This is Sjoerd

Sjoerd is an artist from the Living Museum in Bennebroek.

Do I know a lot about this guy?

I guess not. We have no intake-procedure at the Living Museum. People do not have to tell us about their background. They have often done that, a thousand times, at a 1000 different counters.

We are interested in their skills, their talents. Interested where their strength comes from. Interested if they want to be part of our Community.

Hoping they will help us in elevating the Living Museum into a program that serves thousands of people. People who struggle with loneliness, people who struggle with trauma.

Sjoerd is a most gentle guy, with amazing painting skills

He has a most profound personal style.

At the moment he participates in the Lang Leve Rembrandt Contest.

In fact the painting in this picture, Girl with a Pearl Earring, is one of his contributions for this contest.

Girl with a Pearl Earring (DutchMeisje met de parel)[1][2] is an oil painting by Dutch Golden Age painterJohannes Vermeer, dated c. 1665. 

We are happy to have Sjoerd with us

We want him to stay for years. And in fact, you can help us achieve just that.

Every neighborhood needs a Living Museum. For the Sjoerd’s of this World. For a World that works for Everybody. 

Doneer, Deel, Help ons the Living Museum de komende jaren open te houden.

Doneren kan via:

https://voorjebuurt.nl/nl/projects/thelivingmuseum

We zijn je eeuwig dankbaar.

Sjoerd Blokker and Rokus Loopik!

We all have an accident scene to move on from


Judith Lengkeek
 is an ambassador of the Living Museum. She is a special person who travels the world in search of rendition, community and a World that works for everybody, if I may be so free to state that. 

She visited Meet the Xperts in Antwerp, Belgium, in 2016. Anne Tallegrand-Cajuste was one of the speakers. She rocked the building and the audience with her TedTalk. 

Judith was inspired by her, as where 700 people with her. So inspired, she made this short video. A mix of her travels through the world and the words of Anne.

I found this video by coincidence, going through some old hard discs. Lucky me. 

Thank you Judith Lengkeek and Anne Tallegrand-Cajuste, for these beautiful words and images, wherever you are in this world!

Astare Zorg

Robert and Juliana, from Vienna

These two wonderful people from Vienna, Robert and Juliana: I carry them in my heart.

They were participants in a couple of my learning experiences. We met for the first time, a long time ago, in Rotterdam, at a conference of the EAOF. Robert joined my city tour, visiting amazing programs in my city of birth.

We stayed friends all this time, although we don’t see each other too often. But we stay connected. ❤️🍀 

Yesterday, checking the bank account of the Living Museum, I found out they donated a substantial amount of money to our account, becoming Ambassadors of our Artist Community and thus supporting the coming years of our healing program.

I thank them, we thank them, whole heartedly, it makes your day in a most profound way, knowing that they are out there in this world. I am one lucky guy, to have friends like Robert and Juliana. Thank you so much. We won’t ever forget. 🙏🏿

I hope to see you in Verona, September 4th till September 8th, at the next EAOF Conference!

Julio Tomiyama

Je bent nooit uitgeleerd. 

Ergens in 2018 troffen de kunstenaars van the Living Museum en ik een organisatie op Instagram die de naam ‘the Living Museum’ gebruikte. 

En dat raakte onze Red Button

Vol op de Sweet Spot. 

Ik klom meteen in de pen en ventileerde mijn ongenoegen over het feit dat ze onze naam zomaar, zonder overleg, gebruikten. Ik liet daarbij niet onbesproken dat ik de naam in de Benelux gevestigd had en dat wij stappen zou ondernemen als zij onze naam zouden blijven gebruiken. 

Het duurde tot een aantal weken geleden voordat Gianna, de kunstenaar achter die andere Living Museum, en ik om de tafel zaten.

Ze had voor de gelegenheid vriend Erwin meegenomen

Omdat ze nogal nerveus was geworden over onze aanstaande ontmoeting. En dat natuurlijk op basis van mijn geventileerde ongenoegen en zakelijke toon. 

Twee telefoongesprekken hadden mijn ‘oud zeer’ al enigszins weggenomen, want Gianna is een aardige, sociale, jonge vrouw.

Ze verstaat de kunst van ‘de angel uit een conflict halen’ 

Voordat we in gesprek gingen, zo had ik mij bedacht, leidde ik Gianna en haar vriend rond in the Living Museum. Toen ik haar de missie van ons project uit de doeken deed, begon ze te huilen. 

Ik schrok

En ik vervloekte subiet de wijze waarop ik haar in eerste instantie benaderd had. 

In het daarop volgende gesprek vertelde zij de reden van haar initiatief om the Living Museum te starten. Het verklaarde alles en ik kreeg het schaamrood op de kaken. 

“Ik ben the Living Museum gestart ter nagedachtenis aan mijn broer Julio. Hij heeft twee jaar geleden suïcide gepleegd. Het ging heel slecht met hem, ik maakte mij grote zorgen, maar we kregen geen gehoor bij de Crisisdienst. Zij hebben hem aan zijn lot overgelaten. Julio was een muzikaal genie, een kunstenaar. Ik ben geraakt door wat ik hier vandaag zie en hoor, uit jouw mond. The Living Museum had hem wellicht kunnen helpen.”

Onze ontmoeting verliep verder vooral in een win-win-modus.

Gianna is een zielsverwant

The Living Museum is een universele beweging. Zonder dat we dat van elkaar wisten en zonder dat wij van elkaars bestaan wisten. De Wereld en alles wat daarbij hoort, is van Iedereen. Dat zij maar weer eens bewezen. 

Gianna ging met een kunstwerk naar huis dat haar hart stal. We gaan Julio een plek geven in ons Living Museum. 

Als eerbetoon

Aan hem en zijn onafscheidelijke zus.

Gianna Tomiyama

En ik, ik ben weer wat wereldwijzer geworden.

Dit is Eric

Hij woont in het dorp Bennebroek. Eric is een jonge vader, hij onderneemt, hij gaat trouwen en hij maakt Kunst.

Volgens hem heeft hij geen achtergrond in de Psychiatrie en/of Verslaving.

Dat komt goed uit, want the Living Museum is er voor mensen met- en zonder. 

The Living Museum brengt vele werelden bij elkaar. We zijn allemaal maar mensen.

Eric, dat is een goede gast. 

Zijn kunst is Extraordinary. 

Hij fietste op een zondag voorbij, zag onze blauwe banners hangen, besloot naar binnen te komen en is gebleven. 

Als het slecht weer is en zijn kinderen zitten op school, dan zit Eric bij ons. En altijd vol met plannen en een goed humeur. 

Wij hopen elke dag op slecht weer. 

Every neighborhood needs a Living Museum. For the Eric’s of this World. For a World that works for Everybody.

Doneer, Deel, Help ons the Living Museum de komende jaren open te houden.

Doneren kan via:

https://voorjebuurt.nl/nl/projects/thelivingmuseum

We zijn je eeuwig dankbaar.

Eric te Wechel en Rokus Loopik!

PS PS Help ons door die kritische grens van 50% donaties heen te komen! Waar krijg je in de GGZ en MO de kans om gratis en voor niets een studio te gebruiken? Waar zijn er nog intakegesprekken van 10 seconden op de drempel van de deur en ben je binnen voordat je het weet? Juist, bij ons.

Dit is Margo


Margo is de eerste kunstenaar die je tegenkomt als je the Living Museum inloopt. 

En niet de minste.

Haar kunst is uiteenlopend, divers, veelzijdig, niet voorspelbaar en ongelooflijk kleurrijk.

Margo, die houdt alles in de gaten. Dat kan ook niet anders als je dicht bij de voordeur zit. 

Vergeten bestaat niet in haar vocabulaire. Zij is dan ook onze ‘agenda’.

Omdat haar hoofd nooit stilstaat. 

Ze heeft ‘stormen’ overwonnen en weet ook hoe zij elke nieuwe storm gewoon het hoofd gaat bieden. Ik heb zelden iemand met zoveel innerlijke kracht ontmoet. 

Niemand is onmisbaar, maar Margo komt aardig in de buurt. Ze is een uitzondering op die regel. 

Bijzondere Kunst komt vaak voort uit een leven dat niet altijd marcheert zoals je dat zou willen. 

Margo kan je precies vertellen hoe je dat doet. 

Zondag is ze aanwezig, op onze Open Dag in the Living Museum. In de eerste studio aan je linkerhand. 

Elke wijk verdient een Living Museum. Voor de Margo’s van deze Wereld. Voor een Wereld die werkt voor Iedereen.

Doneer, Deel, Help ons the Living Museum de komende jaren open te houden.

Doneren kan via:

https://voorjebuurt.nl/nl/projects/thelivingmuseum

We zijn je eeuwig dankbaar.

Margo van Strijp en Rokus Loopik!

This is Ingrid

This is Ingrid. An artist from the Living Museum Bennebroek. 

She has been with us from the start, in 2015. 

She did not become another person, but there is a significant difference in her state of mind and appearance compared to the moment she first walked into the Living Museum. 

To be more specific, up to three years ago, she had never painted before. 

And look at her now. 

She has become an important ambassador for our initiative. She steels peoples hearts with and by speaking in public and creating beautiful art. On the 29th of March she will speak in front of an audience of at least 188 people at the conclusion of the Week of Psychiatry, in Utrecht. 

She paints whole heartedly and with an admirable intensity. You can feel her paintings. 

She is a bright shining light in the crowd. 

She is ART. 

Every neighborhood deserves a Living Museum. For the Ingrid’s of this World. For a World that works for Everybody. Everything to keep our doors in Bennebroek open for the coming years!

Donate, Share, Every EURO Counts! 

The Living Museum en Voor je Buurt

Ingrid Zeegers en Rokus Loopik!

Daniel en zijn Talent

Dit is Daniel. Kunstenaar van the Living Museum. Van het eerste uur.

Daniel beschikt over een uitzonderlijk talent. Hij is er niet voor opgeleid, maar hij maakt tekeningen alsof het nagelnieuwe en wonderschone foto’s zijn. Zichzelf geleerd, autodidact.

Als hij weer een nieuwe tekening gemaakt heeft, dan vraagt hij belangstellend of ik het ‘mooi’ vind. En dan val ik bijna flauw van verwondering.

Had ik maar 1 zo’n hand en potlood!

Wij hebben regelmatig betekenisvolle gesprekken. Gesprekken die gaan over hoe wij onze plek in de wereld kunnen vinden. Een zoektocht naar onze talenten.

Dat vindt hij wel eens vermoeiend, maar geen reden om te stoppen met zoeken en kunst maken.

The Living Museum Bennebroek helpt hem bij die zoektocht.
Help ons the Living Museum de komende jaren open te houden. Wij hebben elke euro hard nodig. Omdat we net als Daniel graag onafhankelijk en niet afhankelijk willen zijn.

