Dit keer gaan we dat in Antwerpen doen, in het prachtige theater van mijn goede vriend, Pol Schijvens, de ROMA. Ook theater Rataplan (onderdeel van de ROMA) en het Werkhuys, allemaal op loopafstand, gaan we bij dit event betrekken.

Friends from abroad

In de ROMA komen bijzondere Amerikanen, Nederlanders, Engelsen en Belgen spreken en er is weer een heuse Marktplaats, alwaar projecten uit de hele wereld zich aan jullie gaan presenteren. Daar is ook de hele dag ruimte om te netwerken en nieuwe vrienden te maken.
In het Werkhuys zul je talloze workshops uit Nederland en België kunnen volgen. Vanzelfsprekend over state of the art methodieken/projecten/organisaties.

Changing the face of Mental Health

Jim van Os en Dirk de Wachter zullen Meet the Xperts gaan openen. Brenda Froyen en Rokus Loopik praten de dag aan elkaar.
Op 13 december gaan onze Amerikaanse gasten dan ‘de diepte in’, met het geven van Master Classes in theater Rataplan.

And guess what!?

Op de dag van 12 december betaal je slechts €50 om binnen te komen. Op 13 december, als je een Master Class wilt bijwonen, betaal je €150. Daar kunnen maar 150 mensen aan deelnemen. Op 12 december gokken we op minstens 400 deelnemers.
Voor slechts €0 kun je vanuit Utrecht met een bus naar Antwerpen gereden worden en weer terug naar Utrecht. Het vervoer is ruimhartig gesponsord door Lister en Altrecht uit Utrecht! Voor mensen met een dikke en smalle beurs betekent dat dat je voor €0!!!!!!!!  heen en weer gereden wordt.

Grandios Final

Ja, het is wellicht megalomaan, maar wij geloven echt dat de Nieuwe GGZ een niet meer te stoppen beweging is. Doe met ons mee.

Dus.

We sluiten de dag af met een passend en prachtig optreden, want daarin is ook de ROMA groot geworden en we stomen samen op naar een nieuwe GGZ-horizon.

Naar wij hopen met jullie

Wij kunnen niet wachten. Wij hopen jullie in december te zien. In de maand waarin we aandacht besteden aan menselijke verhoudingen en hoe we die kunnen verbeteren. Vooral voor- en met mensen met ‘lived experience’, de spiegels van onze ziel, Paradijsvogels.

Hope First. Love First. Community First.

moeders en hulpverleners

Waarom moeders altijd gelijk hebben (in de ggz)

Het loopt vaak niet zo lekker tussen hulpverleners in de ggz en moeders. Moeders hebben kritiek op wat de hulpverleners voor hun kinderen doen. Hulpverleners vinden moeders over-betrokken.

Kan dat niet anders?

 

Moeders en hulpverleners, hulpverleners en moeders

Ik leef nu gelukkig in een andere tijd en wetenschap, maar er was een tijd dat ik het contact met moeders en familie van cliënten niet altijd als makkelijk ervoer. En dan druk ik mij eufemistisch uit. Ik vond het vaak lastig. Want ouders waren kritisch. Kritisch over hoe weinig tijd ik in hun kind investeerde. Ik deed nooit genoeg. Vaak ontaardde zo’n gesprek in welles-nietes en in verwijten over en weer.

Had ik toen goed geluisterd, dan had ik begrepen dat moeders altijd gelijk hebben.

We kunnen nooit genoeg tijd investeren in moeders en familieleden. Als hulpverlener heb ik alle behoefte tot oordelen overboord gegooid, en óók mijn professionele distantie. Die heeft mij niets gebracht – en moeders al helemaal niet.

Hulpverleners zijn bang om een situatie te verergeren

als ze zich 100%  involveren met familieleden en cliënten, als ze teveel mee gaan in een verhaal. Maar de waarheid is dat juist betrokkenheid en goed luisteren naar die verhalen tot samenwerking gaat leiden.

Hulpverleners zijn er om te luisteren. Om op hun handen te zitten. Om respect te hebben voor wat de cliënt en zijn vrienden en familie denken.

