BijJules. BijBram.

Vandaag ben ik op (werk)bezoek geweest bij Jules Tielens. Onderweg, weg van de snelweg, keek ik in mijn achteruitkijkspiegel naar mijzelf. Dat doe ik wel vaker. Ik krijg het er maar niet uit. Ik moest lachen. Ja, ook om mijzelf, dat doe ik wel vaker, maar ook om Jules en waar ik reed. Nee, niet uit leedvermaak. Maar Jules, ja Jules, die associeer je met Grote Stads Psychiatrie. En zie waar ik beland was.

Zelden zo’n mooie omgeving gezien 

Het golfde. Het meanderde. Het glooide. Het gleed. Alle stress viel subiet van mijn schouders af, in die contreien. Ik had nog nooit van het plaatsje Ameide gehoord. En dat terwijl mijn voorouderen, ooit, in die omgeving huisden en werkten. Ik ben in de Ameidestraat in Schiedam geboren. De Lopikerwaard. Ik stam af van opstandige en drankzuchtige boeren die teveel geld moesten betalen voor hun gepachte Lopikerwaard-land. De naam Rochus komt regelmatig in eeuwenoude geschriften voor, zo vond mijn broer ooit uit.

Enfin

Op het land van BijBram was het een drukte van jewelste. Ik zag er veel mensen heen en weer lopen. Druk doende de aarde te bewerken en in de weer met dieren van allerlei pluimage. Ik betrad het erf van een heuse Zorgboerderij.

Eenmaal binnen trof ik een fijne, gezellige gemeenschappelijke ruimte aan met mensen die, afgaand op hun uiterlijk, niet in de wieg gelegd waren om deel te nemen aan the Rat Race. Die waren hier omwille van andere redenen. Een vaktherapeut speelde gitaar en zong uit volle borst: Nothing else Matters, van Metallica. Een klein aantal van de pakweg 30 aanwezigen, die zongen, hoewel schamper, met hem mee.

Er brandde een geweldig, mooie houtkachel

Drie mensen zaten er hun voeten aan te warmen. Weer anderen keken schijnbaar doelloos voor zich uit (niemand doet nooit niets) en sommigen zongen zoals gezegd, mee. Mannen in strakke, blauwe landbouwjasjes, met daarop de sticker BijBram, liepen er tussendoor en op de kleine buitenplaats lurkten 6 mannen aan hun slappe sjekkies.

Even later, ik was alvast wat notities in mijn Journal aan het maken

Kwam Jules mij halen. Hij was in gesprek met een dame die er timide bij zat. Ze vertelde dat ze alles verkeerd deed. Zo was ze recent naar de supermarkt geweest en ze had 1 artikel dubbel gekocht. Bij navraag bleek dat ze weliswaar twee sauzen van hetzelfde merk had gekocht, maar de één was pittig en de andere niet. Dus, dat viel alles mee, met dat alles.

Ik moest weer lachen

Ik leg later wel uit waarom, maar ik mocht Jules er zo op de gevoelige plaat vastleggen.

Links in de hoek stonden een paar van zijn onafscheidelijke gitaren, geleund tegen een imposante Marshall Amplifier. Herman Brood hing er prominent aan de muur, alsook allerlei empowerende teksten. Zoals ik van hem gewend ben.

Met zijn coördinerende verpleegkundige, Chantal Hofman, wisselden we uit hoe Jules en ik elkaar hadden leren kennen. We vertelden over die 9 jaar (the Wonder Years) dat we samen, met het Rehabteam, de daklozenzorg in Amsterdam op de Nederlandse kaart hadden gezet. Ik vertelde er over the Living Museum en toen, toen

Ging Jules in gesprek met een nieuwe deelnemer die hij nog niet kende

En werd ik er vakkundig rondgeleid door weer een andere deelnemer. Ik bezocht een houtwerkplaats, een werkplaats waar ze auto’s repareerden, een kruidentuin, een groentetuin, het lieve en ontwapenende varken dat net een miskraam had gehad, het nieuwe kantoor, een paardenstal, een kippenren, een nieuwe loopbrug en wataldiesmeerzij. Het was overweldigend.

Evenwel. Ik was blij dat in mijn nieuwe Timberlands aan had

En toen, toen ging ik weer huiswaarts. Maar niet nadat ik Jules vertelde hoe blij ik was. Om hem weer te zien. In zijn nieuwe hoedanigheid. Lachend. Aan zijn bureau. En moest ik ook weer lachen.

Om de Lollie in zijn mond

Wij lieten onszelf vastleggen. Door mijn ervaringsdeskundige gids.

OK

Zijn leven loopt niet en nooit van een leien dakje. Er zijn Ups and Downs. Soms is hij een pain in the ass. Veel vaker de beste date die jij je kunt bedenken.

En altijd een visionair

Een man die het verschil maakt. En zichzelf

Steeds weer opnieuw uitvindt

In een nieuwe, spirituele en bijzondere reis.

Ik houd van die man

In de Lopikerwaard. Liefde voor zijn vak. Liefde voor de dieren.

Liefde voor zijn mensen

Dat staat.