Dat maakt het zoeken naar wie je echt bent een stuk makkelijker en aangenamer.

Elke wijk een Living Museum. Voor de Daniel’s van deze Wereld. Een Wereld die werkt voor Iedereen. 

Doneer, ruimhartig, via

https://voorjebuurt.nl/nl/projects/thelivingmuseum

We zijn je eeuwig dankbaar.

Daniel Wulff Petersen en Rokus Loopik

Brief aan Peter Dierinck



Mon ami très cher,


Soms, als je op LinkedIn een discussie gevoerd ziet worden over de fenomenen ‘cliënt’ of ‘patiënt’, dan wordt het mij wel eens te moede.


Er zijn mensen die schijnbaar coûte que coûte

Willen vasthouden aan het definiëren van mensen met wie het niet goed gaat (lees: mensen met psychische problemen). Ik kan het verkeerd hebben, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het vooral zogenaamde professionals zijn die willen vasthouden aan hun zogenaamde ambt, hun zogenaamde specialisme.


Zodat ze de transitie van ‘regie over’ naar ‘zelfregie van’ niet hoeven te maken. Het opgeven van de macht over het leven van de ander en de zogenaamde ‘ziekte’ van een ander.


Die terminologie bestond ooit niet

We hebben namen bedacht voor zogenaamd deviant gedrag. Het zijn daarom verzinsels.


En dan kan ik er toch mismoedig van worden


Op die avonden kijk ik naar To Stay Alive: A Method, van Iggy Pop.
En ik luister naar zijn vertolking van ‘I am a Passenger’, at the Royal Albert Hall.


Daarmee houd ik mijn energie op peil

Dampende muziek, wijze teksten en ontroerende beelden. We zijn slechts voorbijgangers in elkaars leven. Niet meer en niet minder.


Het helpt als we ons daarnaar gedragen. Met respect, gepaste terughoudendheid, als mensen op de achtergrond.


Ik heb een broertje dood aan discussie op social media

Dus daar ben ik niet op uit. Maar, hoe denk jij daarover Peter Dierinck? Hoe houd jij jouw energieniveau op peil?


Een liefdevolle groet van Rokus

Je Vriend uit de Lage Landen.


PS De Lente is er officieel nog niet, maar voor mijn gevoel des te meer. Ik hunker naar een Orval op een Gents terras. Met jou, Harry Gras en Rik Van Laeken. Ook daar word ik gelukkig van. Wat jij?

The Future of Community Mental Health, Verona, 2019


The Future of Community Mental Health, Verona, 5-7 September 2019, EAOF.

Almost 5 years in a row I have been attending the conferences of the EAOF. I have been to Oslo, Avilés, Rotterdam and Hamburg. Not only do I meet a lot of co-workers from the Netherlands, I provided in workshops and the Conference also gives me the opportunity to connect to co-workers from various other countries.

I always combine the Conference with visits at and too organizations in the city where the Conference is being held. 

This year that will be Verona! Where Community Mental Health was founded!

Thus, I work on the creation of a United Europe and a United European Mental Health Care System. A lot of countries in Europe are in need of innovation in Mental Health. The EAOF provides in just that. New inspiration and innovation. And meeting inspirational and international speakers.

We want more Peers and Hands On workers to attend this Conference. 

Come and join Harry and me and we will make sure to take you along to see other cool programs and organizations. Apart from that, we can make time to have fun- and meaningful meetings in that city. 

Verona and the EAOF will not disappoint you.

The Irrational Library

So, blow off the dust from what you may have given up, but not yet forgotten.

Je besluit om na 25 jaar naar Amsterdam te verhuizen. Terug naar waar we ooit begonnen zijn, mijn vrouw en ik. Maar niet nadat je out of the blue bedenkt om de middag samen door Haarlem te gaan struinen. De zon scheen. Uitbundig. Het is nauwelijks einde februari, maar what the heck. Het was aangenaam.

We liepen langs onze favoriete winkeltjes. Klavertje Vijf, van Paul, in de Breestraat. De leukste FlowerFluisteraar van Nederland. De vistruck uit Volendam, op de Botermarkt, alwaar je een ter plekke gerookte makreel kunt kopen, die eenmaal thuis nog steeds op je tong smelt. Schuin tegenover Mabrouk, gewoonweg de beste groentewinkel en slagerij van Haarlem (als je dan toch vlees wilt eten, dan kun je dat het beste daar kopen), liepen we tegen Marnetta’s Soul Food Kitchen aan. Marnetta wilde helaas niet gefotografeerd worden. Wat ik maak moet maar voor zichzelf spreken, zo stelde zij. De lef om dat te stellen was niet misplaatst. De Pumpkin Curry was geweldig. De Jerk Chicken onovertroffen. Zelden more tasty chicken gegeten. Echt een aanrader. Op naar een terras in de zon! De Wandelaar was helaas dicht. De zon scheen er vol op het terras. Gek.

Dan door naar ’t Kantoor in de Gierstraat

Onze stamkroeg sinds we in het Centrum van Haarlem wonen. Daar hebben ze Orval. Het beste Bier van België.

Louis Pirenne stond er aan de overkant van het verwarmde terras

Naar een Mural van Eric Coolen te kijken.

Dit prachtige kunstwerk van Eric Coolen won ik in 2017 met de verkiezing
Haarlemmer van het Jaar

Louis Pirenne is de leukste Guerrilla Ambtenaar van Nederland. Hij is een Cultuur- en Kunstman van het 1ste uur en doet daar alles voor. Samen met Ziggy Klazes (Louis staat links op de foto) presenteert hij de Schuurshow. Een Zondagmiddag Live Talkshow vanuit de Toneelschuur in Haarlem .

Ik mocht er zelf ook een keer aanschuiven, met mijn maat Willem, voor een interview over de Mot, Verhalen.

Vanmiddag, 24 februari 2019, van 15 tot 18 uur is er weer een voorstelling. Voor als je 5 legendarische verhalen en songs wilt horen.

Anyway

Louis was onderweg naar een vriend. Joshua Baumgarten. Een New Yorker in Haarlem. Joshua bestiert er al vele jaren zijn Irrational Library.

Het was moeilijk afscheid nemen van dat verwarmde terras en de Orval, maar Louis verleidde ons de hoek om te lopen, zeven huizen verder.

Ik dacht even dat ik het huis van een Hoarder binnenwandelde

Zo mooi was het daarbinnen

Een gitaarspelende Blues Brother, met een rauwe stem, was er net aan zijn pauze begonnen. Er stonden twee uit de kluiten gewassen mannen baarden en hoofden te trimmen. Er was een hoge concentratie van tattoo’s en ear piercings in die ene ruimte. Woodstock, midden in Haarlem, in de VijfHoek.

Charles Bukowski hangt er prominent aan de wand

Je kunt er boeken, langspeelplaten, kleding, drank, postcards, kunst en wataldiesmeerzij kopen.

En wij zijn er 25 jaar zomaar, elke single day, aan voorbij gelopen

Een bezoek aan het toilet is aanbevelenswaardig

De mooiste collage die ik ooit mocht aanschouwen

Beter dan elk geschiedenisboek dat je op de Middelbare School voorgeschoteld krijgt

Ik kocht er nog een boek en CD van de hand van Joshua

En tijdens de muziek dacht ik aan al die voorbije jaren. Over het geluk dat ons in Haarlem ten deel is gevallen. Dan slaat de twijfel toe. Evenwel.

Ons huis in Amsterdam staat er nog even niet. Dat duurt nog een jaartje of wat.

Ik weet nu waar wij op zaterdagmiddag aangenaam kunnen verpozen

Met dank aan Louis

Joshua

And Random Things

BijJules. BijBram.

Vandaag ben ik op (werk)bezoek geweest bij Jules Tielens. Onderweg, weg van de snelweg, keek ik in mijn achteruitkijkspiegel naar mijzelf. Dat doe ik wel vaker. Ik krijg het er maar niet uit. Ik moest lachen. Ja, ook om mijzelf, dat doe ik wel vaker, maar ook om Jules en waar ik reed. Nee, niet uit leedvermaak. Maar Jules, ja Jules, die associeer je met Grote Stads Psychiatrie. En zie waar ik beland was.

Zelden zo’n mooie omgeving gezien 

Het golfde. Het meanderde. Het glooide. Het gleed. Alle stress viel subiet van mijn schouders af, in die contreien. Ik had nog nooit van het plaatsje Ameide gehoord. En dat terwijl mijn voorouderen, ooit, in die omgeving huisden en werkten. Ik ben in de Ameidestraat in Schiedam geboren. De Lopikerwaard. Ik stam af van opstandige en drankzuchtige boeren die teveel geld moesten betalen voor hun gepachte Lopikerwaard-land. De naam Rochus komt regelmatig in eeuwenoude geschriften voor, zo vond mijn broer ooit uit.

Enfin

Op het land van BijBram was het een drukte van jewelste. Ik zag er veel mensen heen en weer lopen. Druk doende de aarde te bewerken en in de weer met dieren van allerlei pluimage. Ik betrad het erf van een heuse Zorgboerderij.

Eenmaal binnen trof ik een fijne, gezellige gemeenschappelijke ruimte aan met mensen die, afgaand op hun uiterlijk, niet in de wieg gelegd waren om deel te nemen aan the Rat Race. Die waren hier omwille van andere redenen. Een vaktherapeut speelde gitaar en zong uit volle borst: Nothing else Matters, van Metallica. Een klein aantal van de pakweg 30 aanwezigen, die zongen, hoewel schamper, met hem mee.

Er brandde een geweldig, mooie houtkachel

Drie mensen zaten er hun voeten aan te warmen. Weer anderen keken schijnbaar doelloos voor zich uit (niemand doet nooit niets) en sommigen zongen zoals gezegd, mee. Mannen in strakke, blauwe landbouwjasjes, met daarop de sticker BijBram, liepen er tussendoor en op de kleine buitenplaats lurkten 6 mannen aan hun slappe sjekkies.

Even later, ik was alvast wat notities in mijn Journal aan het maken

Kwam Jules mij halen. Hij was in gesprek met een dame die er timide bij zat. Ze vertelde dat ze alles verkeerd deed. Zo was ze recent naar de supermarkt geweest en ze had 1 artikel dubbel gekocht. Bij navraag bleek dat ze weliswaar twee sauzen van hetzelfde merk had gekocht, maar de één was pittig en de andere niet. Dus, dat viel alles mee, met dat alles.

Ik moest weer lachen

Ik leg later wel uit waarom, maar ik mocht Jules er zo op de gevoelige plaat vastleggen.

Links in de hoek stonden een paar van zijn onafscheidelijke gitaren, geleund tegen een imposante Marshall Amplifier. Herman Brood hing er prominent aan de muur, alsook allerlei empowerende teksten. Zoals ik van hem gewend ben.