Onderweg bedenken mensen namelijk zelf een oplossing

Alle nieuwe methodieken zijn er op gericht cliënten en familieleden de belangrijkste stem te geven bij het bezweren van een crisis en het werken aan hun herstel.

Ga eens kijken bij de Brouwerij van Jules Tielens in Amsterdam. Daar werken familieleden mee in de frontlinie.

Kijk naar Open Dialogue uit Finland en naar RACT (Resource Assertive Community Treatment) uit Zweden. Die methodes zijn allemaal gemaakt om moeders en cliënten gelijk te geven.

Moeders zijn de experts

Daarom dit interview.
Voor alle moeders van de wereld.
Voor Moederdag.

PS. Nieuw in ggz-land? Lees het e-book over wat Herstel nou eigenlijk is. En bekijk de video’s onder de knop Hulpbronnen in de navigatiebalk.

Hardop Lezen

The Reader. De Lezer. Het overkomt mij één keer in de zoveel jaar. Ik hoor iemand spreken, ik loop ergens tegenaan en mijn hart is gestolen. Ik kom er niet meer van los en ik wil er alles over weten. De vorige keer was het Housing First, in het jaar 2002, in New York. De Housing First Beweging groeit snel. In veel gemeenten wordt Housing First gezien als een alternatief voor beschermd wonen en de maatschappelijke opvang. Helaas is de woningmarkt in ernstige problemen geraakt en zijn er te weinig geschikte woningen beschikbaar.

14 Jaar later

Nauwelijks 14 jaar later zijn er evenwel dozijnen Housing First projecten in Nederland die dakloze mensen op een slimme en humane wijze aan een eigen woning helpen. Over de hele wereld, in elke wereldstad, scoort Housing First een succespercentage van minstens 85%. Dat betekent dat eenmaal gehuisveste mensen daar na jaren nog steeds wonen. Ondanks heftige problematiek.

Unknown

Primary School Trauma

Voor diegenen die nog kampen met een Lagere School Trauma over hardop lezen is het even slikken. Maar er is, net als met Housing First, ook hoop. Echte, authentieke hoop. Want the Reader is de meest slimme, effectieve en goedkope methode om te werken aan herstel van een psychiatrische diagnose, dementie, een detentieverleden, arbeidsongeschiktheid en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Jane Davis en haar levenswerk

Het concept is bedacht door Jane Davis, uit Liverpool. Zoals met zoveel briljante ideeën is het bedacht vanuit frustratie en pijn. Jane leende op jonge leeftijd elk boek dat de plaatselijke bibliotheek op voorraad had: om te kunnen ontsnappen aan haar dagelijkse harde realiteit. Het betekende voor haar overleving en het bracht haar een levensinvulling. The Reader in London en Liverpool heeft 130 mensen in dienst die werken in verschillende wijken in beide steden.

Lezen is heel simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel lezen.

(vrij vertaald naar Johan Cruijff, lees; “Voetballen is heel simpel”)

Het concept is simpel. Je vraagt een bibliotheek, een lunchroom of je een dagdeel in de week een ruimte mag gebruiken. Je zet er een tafel neer waar 15 mensen aan kunnen zitten. Je kiest een boek (literatuur) en voor elke sessie een gedicht dat bij het verhaal past. Je vraagt mensen of ze een passage hardop voor willen lezen of je geeft als Reader coach het goede voorbeeld als mensen schroom hebben. En dan slaat de verwondering toe.

Unknown-2

Expect the unexpected

Want dan komen de persoonlijke verhalen op tafel. Aan de hand van wat mensen net voorgelezen hebben. Is het therapie? Nee, het gedicht en het verhaal zijn jouw houvast. En de hoop die in die verhalen ligt opgesloten. Gedeelde chemie op basis van het geschreven woord. Met 15 mensen een gedicht hacken dat je niet kent en waar je in eerste instantie niets van begrijpt, dat is pure magie. Het is helend en goed voor het zelfvertrouwen.

Illiterate, wat is dat eigenlijk?

Ik sprak in London een bejaarde deelnemer. Tijdens zijn eerste Reader sessies paste hij als hem gevraagd werd om hardop voor te lezen. “Ik kijk liever even de kat uit de boom. Ik luister graag naar de stemmen van alle anderen.” Niet lang daarna kwam de aap uit de mouw: de man kon niet lezen en schrijven. Nu volgt hij een opleiding en elke week is hij er als de kippen bij. De eenzaamheid en uitzichtloosheid zijn naar de achtergrond verdwenen.