Altijd BijJules

10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als je Hoopverlener Wilt Worden (2)

“HET IS EVEN WENNEN. Sinds mijn ontslag op 1 januari werk ik zelfstandig en dat is echt anders. Ik voel me een naaktslak, een schildpad zonder schild. Ik ben zowel mijn huis als mijn ‘pantser’ kwijt, het blazoen van een organisatie waardoor ik houvast, rugdekking en bescherming vond. Een vaste en geregelde baan met een duidelijke opdracht en taakomschrijving, waar de hazen in de pas lopen en de olifantenpaadjes vertrouwd zijn. Een eigen bureau, vriendelijke collega’s, dagelijkse routines en elke maand een vast salaris op de bankrekening. Dat went gemakkelijk, en gemakzucht ligt op de loer; Ik had eerder ontslag moeten nemen. Het is even wennen zonder schild en tegelijkertijd spannend bevrijdend: ik ontdek een nieuwe energie! WANNEER VOELDE JIJ EEN NAAKTSLAK? Maandag sta ik weer vroeg op voor ‘IedereDag nieuwe kansen’. De lente komt er aan. Ik ruik de bloemen al en hoor vroege vogels in onze tuin. Het is tijd voor iets nieuws.” (Folkert Helmus, LinkedIn, februari 2019)

Aldus een ‘post’ van Folkert op LinkedIn

Een eerlijke en oprechte weergave over hoe het voelt om ‘loonslaaf’ te zijn: jezelf aan die status te ontworstelen en jezelf opnieuw uit te vinden.

In 2009 maakte ik zelf de stap om mijn baan en zekerheid op te geven (€3200 netto per maand en de status van Hoofd van een aantal teams), en op eigen benen te staan.

Voelde ik de Lente in mijn hoofd gloren?

Niet echt. Ik viel ten prooi aan de gedachte dat ik niets meer kon, zelfs niet na 30 jaar noeste arbeid in de GGZ en de opleidingen die ik succesvol afgerond had. In die 30 jaren ben ik vele malen van mijn geloof gevallen. Over hoe het ook anders kon. Ik was best gelukkig. Evenwel. Gevoelens van ongeluk teisterden ook mijn hoofd. Ongeluk over het je moeten conformeren aan de immer welig tierende bureaucratie, working from 9 to 5 every single day, over het feit dat ik de slechtste manager ooit was, over mokkende teamleden, over het denken in onmogelijkheden, over productiecijfers, over water naar de zee dragen, sprekend over succesvolle methodieken die de nek omgedraaid werden, omdat weer een nieuwe directeur er zijn licht over liet schijnen, over de tussenpausen , de nieuwe Bestuurders die na twee jaar verwarring zaaien weer vertrokken, op weg naar een nieuwe de Balkenende Norm Overstijgende Uitdaging.

Duidt u mij niet euvel

Ik ben er die Bestuurders, Mentrum en Arkin dankbaar voor. Voor die mooie jaren. Het heeft mij ook gemaakt tot wie ik nu ben. Ik schrijf u dit niet uit utter cynicism. Die beloning gun ik iedereen. De verhoudingen zijn slechts zoek. Ik had 30 jaar de mooiste baan van Nederland. Het Rehabteam voor dak- en thuisloze mensen met complexe problematiek was een ondernemende unit in een bestel van teams die bevolkt werden door mensen met het hart op de goede plek. Het was het Systeem en Rokus Loopik die aan revisie toe waren.

Ik moest mijzelf opnieuw uitvinden

Net als mensen die een eerste psychose doormaken, zo hebben een aantal van hen mij verteld. Die wisten dat het leven wat ze hadden voor de psychose nooit meer terug zou komen. Er was zelfs grote tevredenheid over hun nieuwe leven. Zij wisten dat ze een nieuwe balans moesten vinden. Net als mensen die hun baan opzeggen en elke nieuwe dag hun meerwaarde voor de samenleving mogen bewijzen.

En dan val je ten prooi aan een low self esteem

Het helpt dan als je niet bij de pakken neer gaat zitten en jezelf elke nieuwe dag bij elkaar raapt en gaat bedenken wat die meerwaarde is. Waar ben ik goed in? Wie zou mij willen inhuren voor een opdracht? En als ze dat dan willen, wat kan ik qua beloning voor die opdracht vragen? Als die opdracht niet oplevert wat mensen er van verwacht hadden, wie mag ik daar dan voor verantwoordelijk stellen? Mijzelf? De ander? Acquisitie doen, hoe doe ik dat? Welke naam kies ik voor mijn onderneming? Hoe leg ik in 1 regel uit waar ik voor sta? Wat is mijn missie? Wat is mijn visie? Voor wie wil ik werken? Voor wie niet? Betaal ik de belasting vooruit? Of aan het einde van het jaar? Reken ik BTW? Doe ik mijn eigen boekhouding? Of laat ik dat voor mij doen? Wat wil ik verdienen? Hoeveel heb ik nodig? Hoeveel heeft mijn gezin nodig? Hoe houd ik mijn geestelijke hygiëne op peil? Wie kan ik daarvoor consulteren? Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik niet op een eilandje kom te zitten? En toch voeling hou met de buitenwereld? Met wie werk ik samen en met wie niet? Welke vragen en verzoeken pak ik op? Welke vragen en verzoeken niet? Hoe vind ik een balans tussen betaalde- en onbetaalde opdrachten?