Met zijn coördinerende verpleegkundige, Chantal Hofman, wisselden we uit hoe Jules en ik elkaar hadden leren kennen. We vertelden over die 9 jaar (the Wonder Years) dat we samen, met het Rehabteam, de daklozenzorg in Amsterdam op de Nederlandse kaart hadden gezet. Ik vertelde er over the Living Museum en toen, toen

Ging Jules in gesprek met een nieuwe deelnemer die hij nog niet kende

En werd ik er vakkundig rondgeleid door weer een andere deelnemer. Ik bezocht een houtwerkplaats, een werkplaats waar ze auto’s repareerden, een kruidentuin, een groentetuin, het lieve en ontwapenende varken dat net een miskraam had gehad, het nieuwe kantoor, een paardenstal, een kippenren, een nieuwe loopbrug en wataldiesmeerzij. Het was overweldigend.

Evenwel. Ik was blij dat in mijn nieuwe Timberlands aan had

En toen, toen ging ik weer huiswaarts. Maar niet nadat ik Jules vertelde hoe blij ik was. Om hem weer te zien. In zijn nieuwe hoedanigheid. Lachend. Aan zijn bureau. En moest ik ook weer lachen.

Om de Lollie in zijn mond

Wij lieten onszelf vastleggen. Door mijn ervaringsdeskundige gids.

OK

Zijn leven loopt niet en nooit van een leien dakje. Er zijn Ups and Downs. Soms is hij een pain in the ass. Veel vaker de beste date die jij je kunt bedenken.

En altijd een visionair

Een man die het verschil maakt. En zichzelf

Steeds weer opnieuw uitvindt

In een nieuwe, spirituele en bijzondere reis.

Ik houd van die man

In de Lopikerwaard. Liefde voor zijn vak. Liefde voor de dieren.

Liefde voor zijn mensen

Dat staat.

Altijd BijJules

10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als je Hoopverlener Wilt Worden (2)

“HET IS EVEN WENNEN. Sinds mijn ontslag op 1 januari werk ik zelfstandig en dat is echt anders. Ik voel me een naaktslak, een schildpad zonder schild. Ik ben zowel mijn huis als mijn ‘pantser’ kwijt, het blazoen van een organisatie waardoor ik houvast, rugdekking en bescherming vond. Een vaste en geregelde baan met een duidelijke opdracht en taakomschrijving, waar de hazen in de pas lopen en de olifantenpaadjes vertrouwd zijn. Een eigen bureau, vriendelijke collega’s, dagelijkse routines en elke maand een vast salaris op de bankrekening. Dat went gemakkelijk, en gemakzucht ligt op de loer; Ik had eerder ontslag moeten nemen. Het is even wennen zonder schild en tegelijkertijd spannend bevrijdend: ik ontdek een nieuwe energie! WANNEER VOELDE JIJ EEN NAAKTSLAK? Maandag sta ik weer vroeg op voor ‘IedereDag nieuwe kansen’. De lente komt er aan. Ik ruik de bloemen al en hoor vroege vogels in onze tuin. Het is tijd voor iets nieuws.” (Folkert Helmus, LinkedIn, februari 2019)

Aldus een ‘post’ van Folkert op LinkedIn

Een eerlijke en oprechte weergave over hoe het voelt om ‘loonslaaf’ te zijn: jezelf aan die status te ontworstelen en jezelf opnieuw uit te vinden.

In 2009 maakte ik zelf de stap om mijn baan en zekerheid op te geven (€3200 netto per maand en de status van Hoofd van een aantal teams), en op eigen benen te staan.

Voelde ik de Lente in mijn hoofd gloren?

Niet echt. Ik viel ten prooi aan de gedachte dat ik niets meer kon, zelfs niet na 30 jaar noeste arbeid in de GGZ en de opleidingen die ik succesvol afgerond had. In die 30 jaren ben ik vele malen van mijn geloof gevallen. Over hoe het ook anders kon. Ik was best gelukkig. Evenwel. Gevoelens van ongeluk teisterden ook mijn hoofd. Ongeluk over het je moeten conformeren aan de immer welig tierende bureaucratie, working from 9 to 5 every single day, over het feit dat ik de slechtste manager ooit was, over mokkende teamleden, over het denken in onmogelijkheden, over productiecijfers, over water naar de zee dragen, sprekend over succesvolle methodieken die de nek omgedraaid werden, omdat weer een nieuwe directeur er zijn licht over liet schijnen, over de tussenpausen , de nieuwe Bestuurders die na twee jaar verwarring zaaien weer vertrokken, op weg naar een nieuwe de Balkenende Norm Overstijgende Uitdaging.

Duidt u mij niet euvel

Ik ben er die Bestuurders, Mentrum en Arkin dankbaar voor. Voor die mooie jaren. Het heeft mij ook gemaakt tot wie ik nu ben. Ik schrijf u dit niet uit utter cynicism. Die beloning gun ik iedereen. De verhoudingen zijn slechts zoek. Ik had 30 jaar de mooiste baan van Nederland. Het Rehabteam voor dak- en thuisloze mensen met complexe problematiek was een ondernemende unit in een bestel van teams die bevolkt werden door mensen met het hart op de goede plek. Het was het Systeem en Rokus Loopik die aan revisie toe waren.

Ik moest mijzelf opnieuw uitvinden

Net als mensen die een eerste psychose doormaken, zo hebben een aantal van hen mij verteld. Die wisten dat het leven wat ze hadden voor de psychose nooit meer terug zou komen. Er was zelfs grote tevredenheid over hun nieuwe leven. Zij wisten dat ze een nieuwe balans moesten vinden. Net als mensen die hun baan opzeggen en elke nieuwe dag hun meerwaarde voor de samenleving mogen bewijzen.

En dan val je ten prooi aan een low self esteem

Het helpt dan als je niet bij de pakken neer gaat zitten en jezelf elke nieuwe dag bij elkaar raapt en gaat bedenken wat die meerwaarde is. Waar ben ik goed in? Wie zou mij willen inhuren voor een opdracht? En als ze dat dan willen, wat kan ik qua beloning voor die opdracht vragen? Als die opdracht niet oplevert wat mensen er van verwacht hadden, wie mag ik daar dan voor verantwoordelijk stellen? Mijzelf? De ander? Acquisitie doen, hoe doe ik dat? Welke naam kies ik voor mijn onderneming? Hoe leg ik in 1 regel uit waar ik voor sta? Wat is mijn missie? Wat is mijn visie? Voor wie wil ik werken? Voor wie niet? Betaal ik de belasting vooruit? Of aan het einde van het jaar? Reken ik BTW? Doe ik mijn eigen boekhouding? Of laat ik dat voor mij doen? Wat wil ik verdienen? Hoeveel heb ik nodig? Hoeveel heeft mijn gezin nodig? Hoe houd ik mijn geestelijke hygiëne op peil? Wie kan ik daarvoor consulteren? Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik niet op een eilandje kom te zitten? En toch voeling hou met de buitenwereld? Met wie werk ik samen en met wie niet? Welke vragen en verzoeken pak ik op? Welke vragen en verzoeken niet? Hoe vind ik een balans tussen betaalde- en onbetaalde opdrachten?

10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Over Een Ondernemende Houding 

Als Je Hoopverlener Wilt Worden

Tips and Tricks. Ook als je in loondienst bent. Daar is niks mis mee.