Shared Reading is the new Recovery

Ik ben inmiddels gecertificeerd Reader Coach. En totaal verkocht. Geen verhaal en gedicht zijn meer hetzelfde. Ik kan tussen de regels door lezen, na 58 jaar. Mijn hardop lezen trauma voorbij.

images

Shared Reading Groups

Als je wilt deelnemen aan een Shared Reading Groep, neem dan contact met mij op. Binnenkort start er een groep in the Living Museum in Bennebroek. rokus@icloud.com

Deelname kost slechts €50 voor 4 bijeenkomsten van 2 tot 3 uur. Koffie, thee en frisdranken zijn gratis. “Hoop” bieden ook.

Unknown-1

 

The living museum Netherlands is alive and kicking

The Living Museum Netherlands is alive and kicking!

I was away for a couple of days, @theReader in Liverpool. And here is living proof that the Living Museum is alive and kicking: during my absence the artists turned our space into what used to be my absolute dream: a safe environment where people can be whoever they are and create Art, great Art!

People with Mental Challenges are nice and friendly and they can run their own place. No doubt about it.

I can’t wait to get away now, because when I come back, surprises will be waiting for me again.

For a traditionally trained nurse, who has lost his faith, there is no greater gift in life: to see with my own eyes that making art, together, is healing as is self management.

The Living Museum Rocks!

Check it out: The Living Museum

The Shared Reader Netherlands

IMG_3203

Liverpool, February 21st/25th 2016

Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Shared Reading

In 2015 zat ik in London twee keer aan bij een Reader Shared Reading Group, in twee verschillende wijken. Net als bij Housing First, in 2002, was ik meteen gegrepen door deze slimme, innovatieve, effectieve en vooral goedkope Herstelmethodiek. Het was chemie tussen 20 mensen, die samen een boek lazen, in een bibliotheek en een lunchroom. Zo simpel is dat.

Jane Davis

Ik had er weinig bedenktijd voor nodig. Jane Davis sprak op mijn 3e Meet the Xperts Festival in Haarlem en ze stal de harten van de toehoorders en de show.

Shared Reading is the New Recovery

Deze week volgde ik hun 3-daagse training in Liverpool. De stad waar ik als kleine jongen enige jaren heb gewoond. Een trip down memory lane en niet alleen omdat The Beatles hier begonnen zijn met het veroveren van de wereld. Jane Davis heeft trouwens eenzelfde missie.

En ik nu ook

Ik heb de training met goed gevolg afgerond. Dus. Binnenkort kun jij een Shared Reading Groep volgen in Nederland, in the Living Museum in Bennebroek. Onder mijn, nu ook bezielende leiding. Want Shared Reading is the New Recovery. Slechts zelden ben ik zo’n slimme, creatieve en goedkope manier tegengekomen om communities te bouwen en mensen ‘met lived experience’ een kans te bieden boven hun diagnose uit te stijgen en een leven temidden van anderen op te bouwen en/of te heroveren.

Website

Ik heb natuurlijk de websites voor de Nederlandse versie van The Reader al aangekocht en aan die website wordt, as I write, gewerkt. Als je belangstelling hebt en behoefte aan meer informatie, of als jij jezelf wilt inschrijven voor de eerste Reader Groep in Nederland, stuur mij een email of bel: rokus@icloud.com / 0681420615

De totale kosten voor deelname aan de eerste 4, wekelijkse bijeenkomsten (10-12uur) bedragen €50 per persoon, koffie, thee en koekjes included. Er kunnen voor deze eerste Shared Reader Sessie maximaal 15 mensen inschrijven.

En, dan kun je meteen een bezoek brengen aan the Living Museum. Een plek waar je niet meer weg wilt, als je er eenmaal bent. Je bent er dan toch.

IMG_3177

Tom Young, The Reader trainer and coach, Liverpool!

Peer support

Peer Support

Zonder liefde geen herstel

Liefde is een belangrijke voorwaarde voor herstel van een psychiatrische diagnose en alle andere trauma’s die met het krijgen van een diagnose gepaard gaan.