10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Over Een Ondernemende Houding 

Als Je Hoopverlener Wilt Worden

Tips and Tricks. Ook als je in loondienst bent. Daar is niks mis mee.

  1. Denk na over de naam van jouw bedrijf of je team. Geef het bijvoorbeeld je eigen naam. Bedenk een outrageous name voor je team. Zorg dat die naam een ‘brand’, een merk wordt, zodat mensen bij het horen van die naam meteen weten wat ze er voor in return krijgen. Schrijf je in bij de Kamer van Koophandel. Dat kost je pakweg €50. Zodra je jouw eenmanszaak hebt, ga je anders denken. In uitdagingen. In mogelijkheden. Je moet wel. Waarom ben je dat bedrijf immers begonnen?! Waar wacht je op?
  2. Denk na over jouw missie en visie. Where Hope greets you at the door and Recovery is the Expectation. Het mission statement van de organisatie PEOPle Inc. in Poughkeepsie, New York State. Veel duidelijker kun je het niet zeggen. Meedoen is Winnen! Het Statement van Frank Bonekamp en zijn Socialrun. Durf te Dromen. Het statement van Astare. Een onderneming zonder duidelijke missie en visie is stuurloos. Niemand weet welke richting er gekozen kan worden. Als je jouw missie ‘breed’ wilt houden, gebruik dan de volgende: Het bewerkstelligen van creatieve- en innovatieve processen en projecten in de GGZ.  Daar kun je alle kanten mee op.
  3. Denk na over hoe jij je eigen salaris kunt terugverdienen binnen je loondienstverband. Wat is jouw meerwaarde voor dat bedrijf? Verdien meer dan je aan salaris betaald krijgt (werk harder dan ieder ander) en verdien daarmee de lof van je team, je leidinggevende en dus wisselgeld. Wisselgeld om soms met een uitzinnig, nieuw idee aan zijn bureau aan te schuiven.
  4. Als je dan toch voor jezelf begint, ga er van uit dat je met veel minder geld genoegen mag nemen. Daar is niks verkeerds aan. Verdien genoeg om rond te komen. Doe soms ook iets voor niets. Beloning komt vaak bij je terug in andere vormen dan geld. Jouw ongebreidelde inzet komt altijd bij je terug. Goedbeschouwd bestaat geld niet. We hebben dat middel bedacht om onze samenleving in goede banen te leiden. Dat is totaal mislukt. De verhoudingen zijn volledig zoek. 450 Texanen bezitten evenveel geld als de rest van Amerika. Wij gijzelen mensen in armoede. Geloof in een basis-inkomen, voor iedereen.
  5. Geloof in alternative currency. De meeste mensen hebben het hart op de goede plek. Ze scheppen er genoegen in iets voor een ander te kunnen betekenen zonder daarvoor in geld beloond te worden en dat voor een wederdienst te doen. Iets waar jij en zij goed in zijn. Be Proud to be a Volunteer. Als je van een uitkering rond moet komen, wees er blij mee. Er zijn zeer goede redenen op te voeren waarom je die uitkering mag genieten. We leven in een gezegend land. We ‘zorgen’ voor mensen die het tempo van het leven van alledag en the rat race niet bij kunnen houden. Daarvoor hebben we dat systeem bedacht. You have time on your hands. Tijd om Kunst te maken. Tijd om jezelf als Vrijwilliger dienstbaar te maken. Zie het als alternative currency. Ontwikkel jezelf en je talenten in de tijd die je daarvoor gegeven is. En als het tijd is, wordt sociaal ondernemer, in loondienst of zelfstandig. Dat is om het even. Zit niet bij de pakken neer. Niemand kan ontsnappen aan this thing called Life. We ‘gaan’ allemaal een keer. Better make it good.
  6. Doen is het Nieuwe Denken. Bekijk deze video van the School of Life in Amsterdam. Dan weet je wat je te doen staat en dat niets is wat het lijkt. Stap uit jouw Matrix.
  7. Denk om. Als mensen Beren op de Weg zien, dan zie jij mogelijkheden. Het zou kunnen zijn dat als je een project begint met louter vrijwilligers en dat op het herstel van een diagnose gericht is, dat mensen heel graag kond doen van wat ze allemaal meegemaakt hebben. Vraag dan liefdevol of ze dat niet willen doen. Merk op dat mensen je onderschat hebben. Dat jij, met je talent en kennis om mensen te helpen, in hun ogen hebt gelezen dat ze traumatische gebeurtenissen het hoofd hebben moeten bieden en welke offers ze daarvoor hebben moeten maken. Dat laat zich niet moeilijk raden. Dat ze niet opnieuw en voor de 1000 en eerste keer, aan weer een nieuw loket, hun verhaal moeten doen. Dat jij, omdat je Hoopverlener bent, jouw onbedwingbare behoefte om mensen te helpen niet meer kunt beteugelen, als je hun levensverhaal gehoord hebt. Dat je vanaf dat moment met een ander perspectief naar die ander gaat kijken. En dat jullie relatie vanaf die dag verandert, niet meer gelijkwaardig is. Vraag of je met die ander over zijn/haar talenten mag spreken. Over de dromen die hij/zij koestert en over hoe je die dromen tot werkelijkheid kunt verheffen. Maak je eigen Matrix. Elke dag opnieuw. Bouw nieuwe overtuigingen op. Wat vandaag waar is morgen old school. Niets is wat het lijkt. Herstel is echt mogelijk. Jij en ik kunnen meer dan wij denken dat we kunnen. Denk om.
  8. Studeer, lees, oefen, herhaal, studeer, lees, oefen.  Kennis is macht. Nee, niet die macht: de macht om controle en beheersing uit te oefenen. De macht om al je kennis voor even in jouw achterhoofd te parkeren en je hart te laten spreken. Een zekere aanleg en/of intuïtie om mensen te helpen is niet voldoende. Kennis is belangrijk, net zoveel als het vermogen tot empathie. Listen, Empathize, Acknowledge, Partner. Zoek naar de balans. Laat problemen bij wie ze thuishoren, liefdevol. Dat is Vrijheid.
  9. Streef naar samenwerking. Samen sta je sterker. Sluit je aan bij gelijkgestemden. Doe dat op gelijkwaardige basis. Dus loop- en neem dezelfde risico’s als de ander. Denk ondernemend. En als je samen iets bedenkt, ga dat dan meteen in praktijk brengen. Doen is het nieuwe Denken. Smeek om een gebouw. Zet de deur open. Maak het zo mooi en stressvrij dat mensen geen aanleiding meer vinden om stressed out te zijn en overspannen verwachtingen te koesteren. Als jij de enige certified peer specialist in een team bent, verzoek dan om een gelijkgestemde collega. Een veelgehoorde klacht is dat ervaringsdeskundigen ondersneeuwen in de overmaat aan professionals in het team en dat eenzaamheid hen parten speelt. Sluit je aan bij ervaringsdeskundigen in andere teams. Sluit je aan bij de Herstel Academie binnen jouw instelling. Toets je ervaringen aan die van anderen. Als zelfstandig ondernemer kom je niet weg met slechts 1 opdrachtgever, als ik mij niet vergis MOET je per jaar minstens 5 verschillende opdrachtgevers op kunnen voeren. Dat samenwerken gaat dan vanzelf.
  10. It’s time to do something else with marketing. To make things better. To cause a change you’d like to see in the world. To grow your project, sure, but mostly to serve the people you care about. The answer to just about every question about work is really the question, “Who can you help?” (Seth Godin, 2018. This is Marketing. You Can’t Be Seen Until You Learn to See.)