  1. Denk na over de naam van jouw bedrijf of je team. Geef het bijvoorbeeld je eigen naam. Bedenk een outrageous name voor je team. Zorg dat die naam een ‘brand’, een merk wordt, zodat mensen bij het horen van die naam meteen weten wat ze er voor in return krijgen. Schrijf je in bij de Kamer van Koophandel. Dat kost je pakweg €50. Zodra je jouw eenmanszaak hebt, ga je anders denken. In uitdagingen. In mogelijkheden. Je moet wel. Waarom ben je dat bedrijf immers begonnen?! Waar wacht je op?
  2. Denk na over jouw missie en visie. Where Hope greets you at the door and Recovery is the Expectation. Het mission statement van de organisatie PEOPle Inc. in Poughkeepsie, New York State. Veel duidelijker kun je het niet zeggen. Meedoen is Winnen! Het Statement van Frank Bonekamp en zijn Socialrun. Durf te Dromen. Het statement van Astare. Een onderneming zonder duidelijke missie en visie is stuurloos. Niemand weet welke richting er gekozen kan worden. Als je jouw missie ‘breed’ wilt houden, gebruik dan de volgende: Het bewerkstelligen van creatieve- en innovatieve processen en projecten in de GGZ.  Daar kun je alle kanten mee op.
  3. Denk na over hoe jij je eigen salaris kunt terugverdienen binnen je loondienstverband. Wat is jouw meerwaarde voor dat bedrijf? Verdien meer dan je aan salaris betaald krijgt (werk harder dan ieder ander) en verdien daarmee de lof van je team, je leidinggevende en dus wisselgeld. Wisselgeld om soms met een uitzinnig, nieuw idee aan zijn bureau aan te schuiven.
  4. Als je dan toch voor jezelf begint, ga er van uit dat je met veel minder geld genoegen mag nemen. Daar is niks verkeerds aan. Verdien genoeg om rond te komen. Doe soms ook iets voor niets. Beloning komt vaak bij je terug in andere vormen dan geld. Jouw ongebreidelde inzet komt altijd bij je terug. Goedbeschouwd bestaat geld niet. We hebben dat middel bedacht om onze samenleving in goede banen te leiden. Dat is totaal mislukt. De verhoudingen zijn volledig zoek. 450 Texanen bezitten evenveel geld als de rest van Amerika. Wij gijzelen mensen in armoede. Geloof in een basis-inkomen, voor iedereen.
  5. Geloof in alternative currency. De meeste mensen hebben het hart op de goede plek. Ze scheppen er genoegen in iets voor een ander te kunnen betekenen zonder daarvoor in geld beloond te worden en dat voor een wederdienst te doen. Iets waar jij en zij goed in zijn. Be Proud to be a Volunteer. Als je van een uitkering rond moet komen, wees er blij mee. Er zijn zeer goede redenen op te voeren waarom je die uitkering mag genieten. We leven in een gezegend land. We ‘zorgen’ voor mensen die het tempo van het leven van alledag en the rat race niet bij kunnen houden. Daarvoor hebben we dat systeem bedacht. You have time on your hands. Tijd om Kunst te maken. Tijd om jezelf als Vrijwilliger dienstbaar te maken. Zie het als alternative currency. Ontwikkel jezelf en je talenten in de tijd die je daarvoor gegeven is. En als het tijd is, wordt sociaal ondernemer, in loondienst of zelfstandig. Dat is om het even. Zit niet bij de pakken neer. Niemand kan ontsnappen aan this thing called Life. We ‘gaan’ allemaal een keer. Better make it good.
  6. Doen is het Nieuwe Denken. Bekijk deze video van the School of Life in Amsterdam. Dan weet je wat je te doen staat en dat niets is wat het lijkt. Stap uit jouw Matrix.
  7. Denk om. Als mensen Beren op de Weg zien, dan zie jij mogelijkheden. Het zou kunnen zijn dat als je een project begint met louter vrijwilligers en dat op het herstel van een diagnose gericht is, dat mensen heel graag kond doen van wat ze allemaal meegemaakt hebben. Vraag dan liefdevol of ze dat niet willen doen. Merk op dat mensen je onderschat hebben. Dat jij, met je talent en kennis om mensen te helpen, in hun ogen hebt gelezen dat ze traumatische gebeurtenissen het hoofd hebben moeten bieden en welke offers ze daarvoor hebben moeten maken. Dat laat zich niet moeilijk raden. Dat ze niet opnieuw en voor de 1000 en eerste keer, aan weer een nieuw loket, hun verhaal moeten doen. Dat jij, omdat je Hoopverlener bent, jouw onbedwingbare behoefte om mensen te helpen niet meer kunt beteugelen, als je hun levensverhaal gehoord hebt. Dat je vanaf dat moment met een ander perspectief naar die ander gaat kijken. En dat jullie relatie vanaf die dag verandert, niet meer gelijkwaardig is. Vraag of je met die ander over zijn/haar talenten mag spreken. Over de dromen die hij/zij koestert en over hoe je die dromen tot werkelijkheid kunt verheffen. Maak je eigen Matrix. Elke dag opnieuw. Bouw nieuwe overtuigingen op. Wat vandaag waar is morgen old school. Niets is wat het lijkt. Herstel is echt mogelijk. Jij en ik kunnen meer dan wij denken dat we kunnen. Denk om.
  8. Studeer, lees, oefen, herhaal, studeer, lees, oefen.  Kennis is macht. Nee, niet die macht: de macht om controle en beheersing uit te oefenen. De macht om al je kennis voor even in jouw achterhoofd te parkeren en je hart te laten spreken. Een zekere aanleg en/of intuïtie om mensen te helpen is niet voldoende. Kennis is belangrijk, net zoveel als het vermogen tot empathie. Listen, Empathize, Acknowledge, Partner. Zoek naar de balans. Laat problemen bij wie ze thuishoren, liefdevol. Dat is Vrijheid.
  9. Streef naar samenwerking. Samen sta je sterker. Sluit je aan bij gelijkgestemden. Doe dat op gelijkwaardige basis. Dus loop- en neem dezelfde risico’s als de ander. Denk ondernemend. En als je samen iets bedenkt, ga dat dan meteen in praktijk brengen. Doen is het nieuwe Denken. Smeek om een gebouw. Zet de deur open. Maak het zo mooi en stressvrij dat mensen geen aanleiding meer vinden om stressed out te zijn en overspannen verwachtingen te koesteren. Als jij de enige certified peer specialist in een team bent, verzoek dan om een gelijkgestemde collega. Een veelgehoorde klacht is dat ervaringsdeskundigen ondersneeuwen in de overmaat aan professionals in het team en dat eenzaamheid hen parten speelt. Sluit je aan bij ervaringsdeskundigen in andere teams. Sluit je aan bij de Herstel Academie binnen jouw instelling. Toets je ervaringen aan die van anderen. Als zelfstandig ondernemer kom je niet weg met slechts 1 opdrachtgever, als ik mij niet vergis MOET je per jaar minstens 5 verschillende opdrachtgevers op kunnen voeren. Dat samenwerken gaat dan vanzelf.
  10. It’s time to do something else with marketing. To make things better. To cause a change you’d like to see in the world. To grow your project, sure, but mostly to serve the people you care about. The answer to just about every question about work is really the question, “Who can you help?” (Seth Godin, 2018. This is Marketing. You Can’t Be Seen Until You Learn to See.)

Namens Harry Gras en Rokus Loopik.

Volgende week deel III in 10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden. Succes!

Met dank aan #FolkertHelmus, #Seth Godin, #deYucelMethode, #de Herstel Academie Haarlem, #Howie the Harp, #Rutger Bregman, #de Kamer van Koophandel, #Noppes, #BNNVARA, #Xavier Amador, #deBrouwerij, #Jules Tielens, #BijBram, #HarryGras, #FrankBonekamp, #Socialrun, #Astare en #Berthold Gunster.


10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden (1)

Nummer 1: Verwacht geen onvoorwaardelijk positieve houding.

Als je stage gaat lopen, op een afdeling gaat werken, in een beschermde woonvorm gaat werken, in de maatschappelijke opvang gaat werken, in de GGZ gaat werken: verwacht dat er mensen rondlopen die niets nieuws willen leren. Dat er mensen werken die ‘alles bij het oude willen houden’. Die er geen prijs opstellen dat jij, die ‘net komt kijken’, met een weliswaar objectieve levenshouding, die wellicht al meer kennis tot zijn beschikking heeft, die vol met energie zit om zaken ten positieve te keren, daar ruchtbaarheid aan gaat geven.

Het geeft geen pas die mensen te veroordelen, want ze zitten net als hun cliënten ‘gevangen’ in een systeem waarvan ze, net als de cliënten, de uitgang niet meer kunnen vinden. Ook zij doen hun werk over het algemeen met het hart. Ze zijn niet op de wereld gekomen om het leven van hun medemens zuur te maken. Ze zijn alleen ‘de weg kwijt’.

Hoe kun je die mensen herkennen?

*In een overdracht valt in de eerste 10 zinnen 5 keer het woord ‘MOETEN’. *Ze hangen onderuit in hun stoel en maken geen aanstalten jou bij binnenkomst te begroeten en daarvoor op te staan. *Bij alles wat je zegt bedienen ze jou 10 van de 10 keer met een ‘JA-MAAR’-antwoord. *Ze laten je 9 van de 10 keer niet uitpraten. *Ze grijpen incidenten vaak aan om het gedrag van alle cliënten over 10 kammen te scheren. *In de eerste 10 dagen van jouw dienstverband wordt je daarvoor een keer apart genomen. Opdat je begrijpt hoe moeilijk de omstandigheden zijn waarin jij jouw werk moet doen. *Bij het introduceren van een nieuwe vorm van begeleiding, behandeling en/of communicatie wordt je uitgelegd dat ze dat al 10 jaren doen. *Op de vraag waarom de ijskast na het diner met een hangslot afgesloten wordt, hebben ze geen pasklaar antwoord, anders dan dat er een ongerede angst ontstaat dat de cliënten die ijskast gaan plunderen. *Een schriftelijke overdracht die altijd begint met de gevleugelde woorden: “Cle. zei…… en was rustig aanwezig”. *Collegae die het hoofd afwenden en zuchten als je iets wat jij wilt veranderen ter sprake brengt. *Als teamleden het grootste deel van hun dienst in de teamkamer achter een computer doorbrengen. *Als koffievlekken op tafels en vloeren niet meer schoongemaakt worden. *Wanneer teamleden vanuit hun stoel roepen dat ze ‘in overdracht’ zitten als een cliënt op de deur klopt en een vraag heeft. *Wanneer mensen vertellen dat ze het zullen ‘proberen’. *Proberen bestaat niet. Je doet iets of je doet het niet. *Als je na je dienst met het gevoel naar huis gaat dat je morgen niet terug wilt gaan. *Hulpverleners die al het werk (tafels dekken, afruimen, de afwas doen, ruimtes schoonhouden) laten liggen, in de hoop dat cliënten dat zelf oppakken. Zonder ‘liefde’ vaart niemand wel. Als er geen liefde is, dan dooft het licht in de ogen van mensen uit. *Als je geen ‘sparkles’ ziet in de ogen van medewerkers en cliënten.

Hoe houd jij je ‘geestelijke hygiëne’ en motivatie op peil?

*Zoek naar medewerkers en cliënten die verandering willen. *Sluit je daarbij aan. *Lees vakliteratuur. *Zorg dat je qua kennis iedereen 10 stappen voor blijft. *Ga op reis. Doe werkbezoeken. *Voer moedige gesprekken. *’Zaag mensen niet bij de knieën af’. *Prijs ze de Hemel in voor wat ze doen. Dat voelt vreemd. Evenwel, heeft veel meer effect. *Introduceer ervaringsdeskundigen en vrijwilligers in die teams. Iedere instelling beschikt tegenwoordig over een Herstel Academie. Leg contact met die mensen en nodig ze uit. *Nodig mensen van buiten, die niks met die instelling van doen hebben, een dagje uit om ‘mee te kijken’. *Maak leuke uitstapjes met cliënten. Ga de deur uit. Haal mensen uit hun zogenaamd beschermde omgeving. Het leven speelt zich buiten de deur af. *Blijf geloven in een Wereld die Werkt voor Iedereen. *Herstel, voor iedereen, is mogelijk. *Leg mensen liefdevol uit dat je liever niet meewerkt aan regels die mensen in hun vrijheid tot het maken van keuzes beperken. *Voorzie die voorziening van empowerende teksten en foto’s. ‘Where Hope greets you at the door and Recovery is the expectation. *Mensen en dus ook jij en ik, zijn behoudend. *Bedenk activiteiten waarmee je jezelf en anderen uit hun routines haalt. *Zet de TV uit. *Speel een spel. *Luister naar cliënten, 100%. Neem daar de tijd voor. Zij zijn jouw baken in een nieuw, verwarrend dienstverband. *Verwijder koffievlekken op tafels en vloeren, ook al betekent dat dat je dat elk uur van de dag moet doen. Motiveer cliënten om je daarbij te helpen. Geef nimmer aflatend het goede voorbeeld. Een schoon huis, is een ‘schoon hoofd’. *Schrijf jouw overdracht alsof je een column schrijft over een bijzondere gebeurtenis en/of ontmoeting. *Introduceer Kunst aan de muur in plaats van Regels. *Maak een ‘healing environment’ van jouw werkplek. *Heb plezier in je werk en de mensen om je heen. Je hebt het mooiste vak van de wereld gekozen. *Niemand is geboren met de opdracht om een ander het leven zuur te maken. *Scan een ruimte op stigmatiserende bordjes. Verleid de teamleider om ze te mogen verwijderen. Hang er Kunst voor in de plaats. *Gebruik in plaats van het woord ‘MOET’, ‘het helpt als’. *Laat dat je houding zijn bij elk gesprek wat je voert. *‘Ouders van’ hebben altijd gelijk. *Dan wordt elk gesprek hopelijk een piece of cake. Niet per se makkelijk, maar wel betekenisvol. *Provide in a loving and caring attitude. Dan gaan mensen gewoon doen waarop je al zo lang hoopte. Dus ook samen een maaltijd-ritueel volgen. Niemand is geboren om alleen te zijn. We zijn hier allemaal met een reden. Niemand kan ontsnappen aan dit Leven. We gaan allemaal een keer dood. *Grijp je kansen. Better make it Good!