Een opname, stigma, zelfstigma, geweld, uitsluiting, eenzaamheid. Het zijn slechts enkele van de afschuwelijke life events die mensen kunnen overkomen. Zonder liefde is er waarschijnlijk geen sprake van een mogelijkheid tot herstel.

Evenwel, zonder kennis ook niet. Het feit dat je ervaringskennis hebt, betekent niet dat je een goede ervaringsdeskundige hulpverlener bent.

Peer Support Up to Date

Daar is ook (zelf)studie en een vermogen tot (zelf)reflectie voor nodig. Net als voor al die andere professionals, is het belangrijk dat jouw kennis over herstelmethodieken up to date is. En dat je daar regelmatig op getoetst wordt.

A Flight Simulator is the new Recovery

Een piloot moet elke maand verplicht een test in een flight simulator met goed gevolg afsluiten. Anders kan hij het wel schudden. Eerlijk gezegd, als wereldreiziger ben ik daar niet ongelukkig mee. Werk dus aan jezelf.

Schrijf je in voor opleidingen, voor symposia, seminars, studiedagen, voor studiereizen, lees- en vertel herstelverhalen.

Diagnostische Criteria

Lees boeken (Ja, ook de DSM V) en actualiseer jezelf. Test jezelf en je fellow peers. Zorg voor een goede balans tussen jouw rationele en emotionele zijn.

Know what you are talking about

Weet waar je het over hebt als je met wie dan ook om de tafel zit.

Nee, niet die macht

Kennis is macht.

De macht van gedeelde Kennis

Liefde is een belangrijke voorwaarde voor herstel, maar niet genoeg.

Kerstmis op Kòrsou

Karameliseren

Suiker is uitermate slecht voor meer dan alleen je fysiek. De harde schijf van mijn laptop was onherstelbaar gekarameliseerd, nadat ik er tijdens mijn vakantie op Curaçao een kop thee overheen had gekeild.  Evenwel. Een goede verzekering doet wonderen. Een nieuwe MacBook Pro ook.

Existeren

Ik maak er een goed gebruik van tijdens mijn vakanties werkbezoeken te plannen. “Wij zijn er nu toch.”, aldus de gevleugelde uitspraak van mijn vrouw. Ik had in augustus 2015 al contact gelegd met Klinika Capriles, maar nooit een reply gekregen. Als het op afspraken aankomt, geldt dat hoe zuidelijker je gaat en hoe warmer het land, hoe makkelijker afspraken gemaakt worden, alsook niet doorgaan of verlaat worden. Je leeft er in een ander tempo. Dat existeert prettiger. In dit geval was het emailadres gewoon geëxpireerd.

Waldi Oostburg

Ik belde maandag en mocht donderdag langskomen. In afwachting van de komst van Berthold Beerlage, Hoofd Opleidingen, werden wij in de Directiekamer aan een kolossale vergadertafel gezet. Ik was in de veronderstelling een uurtje van Berthold te krijgen. In een tijdsbestek van een half uur zat ik tegenover de voltallige staf van het ziekenhuis, inclusief de Voorzitter van de Raad van Bestuur. Ik werd er verlegen van.

Chemistry

Er volgde een dialoog van uren, waarin we kennis, inspiratie en vriendschap deelden, waarna wij aan de hand van Berthold een tour over het ziekenhuisterrein kregen. Het ziekenhuisterrein zag er opvallend verzorgd uit. Het helpt als de weergoden je elke dag gunstig gezind zijn, maar het neerzetten van mensvriendelijke gebouwen is daarnaast een keuze. Alle kamers waren gelegen aan een prachtige binnentuin met bomen die duidelijk ouder waren dan de gebouwen zelf. Daar was aan de tekentafel over nagedacht. Ik heb niet één hulpverlener in een verpleegpost gezien. Nee, dat was niet omdat het daar elke dag mooi weer is en ze allemaal buiten aan het spelen waren. Ze waren gewoon met cliënten bezig. De gesloten afdelingen spanden de kroon. Die waren uitgerust met een vijver in de binnentuin en comfortabele zitjes. Een oase in een soms verwarde cerebrale binnenwereld. Zo doe je dat.