Namens Harry Gras en Rokus Loopik.

Volgende week deel III in 10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden. Succes!

Met dank aan #FolkertHelmus, #Seth Godin, #deYucelMethode, #de Herstel Academie Haarlem, #Howie the Harp, #Rutger Bregman, #de Kamer van Koophandel, #Noppes, #BNNVARA, #Xavier Amador, #deBrouwerij, #Jules Tielens, #BijBram, #HarryGras, #FrankBonekamp, #Socialrun, #Astare en #Berthold Gunster.


10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden (1)

Nummer 1: Verwacht geen onvoorwaardelijk positieve houding.

Als je stage gaat lopen, op een afdeling gaat werken, in een beschermde woonvorm gaat werken, in de maatschappelijke opvang gaat werken, in de GGZ gaat werken: verwacht dat er mensen rondlopen die niets nieuws willen leren. Dat er mensen werken die ‘alles bij het oude willen houden’. Die er geen prijs opstellen dat jij, die ‘net komt kijken’, met een weliswaar objectieve levenshouding, die wellicht al meer kennis tot zijn beschikking heeft, die vol met energie zit om zaken ten positieve te keren, daar ruchtbaarheid aan gaat geven.

Het geeft geen pas die mensen te veroordelen, want ze zitten net als hun cliënten ‘gevangen’ in een systeem waarvan ze, net als de cliënten, de uitgang niet meer kunnen vinden. Ook zij doen hun werk over het algemeen met het hart. Ze zijn niet op de wereld gekomen om het leven van hun medemens zuur te maken. Ze zijn alleen ‘de weg kwijt’.

Hoe kun je die mensen herkennen?

*In een overdracht valt in de eerste 10 zinnen 5 keer het woord ‘MOETEN’. *Ze hangen onderuit in hun stoel en maken geen aanstalten jou bij binnenkomst te begroeten en daarvoor op te staan. *Bij alles wat je zegt bedienen ze jou 10 van de 10 keer met een ‘JA-MAAR’-antwoord. *Ze laten je 9 van de 10 keer niet uitpraten. *Ze grijpen incidenten vaak aan om het gedrag van alle cliënten over 10 kammen te scheren. *In de eerste 10 dagen van jouw dienstverband wordt je daarvoor een keer apart genomen. Opdat je begrijpt hoe moeilijk de omstandigheden zijn waarin jij jouw werk moet doen. *Bij het introduceren van een nieuwe vorm van begeleiding, behandeling en/of communicatie wordt je uitgelegd dat ze dat al 10 jaren doen. *Op de vraag waarom de ijskast na het diner met een hangslot afgesloten wordt, hebben ze geen pasklaar antwoord, anders dan dat er een ongerede angst ontstaat dat de cliënten die ijskast gaan plunderen. *Een schriftelijke overdracht die altijd begint met de gevleugelde woorden: “Cle. zei…… en was rustig aanwezig”. *Collegae die het hoofd afwenden en zuchten als je iets wat jij wilt veranderen ter sprake brengt. *Als teamleden het grootste deel van hun dienst in de teamkamer achter een computer doorbrengen. *Als koffievlekken op tafels en vloeren niet meer schoongemaakt worden. *Wanneer teamleden vanuit hun stoel roepen dat ze ‘in overdracht’ zitten als een cliënt op de deur klopt en een vraag heeft. *Wanneer mensen vertellen dat ze het zullen ‘proberen’. *Proberen bestaat niet. Je doet iets of je doet het niet. *Als je na je dienst met het gevoel naar huis gaat dat je morgen niet terug wilt gaan. *Hulpverleners die al het werk (tafels dekken, afruimen, de afwas doen, ruimtes schoonhouden) laten liggen, in de hoop dat cliënten dat zelf oppakken. Zonder ‘liefde’ vaart niemand wel. Als er geen liefde is, dan dooft het licht in de ogen van mensen uit. *Als je geen ‘sparkles’ ziet in de ogen van medewerkers en cliënten.