Volgende week Nummer 2 van 10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden. Succes!

Steven Scholtus, 1966-2019 Shine on you crazy Diamond


Vanavond, 6 februari 2019, bereikte ons, de New York-groep van augustus 2017, het trieste bericht dat Steven Scholtus op 4 februari 2019 is overleden. Hij overleed in zijn slaap. Zo zacht en zo vredig als Steven was, zo is hij ook heengegaan.

Harry Gras botste in 2017 tegen hem op toen hij een afdeling van Altrecht bezocht. Zonder dat hij daarover ook maar met iemand had overlegd, vroeg Harry hem of het niet tijd was dat hij een keer mee zou gaan naar het land van de onbegrensde mogelijkheden. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en Steven had er geen seconde voor nodig om daarover een besluit te nemen. Dat besluit stond al lang voor die ontmoeting vast. Dat stond in de sterren geschreven.

In elke groep met wie Harry Gras en ik naar Amerika reizen, zit altijd één persoon met een hoge aaibaarheidsfactor. Iemand die het met iedereen kan vinden, iemand die zich over iedereen ontfermt en over wie anderen zich op hun beurt ontfermen. Zo iemand die de hele dag ‘licht’ geeft. Iemand die tijdens zo’n reis tot volle bloei en wasdom komt. Iemand die al bij de voorbereiding een blosje op de wangen heeft liggen. Steven was juist die persoon in onze zonovergoten reis naar Boston, Poughkeepsie en New York.

Wat een prachtige foto, op de voetgangersbrug over the Hudson River, in Poughkeepsie.
Die brug maakt een veelbesproken deel uit van deze stad. Het verhaal gaat dat een man, op zekere dag, onderweg was naar het midden van de brug, met de bedoeling om er af te springen. Er kwam hem een man tegemoet gelopen die hem de hand schudde en een welgemeend gesprek met hem begon. De man besloot daarop zijn plan te laten varen en weer naar huis te gaan. Deze ontmoeting ‘haalde’ de krant, the Poughkeepsie Gazette, als ik mij niet vergis. Sinds die publicatie groeten alle mensen elkaar hartelijk als ze elkaar op de brug tegenkomen. De metafoor voor dit verhaal is de diepste wens van ieder mens.
De wens dat je ‘echt gezien wordt’.
Steven verstond die kunst als geen ander. Om mensen echt te zien en ze dat te laten voelen.

Wij hebben vele foto’s gemaakt, van reizen, van groepen, op de laatste dag van een Learning Experience. Sommigen spatten van het papier af. Zoals die van de reis waarin Steven onze reisgenoot was, in de maand augustus van het jaar 2017. Een unieke foto. Het mag geen verbazing wekken dat hij nu juist naast Judd, the Doorman van het Wellington Hotel, stond. Ik durf er wat om te verwedden dat Steven en hij, in die dagen in New York, goede vrienden geworden zijn.

Zoals Joke zegt: hij had een onblusbaar gevoel voor humor. “Hij was voor mij een troost. Zijn berusting in wie hij was, zijn verhalen over zijn moeder. Ik vind hem geweldig. En de foto heeft dat allemaal in zich en is daarom dierbaar en daarbij ook een hilarische herinnering. 💜”

Als ik mij niet vergis ‘trapte Steven af’ met een prachtig en persoonlijk verhaal, daar in dat park in Boston. Het park waar we al met zoveel groepen geweest zijn. Waar ik soms, vroeg in de ochtend, op mijn laptop zat te werken. De perfecte ambiance om elkaar middels het vertellen van een persoonlijk verhaal beter te leren kennen op dag 1 van een Learning Experience.

We reden met gehuurde auto’s van Boston naar Poughkeepsie en New York. In die auto’s vonden memorabele gesprekken en momenten plaats. Momenten die je nooit meer vergeet. Elke dag waren deelnemers aan de reis ‘verplicht’ om in een andere auto te stappen en dus voor een nieuw gezelschap te kiezen. Zo kan het zijn dat je in 8 dagen 16 nieuwe vrienden en vriendinnen maakt. Steven stond garant voor een betekenisvol gesprek en ongebreidelde humor. Iedereen was zijn vriend en vriendin. Waarvan acte.

“Steven was een bijzonder aangenaam mens. Heb zo vaak koffie met hem gedronken. Zelfs met z’n tweetjes gaan shoppen in Boston. Ik zal hem altijd als een mooi mens herinneren.” Giselle
Als ik mij niet vergis was dit ons laatste bezoek van de week. Een bezoek aan alle Peers van Kings County Hospital in Brooklyn, New York. Een van de meest levendige bezoeken die Harry en ik in al die jaren aan dit team van bijzondere mensen heb mogen brengen. Steven heeft daar in grote mate aan bijgedragen.

Lieve Steven, het is een rare gedachte dat de mensen uit deze dierbare groep elkaar gaan ontmoeten op de twee dagen dat wij afscheid van jou moeten nemen. Dat is niet ‘de Terugkomdag’ die we in gedachten hadden. Evengoed, we zullen er zijn met jou, je familie, vrienden en vriendinnen. Niet in de hoedanigheid zoals wij ons dat voorgesteld hadden. Evenwel, je zit voor altijd in onze harten en hoofden.

Dierbare herinneringen aan een bijzondere reis, met bijzondere mensen en een bijzondere man. We wensen je een prachtige laatste reis, naar verre oorden. Je zult nooit alleen zijn. Jij hebt altijd mensen om je heen.

You were a bright shining light in the crowd

Shine on you crazy Diamond

Rokus en Harry

The Alternatives Group, Learning Experience , August, 2017.

Steven, Peter, Anne-Rose, Giselle, Trudy, Puck, Eric Jan, Mier, Iris, Joke, Rokus, Charl, Harry en Karin.

Hij heeft mij door verschillende moeilijke momenten heen geholpen, ik vond het regelmatig moeilijk om de groep op te houden omdat ik met die rolstoel zat. Hij wist me dan telkens op te beuren door een leuk verhaal te vertellen en even Peppie en Kokkie met mij te spelen. Het leek heel kinderachtig, maar hij wist daardoor elke keer de juiste toon te treffen. Trudy

Hij had altijd een geduldig luisterend oor, dat is me bij gebleven. Het gevoel dat je bij hem terecht kon. Ben na de reis nog op zijn verjaardag geweest in de kroeg waar je hem net als op reis zag genieten. Open, eerlijk en zachtmoedig, onze “knuffelbeer”. Anne-Rose

O jeetje, die lieve Steven! Wat verdrietig om te horen. Ik zag m een poosje geleden nog fietsen maar durfde niet te toeteren, bang dat ie zou schrikken. Ik heb hele mooie herinneringen aan de dag dat ik samen met hem op werkbezoek ging. Prachtige, warme vent met bijzondere verhalen. Iris

Hij had veel humor. Zonder zaken te bagatelliseren of nonchalant over te doen, maakte hij alles luchtig door een leuke kwinkslag of een optimistisch woordje. Peter

De hugs van Steven waren the best!! Wat een mooie gesprekken heb ik met hem gehad. Onvoorstelbaar. 😢 Joke

Echt bijzonder dat hij wel bij iedereen iets heeft weten los te maken. Puck ❤️

The Living Museum for Dummies

The Living Museum is an Artist Community. You will be able to find Living Museums all over the World. Seoul, New York, Wiel, Eindhoven, Stord, Bennebroek, Tilburg, Germany, Helmond, Barcelona and Toulon. Many more people, cities are finding buildings and developing plans to open up a Living Museum. It saves life’s. It’s the clever thing to do. 

If you would like to know what a Living Museum is all about and you want to know how to do it, check this E-book: 

The Living Museum for Dummies, the do’s and don’ts.

Free Peer Support

Apart from Mike Lesser, who was working on his presentation in the hotel, this is my posse from the States. If you want to know who they are, or want to meet up with them again, come to the Living Museum either on Monday, Wednesday of Friday. It’s free, no strings and money attached. It’s very informal, no class rooms, or boring presentations. You can even get some personal coaching. For free?! Yes, you don’t have to pay zilch to get in. And don’t be silly, it’s not far to travel there. Anything in the States is far, but not in our Low Land. Come and shake hands with Rich Pulice InternationalSarissa GoodmanJonathan P. EdwardsEva Dech and Daniel Mackler. They are awesome survivors and wonderful, very skilled people. ❤️🕊🍀🙏🏿

Sara Goodman and Jonathan Edwards @theLivingMuseum

OK mensen. Vanmiddag heb ik de eerste Amerikaan op Schiphol opgehaald, Daniel Mackler. Als je daar zin in hebt, dan kun je hem woensdag de hand schudden in the Living Museum en de documentaire Open Dialogue zien.

Aankomende maandag komen Jonathan Edwards en Sara Goodman naar the Living Museum. Die gaan je er alles over Peer Support vertellen. Mede namens het Leger des Heils NH ben je uitgenodigd daar aanwezig te zijn. De toegang is volstrekt gratis. Ik zorg ook nog voor een lunch.

Als je belangstelling hebt, stuur even een mail naar rokus@icloud.com. Dan weet ik hoeveel broodjes ik mag kopen. Of je kunt natuurlijk ook gewoon binnenlopen. Ook goed.

Maandag dus, van 10 tot pakweg 15 uur. Er is tevens tijd om even in the Living Museum rond te lopen, kennis te maken met de kunstenaars en informeel met elkaar te kletsen. Veel leuker kunnen we het niet maken!

Meet the Xperts 2018!

In de week van 16 tot 22 December is the Living Museum op verschillende dagen het toneel voor de 6e versie van Meet the Xperts. Dit jaar fietsen we het iets anders aan. Mike Lesser, Eva Dech, Jonathan Edwards, Rich Pulice, Sara Goodman en Daniel Mackler komen naar Nederland voor het geven van workshops en masterclasses. Verschillende sponsoren hebben dat mogelijk gemaakt: het Leger des Heils NH , Levanto, ZRC (Zelf Regie Centrum) Venlo en Weert, het Leger des Heils Amsterdam, HVO/Querido, Traverse Tilburg, SMO Traverse Breda en Astare Utrecht. Wij zijn daar dankbaar voor!

Wellicht is het mogelijk om op sommige van die dagen aanwezig te zijn. De sponsoren en de mensen die bij die organisaties werken hebben vanzelfsprekend voorrang, maar als jij een onbedwingbare drang hebt om zo’n dag of middag mee te maken en je hebt een smalle beurs, stuur mij dan een email en ik kijk wat ik voor je kan doen: rokus@icloud.com.