Curaçao Center for Contemporary Art

Ik zag oude afdelingen waar je kon voelen hoe het er vroeger reilde en zeilde. Ik kreeg er koude rillingen van. Die gebouwen waren opgeknapt en omgetoverd tot ateliers en een ware kunstexpo door een op het terrein gevestigde Kunstacademie: IBB, Curaçao Center for Contemporary Art. Cliënten werden uitdrukkelijk uitgenodigd in die gebouwen te komen werken en hun talenten aan de wereld te tonen.

Kerstvakantie op Kòrsou

Tot overmaat van alle gastvrijheid mocht ik op vrijdagmiddag ook een Herstel-workshop geven voor het personeel. Een kwartier voor het einde liep de helft van de zaal leeg. Ik was na 40 jaar noeste GGZ-arbeid bezig keihard door het ijs te zakken, toen Berthold mij redde door te vertellen dat de Kerstvakantie om 16 uur zou gaan beginnen.

Surreal

Het was een vreemde gewaarwording om de entree van een psychiatrisch ziekenhuis, bij een temperatuur van 29 graden, in het blakende zonlicht, met uitbundige kerstversiering uitgedost te zien. Kerstmis is een universeel gevoel. Iedereen wil erbij zijn. Betere community building bestaat er niet. Een adequate reden om je uit de voeten te maken.

 

IMG_1777 IMG_1778 IMG_1783 IMG_1786

familie-ervaringsdeskundigen

Mieke en Frits: geef familie-ervaringsdeskundigen een centrale rol

In een film van 3.53 minuten kan een heel leven voorbijkomen.

De afgelopen twee dagen was ik in Göteborg met 15 Family Peers, Professionals, Peers, Professors and Policy Makers uit Nederland. In de meer dan 40 reizen die ik gemaakt heb was dit de eerste keer dat twee ouders – familie-ervaringsdekundigen – deel uitmaakten van de groep. Bovendien, Mieke en Frits waren voor het eerst in 7 jaar met elkaar op reis. Omdat hun thuissituatie dat niet eerder toeliet. Het echtpaar deed niet onder voor de andere groepsleden voor wat betreft het stellen van puntige vragen en het plaatsen van empowerende opmerkingen. Mieke en Frits denken altijd in win-win opties.

Ik heb deze reis gezien en gevoeld hoe het zou kunnen. Hoe wij ouders een centrale rol kunnen geven in de behandeling en begeleiding van hun kind. Het antwoord ligt besloten in de bereidwilligheid van hulpverleners om mensen echt een stem en belangrijk aandeel in een herstelproces te geven. Het ligt in Resource Assertive Community Treatment. Het ligt in professionele nabijheid. Het ligt in een letterlijke en figuurlijke reis maken, met elkaar.

Er is veel ten goede aan het veranderen in de GGZ. Mieke en Frits zijn daarvan het lichtende voorbeeld. Dit filmpje zegt het allemaal. Met dank aan Frits en Mieke.

 

Gehoorzaamheid

Zo lang als ik mij kan heugen heb ik er al een probleem mee. Ik wil niet deugen als het op gehoorzaamheid aankomt. Zodra iemand roept dat iets ‘moet’, dan haak ik af. Als iemand zegt een probleem te hebben en dat volgens scenario ‘A’ te gaan tackelen, dan ben ik al druk doende scenario ‘B’ of ‘C’ te bedenken.

Regels zijn er om gebroken te worden. Dat is een keuze.

Ik leef in de overtuiging dat ik met die aanleg geboren ben en daarnaast kies ik non-conformistische wegen om mijn doelen te bereiken. Het- en ik kan niet anders.

De eerste dag dat je ervoor gekozen hebt zelf verantwoordelijk te zijn voor bijvoorbeeld je inkomen, ‘hoe verdien ik mijzelf terug?’, is de dag dat je een operator bent geworden. Het helpt als je gaat nadenken over wie er in je netwerk zit, wie daarvan met jou samen wil werken en wat jouw specifieke kwaliteiten zijn.

Berusten in een maandelijkse loonstrook maakt lui. Ik ben het ontwend. Ik wil niet afhankelijk zijn. Niet van geld, niet van een baan, niet van een huis, niet van onzinnig bezit. En als ik iets bezit, dan wil ik dat graag delen.