Hoe houd jij je ‘geestelijke hygiëne’ en motivatie op peil?

*Zoek naar medewerkers en cliënten die verandering willen. *Sluit je daarbij aan. *Lees vakliteratuur. *Zorg dat je qua kennis iedereen 10 stappen voor blijft. *Ga op reis. Doe werkbezoeken. *Voer moedige gesprekken. *’Zaag mensen niet bij de knieën af’. *Prijs ze de Hemel in voor wat ze doen. Dat voelt vreemd. Evenwel, heeft veel meer effect. *Introduceer ervaringsdeskundigen en vrijwilligers in die teams. Iedere instelling beschikt tegenwoordig over een Herstel Academie. Leg contact met die mensen en nodig ze uit. *Nodig mensen van buiten, die niks met die instelling van doen hebben, een dagje uit om ‘mee te kijken’. *Maak leuke uitstapjes met cliënten. Ga de deur uit. Haal mensen uit hun zogenaamd beschermde omgeving. Het leven speelt zich buiten de deur af. *Blijf geloven in een Wereld die Werkt voor Iedereen. *Herstel, voor iedereen, is mogelijk. *Leg mensen liefdevol uit dat je liever niet meewerkt aan regels die mensen in hun vrijheid tot het maken van keuzes beperken. *Voorzie die voorziening van empowerende teksten en foto’s. ‘Where Hope greets you at the door and Recovery is the expectation. *Mensen en dus ook jij en ik, zijn behoudend. *Bedenk activiteiten waarmee je jezelf en anderen uit hun routines haalt. *Zet de TV uit. *Speel een spel. *Luister naar cliënten, 100%. Neem daar de tijd voor. Zij zijn jouw baken in een nieuw, verwarrend dienstverband. *Verwijder koffievlekken op tafels en vloeren, ook al betekent dat dat je dat elk uur van de dag moet doen. Motiveer cliënten om je daarbij te helpen. Geef nimmer aflatend het goede voorbeeld. Een schoon huis, is een ‘schoon hoofd’. *Schrijf jouw overdracht alsof je een column schrijft over een bijzondere gebeurtenis en/of ontmoeting. *Introduceer Kunst aan de muur in plaats van Regels. *Maak een ‘healing environment’ van jouw werkplek. *Heb plezier in je werk en de mensen om je heen. Je hebt het mooiste vak van de wereld gekozen. *Niemand is geboren met de opdracht om een ander het leven zuur te maken. *Scan een ruimte op stigmatiserende bordjes. Verleid de teamleider om ze te mogen verwijderen. Hang er Kunst voor in de plaats. *Gebruik in plaats van het woord ‘MOET’, ‘het helpt als’. *Laat dat je houding zijn bij elk gesprek wat je voert. *‘Ouders van’ hebben altijd gelijk. *Dan wordt elk gesprek hopelijk een piece of cake. Niet per se makkelijk, maar wel betekenisvol. *Provide in a loving and caring attitude. Dan gaan mensen gewoon doen waarop je al zo lang hoopte. Dus ook samen een maaltijd-ritueel volgen. Niemand is geboren om alleen te zijn. We zijn hier allemaal met een reden. Niemand kan ontsnappen aan dit Leven. We gaan allemaal een keer dood. *Grijp je kansen. Better make it Good!

Volgende week Nummer 2 van 10 Dingen Die Ze Je Niet Leren Als Je Hoopverlener Wilt Worden. Succes!

Steven Scholtus, 1966-2019 Shine on you crazy Diamond


Vanavond, 6 februari 2019, bereikte ons, de New York-groep van augustus 2017, het trieste bericht dat Steven Scholtus op 4 februari 2019 is overleden. Hij overleed in zijn slaap. Zo zacht en zo vredig als Steven was, zo is hij ook heengegaan.

Harry Gras botste in 2017 tegen hem op toen hij een afdeling van Altrecht bezocht. Zonder dat hij daarover ook maar met iemand had overlegd, vroeg Harry hem of het niet tijd was dat hij een keer mee zou gaan naar het land van de onbegrensde mogelijkheden. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en Steven had er geen seconde voor nodig om daarover een besluit te nemen. Dat besluit stond al lang voor die ontmoeting vast. Dat stond in de sterren geschreven.