Wij hebben er zin in. Morgen komen de eerste Amerikaanse vrienden al aan. Zo ongeveer als ik vanuit Gothenburg aankom op Schiphol!

Op maandag zijn er nog plekken vrij bij een workshop van Sara Goodman en Jonathan Edwards.

Op vrijdag sluiten we de week af met een Round Up Day met alle Amerikanen.

In principe zijn mensen daarvoor uitgenodigd, maar als je het leuk vindt om daarbij aanwezig te zijn, stuur een email en ik zie wat ik voor je kan betekenen.

Woensdag is er bijvoorbeeld de hele dag een programma in the Living Museum met Daniel Mackler, gesponsord door Astare. Mensen van GGZE en GGZ NHN zijn daarvoor uitgenodigd, maar er zijn plekken vrij. Laat mij weten of je aanwezig wilt zijn en we gaan uitzonderingen maken. Check it out!

If only you knew then

I have been working with Trimbos Moldova since 5 years. With a bunch of inspiring people, from Moldova and all over the world, we transform Mental Health Programs in Moldova into effective teams/projects/institutes/community mental health centers.

Yesterday, Constanta Popa, asked me to write a letter to my younger self. Because today is World Mental Health Day. I must admit, I hesitated posting this letter. But, I hope it helps people to maybe understand what has happened to them, like I realized what happened to me, when I was young and how I became the person I am now.

If only you knew then

If only you knew then what you know now. Life would have been a lot easier. And quicker.

You would not have been in the dark, thinking about your destination in life, until your late 30’s. You would have known that it’s very worthwhile, for your own personal mental health, to leave a problem where it is at. With the owner of it.

Anyway, I know it’s easy talking for a man that has reached 60. I know it’s not easy to grow up with family members who have mental health issues and a tendency towards addiction. But, I ask you this: would you have done the same, knowing at that age what you know now, what you did not know then?!

I sometimes wish that I had your young body again. I could run the 10K in less then an hour again. I could play football and tennis again. I could show off to impress the girls. To be honest, I will never trade my gained wisdom for any of that anymore. I do not envy you.

Because I know what you have to go through, not having a sense of how to give direction to your life. How you kill the pain inside by drinking, by smoking tobacco and marijuana. How you just can’t cope with the love that people have for you. How you scare them away, because you feel helpless being vulnerable. How you lay awake in the night, out of the fear that you inherited your mothers vulnerability for depression. How you keep on your coat in the class room, because you do not feel in place.

How you break up relationships because of the fear that others will do that to you. How you decorate your room with nothing, because you are ready to move out the next day.

I do not envy you. But I understand. And it’s OK.

I want you to know that there is a reason for feeling what you feel right now. That these feelings are OK, but they don’t have anything outstanding with the promise, the gift of life that was given to you the day you were born. Along the way you just forgot how it all started. You have become overwhelmed by circumstances. Events that should not be part of a young boys life. They don’t belong to you. They belong to other people. So, stop finger pointing.

I want to let you know that you are good as you are. Some people just need more time to become the person they want to be. One out of four people know somebody within their environment who is not doing well. You are not alone.
Get into the world. To unknown places. Alone. Away from your so- called routines. You know all about being alone. Cherish it. You are responsible, nobody else. Stop watching TV. It’s fake news. Talk to people. Have meaningful conversations. Read books. Practice what you learned. Rehears the gained skills. Read again. Rehears again. Make mistakes.

If I make more mistakes than you, I win.

You are good enough for this world, despite the fact that you doubt this. You can take of your glasses and your coat. Wherever you are is called Here.

There is a crack in everything. That’s how the light gets in. (Leonard Cohen). Like in your picture.

Take Care, Rokus 🍀

Ik heb er zwaar de pleuris over in

Het is een prachtige zomerdag

Maar toch. Ik heb ergens zwaar de pleuris over in.

Ik werk samen met heel veel mensen

In allerlei verschillende projecten. En in één van die projecten is gisteren iemand opgepakt en hij moet 54 dagen zitten.

De doorgewinterde bemoeizorger en ex-dakloze mens kent het wel

Voor oude boetes. 

Hij is een belangrijk onderdeel van iets veelomvattends

Iets wat de levens van veel mensen raakt.

Na drie jaar noeste arbeid, wachten en ausdauer

Heeft hij een nieuwe woning. In Amsterdam. Op een toplocatie.

Hij is druk doende een opleiding af te ronden

En dat moet nu ook weer maanden op zich laten wachten.

Het is mij soms te moede

We dragen al 40 jaar en langer water naar de zee.

Ik geloof niet in het bestraffen van minor offences

Mensen leren er niets van. Re-traumatisatie is wat ze ten deel valt. Actieve kwetsing iets is wat ze maar al te goed kennen.

Het niet openmaken van je postbus

Het is een ‘way of life’ die voor veel mensen werkt en iets wat ze al decennia praktiseren.

Dat krijg je er niet in 3 jaar uitgefilterd

Dat kost soms een mensenleven. Dakloosheid is een levensgroot TRAUMA.

Dus laten we stoppen met het oeverloos vullen van cellencomplexen

Van mensen die midden in een herstelproces zitten.

Ik kan 100 andere tools bedenken

Die mensen meer helpen dan 54 dagen zitten. Als je druk doende bent je leven op de rit te krijgen.

Dit is voor de ja-maar-mensen.

Ja ja, het was te voorkomen geweest

Als hij zijn post had opengemaakt.

Iedere slimme agent of burger kan bedenken

Dat het niet loont om dakloze en ex-dakloze mensen met een achterstand op de Geluksmarkt op te sluiten.

Een generaal pardon

Dat is wat helpt. En creatieve hulpverleensters en slimme tools. Die er voor zorgen dat hij zijn woning niet kwijtraakt.

Omdat je uitkering gestopt wordt

Zodra je ergens vast zit.

De schuldhulpverlening en het detentiewezen

Is een industrie. Waar veel mensen een boterham mee verdienen.

Dat verander je niet zomaar

Evengoed.

Niks kwaads over bewaarders, advocaten en agenten

Iedereen doet zijn werk met het hart.

Het is het systeem dat niet deugt

De verdeling van rijkdom. Het juk van armoede. Dat is aan revisie toe.

Enfin

Ook hier komen we wel weer overheen.

We laten ons niet kisten

Nog niet.

Alles komt goed

Alles komt altijd goed.

 

 

 

 

 

Meedoen is Winnen doe je Samen

Is meedoen winnen?

Het antwoord is volmondig JA, want dat wisten jullie al en dus is verder lezen niet nodig.

Maar als je wilt weten of winnen net zo belangrijk is als meedoen

Lees dan door.

Ja, de teams van Astare kwamen als eerste team binnen

Maar, is dat belangrijk? Vanuit sportief en competitief oogpunt? Wellicht.

Verder doet het niet ter zake

Wat beduidend belangrijker is.

Meedoen is Winnen doe je Samen

Want dat is vooral waar het de Socialrun om te doen is. En waar de Socialrun over gaat.

Eerlijk gezegd

Na het verstrijken van de vrijdagmiddag en de avond dacht ik aan opgeven. Ergens achter een dijk, ergens in Nederland trotseerden wij een aantal behoorlijke slagregens, een waanzinnige windkracht en ik laat de donderslagen niet achterwege.

Die hakten er behoorlijk in

Maar dat was niet de werkelijke reden dat die gedachte in mij opkwam. Ik was die vrijdagopzaterdagnacht in volstrekt doorweekte kleding in een slaapzak gaan liggen. So much voor die net aangeschafte Hugo Boss Regenjas.

Die was zo lek als een mandje

En dan kun je klappertandend maar moeilijk de slaap vatten.

Evengoed

Bij het ontwaken, na een bizarre en uitermate korte nacht, dacht ik er even aan. Om naar huis te gaan. Bij gebrek aan een waterdichte jas (dank Jelle!), een houten reet en zeker wetend dat we nog meer water te verstouwen zouden krijgen.

Jacqueline

Die bedankte mij net na de finish dat ze het uitlopen van de Run niet had gered zonder mij.

En laat zij nou de belangrijkste reden zijn

Dat ik niet ben afgehaakt. Want,

Bij het opstaan op zaterdagochtend

Voorspelde ze dat ze het, net als ik, niet zou gaan halen. De Finish.

En toen dacht ik

Herstellen is uit je slachtofferrol stappen.

Winnen doe je van jezelf

En toch ook vooral.

Meedoen is Winnen doe je Samen

Punt.

Met dank aan Frank Bonekamp, Anne Marsman, Nienke Bouman, Astare, Thomas, Tijn, Henk-Jan, een onovertroffen team captain Ruben, Erik, Marije, Nele, Theo & Mieke, Karima, Roman, Patrick, Gertjan, Peter, Geert, Jan, Janneke, Paul, Niels, Marijn, Jan Willem, Jelle, Robert, Roy, Matilda, Erwin, Pepijn, al die andere deelnemers en Jacqueline. 🕊❤️🍀

Het was een feest dat je niet mag missen

 

 

Our agenda for the 2018 and 2019 Learning Experiences

We just got back from a very special Learning Experience to Romania and Moldova. Our first one to Moldova. It was a mind blowing trip. Thanks to this wonderful country and it’s kind communities and people.

Check out the next page for a summary of what we are up to in the rest of this year and 2019! We can’t wait to travel again!

Agenda Learning Experiences in 2018

Voor informatie over de locaties waar onze herstelreizen naar toe gaan, check deze pagina.

Gras-Loopik-Herstel-Vakanties

13 Recommendations to start an Artist Community called the Living Museum

Zoek een instelling die belangeloos een gebouw ter beschikking stelt. If you have too, beg for it.

Maak het gebouw leeg. Maak het gebouw schoon. Schilder alle muren wit. Zet de deur open. Wait and Wonder.

Kunst maken is een manier om je overtuigingen om zeep te helpen. En weer nieuwe op te bouwen. In de Psychiatrie bestaat geen waarheid. Wat vandaag waar is, blijkt morgen totale onzin. Kunst maken is daarom essentieel. Kunst is tijdloos. Kunst is de Spiegel van een Samenleving. Als daarop bezuinigd wordt, dan doen rechtse tendensen hun opgang en vervallen we in ‘oud gedrag’: in controle en beheersing. Kunst zet je vensters open.

Potential of the Living Museum

  • Stress free atmosphere
  • Fill out time with meaning
  • Participation
  • Inspiration by the creative energy in the atmosphere
  • Change of identity from traumatized person to artist
  • Integration in a family of artists
  • Loving and caring surrounding
  • Hope
  • Create visions
  • Learn how to think grandious
  • Art Asylum
  • Use other language

Voer een intakegesprek van 30 seconden op de drempel van jouw artist community

Stel twee vragen. ‘Ben je kunstenaar?’ Ja of Nee is allebei goed. ‘Heb je een achtergrond in de Psychiatrie of Verslavingszorg?’ Ja of Nee is allebei goed. ‘Welkom, kom binnen.’