We leven in een geweldig en uitdagend tijdsgewricht. Problemen kunnen we alleen samen oplossen. Met het vizier gericht op anders denkenden en begrip voor anders levenden. Met de bedoeling om elkaar in tastbare emotie uit te betalen. Geld heeft geen gevoel.

Geloof niet wat jouw diagnose en je symptomen je voorschrijven. Herstel is ook wat jij aan alternatieven bedenkt om met je eigenaardigheden te kunnen leven.

Je bent net zo min ‘ervaringsdeskundig’ als ‘schizofreen’. Je bent vooral en bovenal mens. Stap uit je slachtofferschap. Je moet niks. Wees een mens. Wees een doener. Wees een spilfiguur. Een visionair.

Iemand die zelf de dienst uitmaakt.

alternative currency

Alternative Currency

Het zou kunnen zijn dat je twijfels hebt over of je goed genoeg of genoeg bent voor deze wereld. Wij maken allemaal dingen mee die maken dat ons zelfbeeld soms kantelt en die in de hand werken dat zelfkwelling ons deel is geworden. Ik ga hier niet verklaren dat gezondheid maakbaar is, want soms hebben mensen gewoon pech, als het noodlot je treft. Evenwel, als ik het heb over een psychiatrische aandoening betekent dat niet het einde van jouw wereld. Psychiaters met een hokjesgeest hechten er waarde aan orde in hun bestaan te scheppen door diagnoses te stellen. Weet dat die diagnoses niet bestaan. Iemand heeft er ooit een naam aan gegeven. Wij bezitten de macht om een andere naam te bedenken. Een naam die minder stigmatiserend is. Een naam die recht doet aan wie jij bent. Diagnoses, geld en grenzen bestaan niet. Die waarden en begrenzingen bepalen wij. Je kunt elke dag in de krant lezen dat wij onszelf wat dat betreft geen dienst bewijzen. Ervaringsdeskundigheid begint in Nederland vaste voet aan de grond te krijgen. Mensen met ‘lived experience’ ontvangen prijzen, ontvangen subsidies, krijgen een podium, bemachtigen invloedrijke posities en laten hun stem luid horen. En er wordt rekening mee gehouden. Hun stem is niet meer weg te denken. Laat staan tot bedaren te brengen. Als je succesvol wilt zijn, dan doe je er goed aan met succesvolle peers om te gaan. Jouw stem doet er toe. Het kan andere mensen helpen een mindere periode in hun leven succesvol te boven te komen. Dat is het mooiste geschenk dat je jezelf en iemand anders kunt geven.

overtuigingen om zeep

Strong Convictions

Niets is wat het lijkt

Zet 10 scheldende Feyenoordsupporters op een rij, pik er eentje uit, neem hem mee naar een kroeg en heb een leuke avond. Hij blijkt gewoon bij PostNL te werken, heeft kinderen en is getrouwd.

Het helpt als je zo nu en dan van huis en haard weggaat. Naar de einder reizen. Een nieuwe overtuiging ophalen. Ga wat verder weg dan de hoek van je straat om jezelf een kans te geven een wijzere versie van jezelf te worden.

Goedgelovig

Dus, als jij je diagnose geworden bent, omdat je goedgelovig bent, dan helpt het als je naar een land reist waar de cliëntenbeweging tien vingers in de pap heeft. Zij hebben er kiene herstelmethoden bedacht die uitgaan van de ongekende krachten en talenten die in jou en andere ervaringsdeskundigen huizen.

Groener gras

Ontworstel jezelf aan de Nederlandse Poldermentaliteit. Kijk niet je leven lang de kat uit de boom. Trek er op uit. Die plek op de Geluksmarkt komt niet vanzelf naar je toe. Geloof de mensen die zeggen dat het gras aan de andere kant van de heuvel groener is. Het heeft er op zijn minst een andere kleur groen.

Jij weet dat verandering soms pijn doet. Dat het nodig is om wijsheid te vergaren. Om je overtuigingen om zeep te helpen. Om een storyteller te worden. Verhalen liggen op straat. Daar kun je ze voelen. Niet in de krant, in de Story of op TV.