In elke groep met wie Harry Gras en ik naar Amerika reizen, zit altijd één persoon met een hoge aaibaarheidsfactor. Iemand die het met iedereen kan vinden, iemand die zich over iedereen ontfermt en over wie anderen zich op hun beurt ontfermen. Zo iemand die de hele dag ‘licht’ geeft. Iemand die tijdens zo’n reis tot volle bloei en wasdom komt. Iemand die al bij de voorbereiding een blosje op de wangen heeft liggen. Steven was juist die persoon in onze zonovergoten reis naar Boston, Poughkeepsie en New York.

Wat een prachtige foto, op de voetgangersbrug over the Hudson River, in Poughkeepsie.
Die brug maakt een veelbesproken deel uit van deze stad. Het verhaal gaat dat een man, op zekere dag, onderweg was naar het midden van de brug, met de bedoeling om er af te springen. Er kwam hem een man tegemoet gelopen die hem de hand schudde en een welgemeend gesprek met hem begon. De man besloot daarop zijn plan te laten varen en weer naar huis te gaan. Deze ontmoeting ‘haalde’ de krant, the Poughkeepsie Gazette, als ik mij niet vergis. Sinds die publicatie groeten alle mensen elkaar hartelijk als ze elkaar op de brug tegenkomen. De metafoor voor dit verhaal is de diepste wens van ieder mens.
De wens dat je ‘echt gezien wordt’.
Steven verstond die kunst als geen ander. Om mensen echt te zien en ze dat te laten voelen.

Wij hebben vele foto’s gemaakt, van reizen, van groepen, op de laatste dag van een Learning Experience. Sommigen spatten van het papier af. Zoals die van de reis waarin Steven onze reisgenoot was, in de maand augustus van het jaar 2017. Een unieke foto. Het mag geen verbazing wekken dat hij nu juist naast Judd, the Doorman van het Wellington Hotel, stond. Ik durf er wat om te verwedden dat Steven en hij, in die dagen in New York, goede vrienden geworden zijn.

Zoals Joke zegt: hij had een onblusbaar gevoel voor humor. “Hij was voor mij een troost. Zijn berusting in wie hij was, zijn verhalen over zijn moeder. Ik vind hem geweldig. En de foto heeft dat allemaal in zich en is daarom dierbaar en daarbij ook een hilarische herinnering. 💜”

Als ik mij niet vergis ‘trapte Steven af’ met een prachtig en persoonlijk verhaal, daar in dat park in Boston. Het park waar we al met zoveel groepen geweest zijn. Waar ik soms, vroeg in de ochtend, op mijn laptop zat te werken. De perfecte ambiance om elkaar middels het vertellen van een persoonlijk verhaal beter te leren kennen op dag 1 van een Learning Experience.

We reden met gehuurde auto’s van Boston naar Poughkeepsie en New York. In die auto’s vonden memorabele gesprekken en momenten plaats. Momenten die je nooit meer vergeet. Elke dag waren deelnemers aan de reis ‘verplicht’ om in een andere auto te stappen en dus voor een nieuw gezelschap te kiezen. Zo kan het zijn dat je in 8 dagen 16 nieuwe vrienden en vriendinnen maakt. Steven stond garant voor een betekenisvol gesprek en ongebreidelde humor. Iedereen was zijn vriend en vriendin. Waarvan acte.

“Steven was een bijzonder aangenaam mens. Heb zo vaak koffie met hem gedronken. Zelfs met z’n tweetjes gaan shoppen in Boston. Ik zal hem altijd als een mooi mens herinneren.” Giselle
Als ik mij niet vergis was dit ons laatste bezoek van de week. Een bezoek aan alle Peers van Kings County Hospital in Brooklyn, New York. Een van de meest levendige bezoeken die Harry en ik in al die jaren aan dit team van bijzondere mensen heb mogen brengen. Steven heeft daar in grote mate aan bijgedragen.

Lieve Steven, het is een rare gedachte dat de mensen uit deze dierbare groep elkaar gaan ontmoeten op de twee dagen dat wij afscheid van jou moeten nemen. Dat is niet ‘de Terugkomdag’ die we in gedachten hadden. Evengoed, we zullen er zijn met jou, je familie, vrienden en vriendinnen. Niet in de hoedanigheid zoals wij ons dat voorgesteld hadden. Evenwel, je zit voor altijd in onze harten en hoofden.

Dierbare herinneringen aan een bijzondere reis, met bijzondere mensen en een bijzondere man. We wensen je een prachtige laatste reis, naar verre oorden. Je zult nooit alleen zijn. Jij hebt altijd mensen om je heen.

You were a bright shining light in the crowd

Shine on you crazy Diamond

Rokus en Harry

The Alternatives Group, Learning Experience , August, 2017.

Steven, Peter, Anne-Rose, Giselle, Trudy, Puck, Eric Jan, Mier, Iris, Joke, Rokus, Charl, Harry en Karin.