Of artiesten op hun plek zijn in jouw Artist Community is aan henzelf om te bewijzen. Stuur nooit mensen weg. Laat mensen zelf besluiten om weg te gaan of te blijven.

Als mensen na drie maanden teleurgesteld bij je komen, omdat jij in drie maanden tijd niet hebt gevraagd wat ze overkomen is in hun leven, vraag ze dan of ze weten welke discipline jij hebt. Vertel dan dat je hulpverlener bent en dat je een onbedwingbare behoefte hebt om voor mensen te zorgen: om ze zaken uit handen te nemen. Vertel ze dat die wetenschap maakt dat jouw relatie tot die kunstenaar ‘gekleurd’ wordt. Dat het contact nooit meer hetzelfde wordt.

Heb interesse in de talenten van mensen. In dat waar ze goed in zijn. Hun verhaal hebben ze al aan 100 verschillende loketten uit de doeken gedaan. Het heeft ze niet opgeleverd wat ze gehoopt hadden. Dat hun trauma’s voor even naar de achtergrond verdwenen. Dat ze onvoorwaardelijk geaccepteerd werden.

Praat over talenten. Verwonder je erover. Reflecteer daarop. Daar worden kunstenaars gelukkig van.

Verklaar de Oorlog aan Zelf-Stigma  

Stop met vechten tegen Stigma. Dat is, net als dakloosheid, zo oud als de wereld. Dat gaat nooit over. Ik wil je niet ontmoedigen; vecht vooral voor wat je wel wilt. Mensen roddelen nu eenmaal graag en stoppen je graag in een ‘vakje’. Dat doen mensen bij gebrek aan echte gesprekken. De meeste mensen kijken 3.5 uur TV per dag. Dat maakt dat ze een verwrongen beeld van de samenleving hebben ontwikkeld. Dus ook van jou.

Er is geen goed of slecht. Wees vergevingsgezind. Ga uit van je eigen talenten. Ontwikkel ze. Samen met je collega/hulpverlener/familielid. Moedig worden doe je Samen. De moed om te zijn wie je wilt zijn. De moed om te zeggen wat je wilt zeggen. En doe mensen een aanbod dat ze niet kunnen weigeren. Vertel een verhaal, jouw verhaal, wat recht in het hart binnenkomt. 1 Op de 3 huwelijken eindigen in een scheiding. 1 Op de 4 mensen krijgt te maken met psychiatrische problematiek in zijn of haar omgeving. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dus waarom mensen stigmatiseren is duidelijk. Het (be)treft ons allemaal. Denk om. Bedenk wat in jouw leven voor jou gewerkt heeft. Dat is alles wat je zelf bedacht hebt en niet wat je opgelegd is. Wees onafhankelijk. Authentiek. Zo hef je zelf-stigma op. It’s good to be different.

 

The Essence of the Living Museum

„To summarize the essence of the museum, the essence of the museum here is that we are celebrating the individual differences. We are celebrating those aspects of your vulnerability that make you a miserable person outside in the world as your strength and we change your identity to that of that of an artist. And we celebrate the fact that you had experiences other people did not have. So in this way: Art is the solution, art is the way to go.“

Janos Marton (1999)

Hoe word je een kunstenaar?

Goed beschouwd bestaat alles uit drie delen. Een Living Museum ook.

 

No time to waste.  Neem liever het heft in eigen hand, dan toe te kijken hoe anderen het leven leuk maken. Criticasters, volgers, initiators, kunstenaars: allemaal zijn ze belangrijk voor een organisatie of een team. Evengoed, ik weet waar ik bij wil horen. De Initiators, de Kunstenaars.

Studeer, oefen, faal, herhaal. Als jij meer fouten maakt dan een ander, dan win jij.

Praat met iedereen. Creëer een droom. Maak van je werk je hobby. Wees vergevingsgezind. Naar je zelf, naar anderen.

Omarm je vijand. Maak ‘standbeelden’ van de mensen met wie je werkt. Vermijd ja-maar-mensen. Er is maar één manier om mensen in beweging te krijgen: prijs ze de hemel in. Niemand is geboren met the single opdracht om jou het leven zuur te maken.

In iedereen huist een kunstenaar. Maak die kunstenaar wakker.

Kunst maken doe je vanuit een ongebreideld positivisme en ‘welt smerz’

Kunst maken maakt gezonde hersendelen wakker.

 

 

 

 

 

 

 

Schilder, lees samen een boek, een gedicht. Geef mensen een eigen studio, een plek die als ‘thuiskomen’ voelt.

Hang geen regels aan de muur. Laat mensen die regels elke dag opnieuw met elkaar maken.

Regels aan de muur betekent dat je er elke week over moet vergaderen. Daar gaat de GGZ ‘kapot’ aan. Oeverloos gezwets over beleid, registratie, werkdruk.

Een Kunstenaar willen zijn vraagt om creativiteit. En samenwerken. Zoek mensen bij wie je wilt horen. Mensen die dezelfde missie en dromen hebben. Want ze zijn overal. Als je ze wilt zien en met ze wil praten. Stap uit je routine. Verras jezelf.

Neem ‘risico’s. Géén risico nemen vergroot het risico dat mensen tussen de wal en het schip raken

Hoe schakel je die onbedaarlijke behoefte tot hulpverlening uit?

Wat als het jouw moeder, vader, broer, zus, neef of nicht betrof? Wat zou je doen?

Mensen kunnen veel meer dan hulpverleners denken dat ze kunnen. Dat heeft alles met hiërarchie te maken. Hiërarchie uitschakelen is iemand het geloof bieden dat jouw idee feitelijk het idee van de ander is. Zonder elkaar besta je niet. Mensen een studio geven betekent: mensen een plek bieden die maakt dat ze morgen met een brede glimlach op hun gezicht weer bij je terugkomen.

Is het slim om risico te nemen in het werken met mensen met zoveel uitdagingen? Hoe kunnen we ons dat veroorloven? Laten we de vraag omdraaien.  Hoe kunnen we het ons veroorloven dat niet te doen? Vanuit een humaan perspectief. Vanuit een slim perspectief. Mensen een studio aanbieden zonder voorwaarden vooraf te stellen is the smart thing to do.

Zie een Living Museum als een nieuwe, creatieve, energieke en veilige familie. Familie krijg je. Later kan je jouw nieuwe familie zelf kiezen.

      • Inclusion
      • Warm and friendly atmosphere
      • Longterm relationships
      • Use of vulnerabilities as weapons
      • Symptoms that exclude patients in society are being used as advantage for the creation of art (Bolek Greczynski 1985)
      • Participation of isolated persons

 

„Every human is an artist.“ (Joseph Beuys 1992)

The understanding of the anthropologic extended comprehention of the word art through Joseph Beuys: Every Human Being is creating his own way of life. Mental illness as motor for creativity

Mentally ill people are automatically at a high level in creating art work; so called normal artists have to work hard until they get there. They have access to the universe, where the angels fly.

 

Healing aspects of Art

      • Studys show the connection between mental illness and high creativity
        z.B. Kéri (2009); MacCabe et al. (2010) und von Beyme (2005)
      • „Art is Therapy“Joseph Beuys (1992), „Art is a garantee of sanity“ (Louise Bourgois)
      • Art as a bridge between ‘auf sich zurückgeworfenem erleben’ and the social surrounding (Helmut Schmidt 1995)
      • Change of identity from mental patient to artist is healing (Janos Marton, 2002)
      • Die Entwicklung des Menschen im Raum durch Gestaltung des Raumes (Ruth „Rose“ Ehemann 2001)
      • Art processes lead to reduction of tensions, catharsis, and anxiety

 

The Do’s and Dont’s

To Create a Stress Free Space

 

 

In Memoriam Alain uit Gobets

Alain (2012)

Excentrieke mensen zijn overal

Ook op het Franse Bourgondische platteland, de Campagne. Car en Kat, twee schone jonkvrouwen, die elkaar al 18 jaar lang dagelijks de liefde verklaren, bezitten er een boerenwoning. Ik mocht er een paar dagen met mijn echtgenote vertoeven. Toen wij de sleutel in het slot omdraaiden klonk er een luide, geraspte stem uit belendende bosjes. Ik herkende die stem van een kleinschalig rockconcert dat wij een paar dagen eerder op een braakliggend stuk boerenland hadden bezocht.

“La Vache Qui Rock”

Heette die agrarische happening. Georganiseerd door een tomeloos energieke Nederlandse, die zich permanent in dit gebied gevestigd heeft. Toen ik er een pintje bestelde stond er een kleine gebochelde man naast mij onverstaanbaar te oreren. In dat keelgat moeten flink wat flessen Pernod gegoten zijn, dacht ik nog.

Precies die stem

Hoorde ik uit de bosjes tot ons komen. Carly had hem ons al aangekondigd. Alain, de buurman. Hij informeerde vanuit het struikgewas naar onze bedoeling, waarna het verder stil bleef. Carly was voor haar vertrek naar Nederland in een heftige discussie verzeild geraakt omtrent de erfscheiding van hun beider percelen. De klokkenluider was zonder overleg begonnen met die scheiding naar eigen idee aan te brengen door een manshoge Berlin Wall van gevlochten hazelaartakken op te trekken. Dat de meeste meters van die alras onneembare vesting op het grondgebied van haar tuin was beland  had hij even niet gemeld. Een overheidsinstantie moet er nu aan te pas komen om dit geschil te beslechten. Een robuuste poging om de muur omver te werpen had Alain alleen maar aangezet tot een nog halsstarriger houding. Van ‘s ochtends vroeg tot zonsondergang was hij aan het werk op een kleine drieduizend vierkante meter grond. Het terrein is afgeladen met allerlei door andere mensen afgedankte junk.

Net achter de muur ligt een kleine moestuin

Op onze eerste ochtend sneed hij er een tiental kroppen sla weg onder de vermelding dat wij die tijdens de lunch; “Nee, niet tijdens het diner!”, moesten nuttigen. Naast het feit dat hij waarschijnlijk wilde weten wat voor vlees hij in de kuip had, kregen wij sterk het idee dat hij zijn schuldgevoel jegens zijn buurvrouw wilde afkopen. Hij hield althans niet op met praten. Gelet op het door hem voortgebrachte schrapende stemgeluid, kon ik niet anders dan concluderen dat zijn stembanden anatomisch gezien door de voorzienigheid op een totaal verkeerde plek aangebracht waren. Dat geluid leek ergens diep uit de krochten van zijn duodenum te komen. Alain vertoonde een opvallende gelijkenis met de acteur Marty Feldman in de film Young Frankenstein, op de loensende ogen na dan. Wanneer hij sprak zag ik witte fluimpjes spuug vanuit zijn linker mondhoek alle kanten opschieten.