Hij heeft mij door verschillende moeilijke momenten heen geholpen, ik vond het regelmatig moeilijk om de groep op te houden omdat ik met die rolstoel zat. Hij wist me dan telkens op te beuren door een leuk verhaal te vertellen en even Peppie en Kokkie met mij te spelen. Het leek heel kinderachtig, maar hij wist daardoor elke keer de juiste toon te treffen. Trudy

Hij had altijd een geduldig luisterend oor, dat is me bij gebleven. Het gevoel dat je bij hem terecht kon. Ben na de reis nog op zijn verjaardag geweest in de kroeg waar je hem net als op reis zag genieten. Open, eerlijk en zachtmoedig, onze “knuffelbeer”. Anne-Rose

O jeetje, die lieve Steven! Wat verdrietig om te horen. Ik zag m een poosje geleden nog fietsen maar durfde niet te toeteren, bang dat ie zou schrikken. Ik heb hele mooie herinneringen aan de dag dat ik samen met hem op werkbezoek ging. Prachtige, warme vent met bijzondere verhalen. Iris

Hij had veel humor. Zonder zaken te bagatelliseren of nonchalant over te doen, maakte hij alles luchtig door een leuke kwinkslag of een optimistisch woordje. Peter

De hugs van Steven waren the best!! Wat een mooie gesprekken heb ik met hem gehad. Onvoorstelbaar. 😢 Joke

Echt bijzonder dat hij wel bij iedereen iets heeft weten los te maken. Puck ❤️

The Living Museum for Dummies

The Living Museum is an Artist Community. You will be able to find Living Museums all over the World. Seoul, New York, Wiel, Eindhoven, Stord, Bennebroek, Tilburg, Germany, Helmond, Barcelona and Toulon. Many more people, cities are finding buildings and developing plans to open up a Living Museum. It saves life’s. It’s the clever thing to do. 

If you would like to know what a Living Museum is all about and you want to know how to do it, check this E-book: 

The Living Museum for Dummies, the do’s and don’ts.

Free Peer Support

Apart from Mike Lesser, who was working on his presentation in the hotel, this is my posse from the States. If you want to know who they are, or want to meet up with them again, come to the Living Museum either on Monday, Wednesday of Friday. It’s free, no strings and money attached. It’s very informal, no class rooms, or boring presentations. You can even get some personal coaching. For free?! Yes, you don’t have to pay zilch to get in. And don’t be silly, it’s not far to travel there. Anything in the States is far, but not in our Low Land. Come and shake hands with Rich Pulice InternationalSarissa GoodmanJonathan P. EdwardsEva Dech and Daniel Mackler. They are awesome survivors and wonderful, very skilled people. ❤️🕊🍀🙏🏿

Sara Goodman and Jonathan Edwards @theLivingMuseum

OK mensen. Vanmiddag heb ik de eerste Amerikaan op Schiphol opgehaald, Daniel Mackler. Als je daar zin in hebt, dan kun je hem woensdag de hand schudden in the Living Museum en de documentaire Open Dialogue zien.

Aankomende maandag komen Jonathan Edwards en Sara Goodman naar the Living Museum. Die gaan je er alles over Peer Support vertellen. Mede namens het Leger des Heils NH ben je uitgenodigd daar aanwezig te zijn. De toegang is volstrekt gratis. Ik zorg ook nog voor een lunch.

Als je belangstelling hebt, stuur even een mail naar rokus@icloud.com. Dan weet ik hoeveel broodjes ik mag kopen. Of je kunt natuurlijk ook gewoon binnenlopen. Ook goed.

Maandag dus, van 10 tot pakweg 15 uur. Er is tevens tijd om even in the Living Museum rond te lopen, kennis te maken met de kunstenaars en informeel met elkaar te kletsen. Veel leuker kunnen we het niet maken!

Meet the Xperts 2018!

In de week van 16 tot 22 December is the Living Museum op verschillende dagen het toneel voor de 6e versie van Meet the Xperts. Dit jaar fietsen we het iets anders aan. Mike Lesser, Eva Dech, Jonathan Edwards, Rich Pulice, Sara Goodman en Daniel Mackler komen naar Nederland voor het geven van workshops en masterclasses. Verschillende sponsoren hebben dat mogelijk gemaakt: het Leger des Heils NH , Levanto, ZRC (Zelf Regie Centrum) Venlo en Weert, het Leger des Heils Amsterdam, HVO/Querido, Traverse Tilburg, SMO Traverse Breda en Astare Utrecht. Wij zijn daar dankbaar voor!

Wellicht is het mogelijk om op sommige van die dagen aanwezig te zijn. De sponsoren en de mensen die bij die organisaties werken hebben vanzelfsprekend voorrang, maar als jij een onbedwingbare drang hebt om zo’n dag of middag mee te maken en je hebt een smalle beurs, stuur mij dan een email en ik kijk wat ik voor je kan doen: rokus@icloud.com.

Wij hebben er zin in. Morgen komen de eerste Amerikaanse vrienden al aan. Zo ongeveer als ik vanuit Gothenburg aankom op Schiphol!

Op maandag zijn er nog plekken vrij bij een workshop van Sara Goodman en Jonathan Edwards.

Op vrijdag sluiten we de week af met een Round Up Day met alle Amerikanen.

In principe zijn mensen daarvoor uitgenodigd, maar als je het leuk vindt om daarbij aanwezig te zijn, stuur een email en ik zie wat ik voor je kan betekenen.