Nu ben ik de Franse taal niet bijzonder machtig

Maar als rechtgeaard hulpverlener spreek ik lichaamstaal als geen ander. Alain beschikte over een paar bijzondere trouwe hondenogen, in een met wilde zwarte krullen getooide en gelooide kop. Het is moeilijk zo’n man niet te vertrouwen. Bovendien, ik geef het u te doen. Dag in dag uit met niemand anders dan jezelf zijn, in een omgeving alwaar de sociale contacten niet voor het oprapen liggen. Dan zet je, zoals Alain, een transistorradio de hele dag voluit aan op een praatzender.

Ik vond dat geluid geruststellend

Zo wisten wij zeker dat onze buurman die dag weer was opgestaan om in zijn onmetelijke tuin de bergen te verzetten. Wij gingen na twee dagen met een gerust hart ons weegs. Erfscheiding of niet, Carly mag zich verheugen in een nieuwe vriend. Op een strategisch punt in het gebladerte heeft hij een rond gat gemaakt, net groot genoeg om het huis van zijn nieuwe buren in de gaten te houden. Alain waakt over het huis. Met verve.

7 april 2018

Bovenstaande column schreef ik in het jaar 2012. Carly stuurde mij op 7 april 2018 het trieste bericht dat Alain was overleden. De nieuwe bewoners van haar inmiddels verkochte woning stuurden het volgende bericht.

Quote

Vanmiddag was de ambulance en politie in het dorp, omdat je oude buurman Alain om 15.00 uur is overleden. Vorig jaar was hij al slecht, maar nu was hij gisteren teruggekomen uit het ziekenhuis. Waarschijnlijk omdat hij erg slecht was. Ik wilde je dat toch even meedelen.

Unquote
Rieks is de huisgenoot van Carly. Die stuurde vandaag dit ontroerende bericht.
Quote
Kijk, Rokus en Marie Anne. (zie foto)

Wat fotootjes voor in het pantheon.
Dit was vorig jaar op 1 mei, toen hij volgens de traditie aan een mooie vrouw lelietjes van dalen kwam aanbieden, maar ik was niet de mooie vrouw die hij dacht dat ik was, dus vroeg hij een euro.
Goeie logica.

Brasa van Rieks

 

Unquote

Een paradijsvogel is niet meer. Het is een veronderstelling, maar ik had het idee dat hij gelukkig was. Hij woonde alleen en dat was waarschijnlijk behelpen, maar hij was tenminste een vrij man, in zijn eigen huis en enorme tuin. De erfscheiding, de bloemen die hij Carly en Rieks bracht, de sla die hij ons doneerde, het kwam uit een goed hart en het was een manier om contact te houden met zijn omgeving. Ik zie hem nog op zijn volgepakte brommer door de Bourgogne scheuren. Dat huis en zijn tuin, er ging veel in, er kwam weinig uit. Hoarden gaat daar toch net iets gemakkelijker. Als je de ruimte hebt.

Au Revoir Alain. Son âme repose en paix.

 

Vertrouwen Loont

Vertrouwen Loont

15 maart 2018

Wat kan het jou en de samenleving opleveren als je 5 dakloze mensen een bankpas geeft met daarop de som van €10.000 en jij vervolgens actief op je handen gaat zitten? Ik geef toe. Ik had een kleine ‘voorsprong’ als initiator van Housing First (2006) in Nederland. De meest succesvolle aanpak voor het oplossen van dakloosheid. Gewoon, zonder voorwaarden huizen weggeven aan dakloze mensen. Omdat ze daar recht op hebben. Wereldwijd genereert dat, in elke stad, 85% succes.

Het productieteam van The Amsterdam Project en Beau van Erven Dorens hadden een voorsprong omdat zij niet gehinderd werden door alle ballast die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen. Als je op straat dakloze mensen geld geeft, dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Bovendien, geef een persoon €10 en hij denkt aan zijn volgende ‘shot’. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt. Het maakt dat ze gezonde keuzes maken.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet. Als mensen niet aanhaken bij de producten die onze verzorgingsstaat ze aanbiedt, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel mag geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat. Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil. Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?! Het antwoord ligt besloten in het feit dat we vijf van de tien mensen hebben weten te huisvesten (Amsterdam/Haarlem). Een moeder en zoon wonen na jaren weer bij elkaar. Mensen vonden een betaalde baan. Een deelnemer aan the Amsterdam Project is nu coach in the Haarlem Project.

Wij gijzelen mensen in dakloosheid en een niet meer weg te werken schuldenlast.
Schuldsanering en Daklozenopvang is een industrie waar veel mensen hun dagelijkse boterham mee verdienen. Geef zwervers een belachelijk bedrag en alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen kunnen voordoen, die worden feilloos blootgelegd. Geen kwaad woord over de hulpverleners, directeuren, managers, CEO’s, die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Niemand is geboren met de opdracht om een ander het leven zuur te maken. Het zijn onze sociale verzekeringssystemen en loketten die revisie behoeven. Dat vraagt om visionaire mensen. Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan.

The Amsterdam Project had juist dat allemaal in de aanbieding. Lef, vertrouwen in het goede van de mens. Vertrouwen in een goede afloop. Een samenleving die is gebaseerd op controle en beheersing, die uitgaat van gesjoemel en gerommel met PGB’s, DBC’s, CIZ-indicaties, die zal slechts verzet, burn-out en argwaan oogsten. Geld en huizen weggeven betaalt zich on the long term altijd uit. Niet alleen in emotioneel opzicht. Mensen komen in beweging. Ze kunnen ons nooit teleurstellen. Vertrouwen loont.

The Saint Rose 2018 Social Work Learning Experience

Every year

Richard Pulice, Professor of Social Work, Saint Rose College, Albany, New York State, brings a bunch of students to the Netherlands for a week of touring and working visits throughout our tiny, little country. Because we have special programs/projects/companies and talents to show them. It’s all about getting to know a totally different culture, about getting to know a totally different social welfare system. It are true Learning Experiences in which we show what we are good at, when talking about people with complex challenges.

And a totally different weather pattern

The East Coast of the USA is covered in snow. Winter is not over yet. It’s raining in the Neds.

I have composed, in close collaboration with dr. Pulice, a working visit program for a week

The Living Museum, het Appeltaart Imperium (Haarlem), Respite Home Amerbos (HVO/Querido), GGZEindhoven, Groeirijk (GGZE), de Brouwerij (Molemann), Rob van Hulst Tours, de Cafeïne Dealers, B&B GGZE, Mad Studies and Altrecht, are just a few of the visits in our week in the Lowlands.

Duurzaam Verblijf in the village of Beilen

Is always on our list. I think it was the 5th time we visited this special program. And it was very special again.

They gave us, as always, the warmest reception ever

And they showed us their wonderful program(s). It is impressive how one can transform a restricted environment into a program where inclusion greats you at the door and recovery is the expectation.

It was a while ago since we visited Beilen. It was wonderful to hear that they are including certified peer specialist into their programs.

I asked Jacqueline if groups visit their facility on a regular basis. Surprisingly she stated that such does not happen often. Health Care workers from the big cities never visit Duurzaam Verblijf in Beilen.

I do not ‘should’ anybody, forgive me, but they should. I wonder how one can refer clients to this facility and not knowing what their clients are up too.

They might find out

That their clients are in good hands. They might find out that they have special tools to make their clients feel at home. They might discover that this facility looks like a holiday park and home. They might find out that clients can practice meaningful activities every day. They might find out that clients are allowed to cook their own meals. They might find out that this facility has her own supermarket where clients can buy groceries. They might find out that they have their own band. They might find out that clients, who have spent years in the big cities, do not want to go back and live in these cities. They might find out that they feel at home in this environment. They might find out that they have their own cafetaria on the premisses. They might find out that clients are allowed, although a restricted area, to travel to Groningen for a day. They might find out that clients can handle the responsibility of returning to Beilen, after a day in the big city. They might find out that the staff of this wonderful program welcomes visitors like long lost friends. They might even find out how the Broodjes Kroket and Beiler Kontjes taste in this Mental Health facility. They might find out why it helps to motivate people to visit Duurzaam Verblijf Beilen.

We felt like Kings and Queens

And we will remember this last visit forever.

After leaving a donation for their Peer program, we headed for Amsterdam. We had drinks at de Kop van de Zeedijk and we finished this Learning Experience with an amazing diner at Restaurant Freud (Roads/Arkin) in de Spaarndammerbuurt.

Thank you Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail!

It was gaining new knowledge, it was chemistry, it was a knowledge exchange, it was a culture exchange, it was friendship, it was becoming a better version of yourself, it was a heart to heart connection. I thank you for a week that will linger on in my memory for a long time. You will become great co-workers.

It was a special group, this group of Saint Rose students. Organizing an Experience for students that are dedicated and disciplined like they were, is a piece of cake. We made this week into a week to never forget, together, with all these dedicated people from Dutch institutes, programs, hospitals, foundations.

Thank you Pirette, Toon, Grietje, Harry, Jacqueline, Klaske, Marcel, Floris, Jacco, Joep, Yvonne, Grieke and who I forgot to mention here. You gave the students a life-time-(ex)changing-experience.

For Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail.

David Whyte, an Irish Poet, was invited by friends to visit a place in Ireland, called Mameen. He was so impressed. After coming home he wrote this poem in a scarce and brief moment. It’s about changing your convictions by traveling. It’s about Story Telling. Click on ‘Mameen’ and ‘meet’ David Whyte.

Mameen

Be infinitesimal under that sky,  a creature even the sailing hawk misses, a wraith among the rocks where the mist parts slowly. Recall the way mere mortals are overwhelmed by circumstance, how great reputations dissolve with infirmity and how you, in particular, stand a hairsbreadth from losing everyone you hold dear.
Then, look back down the path to the north, the way you came, as if seeing your entire past and then south over the hazy blue coast, as if present to a broad future.

Recall the way you are all possibilities you can see and how you live best as an appreciator of horizons, whether you reach them or not. Admit that once you have got up from your chair and opened the door, once you have walked out into the clean air toward that edge and taken the path up high beyond the ordinary you have become the privileged and the pilgrim, the one who will tell the story and the one, coming back from the mountain, who helped to make it.

David Whyte

Having no goal

If you want to be inspired by a man and his program.

Go visit the Respite Home of HVO/Querido, ‘Amerbos’ in Amsterdam.

It’s an extraordinary experience about how to deal with a crisis in your life.

It’s an eye opener, it’s new, it’s unique, it’s different, it’s innovative, it’s creative.

It’s what people need when they are going through a difficult time in their life.

Rokus Loopik, March 6th, 2018, Amsterdam. Meeting Floris Broekhuizen.