Woensdag is er bijvoorbeeld de hele dag een programma in the Living Museum met Daniel Mackler, gesponsord door Astare. Mensen van GGZE en GGZ NHN zijn daarvoor uitgenodigd, maar er zijn plekken vrij. Laat mij weten of je aanwezig wilt zijn en we gaan uitzonderingen maken. Check it out!

If only you knew then

I have been working with Trimbos Moldova since 5 years. With a bunch of inspiring people, from Moldova and all over the world, we transform Mental Health Programs in Moldova into effective teams/projects/institutes/community mental health centers.

Yesterday, Constanta Popa, asked me to write a letter to my younger self. Because today is World Mental Health Day. I must admit, I hesitated posting this letter. But, I hope it helps people to maybe understand what has happened to them, like I realized what happened to me, when I was young and how I became the person I am now.

If only you knew then

If only you knew then what you know now. Life would have been a lot easier. And quicker.

You would not have been in the dark, thinking about your destination in life, until your late 30’s. You would have known that it’s very worthwhile, for your own personal mental health, to leave a problem where it is at. With the owner of it.

Anyway, I know it’s easy talking for a man that has reached 60. I know it’s not easy to grow up with family members who have mental health issues and a tendency towards addiction. But, I ask you this: would you have done the same, knowing at that age what you know now, what you did not know then?!

I sometimes wish that I had your young body again. I could run the 10K in less then an hour again. I could play football and tennis again. I could show off to impress the girls. To be honest, I will never trade my gained wisdom for any of that anymore. I do not envy you.

Because I know what you have to go through, not having a sense of how to give direction to your life. How you kill the pain inside by drinking, by smoking tobacco and marijuana. How you just can’t cope with the love that people have for you. How you scare them away, because you feel helpless being vulnerable. How you lay awake in the night, out of the fear that you inherited your mothers vulnerability for depression. How you keep on your coat in the class room, because you do not feel in place.

How you break up relationships because of the fear that others will do that to you. How you decorate your room with nothing, because you are ready to move out the next day.

I do not envy you. But I understand. And it’s OK.

I want you to know that there is a reason for feeling what you feel right now. That these feelings are OK, but they don’t have anything outstanding with the promise, the gift of life that was given to you the day you were born. Along the way you just forgot how it all started. You have become overwhelmed by circumstances. Events that should not be part of a young boys life. They don’t belong to you. They belong to other people. So, stop finger pointing.

I want to let you know that you are good as you are. Some people just need more time to become the person they want to be. One out of four people know somebody within their environment who is not doing well. You are not alone.
Get into the world. To unknown places. Alone. Away from your so- called routines. You know all about being alone. Cherish it. You are responsible, nobody else. Stop watching TV. It’s fake news. Talk to people. Have meaningful conversations. Read books. Practice what you learned. Rehears the gained skills. Read again. Rehears again. Make mistakes.

If I make more mistakes than you, I win.

You are good enough for this world, despite the fact that you doubt this. You can take of your glasses and your coat. Wherever you are is called Here.

There is a crack in everything. That’s how the light gets in. (Leonard Cohen). Like in your picture.

Take Care, Rokus 🍀

Ik heb er zwaar de pleuris over in

Het is een prachtige zomerdag

Maar toch. Ik heb ergens zwaar de pleuris over in.

Ik werk samen met heel veel mensen

In allerlei verschillende projecten. En in één van die projecten is gisteren iemand opgepakt en hij moet 54 dagen zitten.

De doorgewinterde bemoeizorger en ex-dakloze mens kent het wel

Voor oude boetes. 

Hij is een belangrijk onderdeel van iets veelomvattends

Iets wat de levens van veel mensen raakt.

Na drie jaar noeste arbeid, wachten en ausdauer

Heeft hij een nieuwe woning. In Amsterdam. Op een toplocatie.

Hij is druk doende een opleiding af te ronden

En dat moet nu ook weer maanden op zich laten wachten.

Het is mij soms te moede

We dragen al 40 jaar en langer water naar de zee.

Ik geloof niet in het bestraffen van minor offences

Mensen leren er niets van. Re-traumatisatie is wat ze ten deel valt. Actieve kwetsing iets is wat ze maar al te goed kennen.

Het niet openmaken van je postbus

Het is een ‘way of life’ die voor veel mensen werkt en iets wat ze al decennia praktiseren.

Dat krijg je er niet in 3 jaar uitgefilterd

Dat kost soms een mensenleven. Dakloosheid is een levensgroot TRAUMA.

Dus laten we stoppen met het oeverloos vullen van cellencomplexen

Van mensen die midden in een herstelproces zitten.

Ik kan 100 andere tools bedenken

Die mensen meer helpen dan 54 dagen zitten. Als je druk doende bent je leven op de rit te krijgen.

Dit is voor de ja-maar-mensen.

Ja ja, het was te voorkomen geweest

Als hij zijn post had opengemaakt.

Iedere slimme agent of burger kan bedenken

Dat het niet loont om dakloze en ex-dakloze mensen met een achterstand op de Geluksmarkt op te sluiten.

Een generaal pardon

Dat is wat helpt. En creatieve hulpverleensters en slimme tools. Die er voor zorgen dat hij zijn woning niet kwijtraakt.

Omdat je uitkering gestopt wordt

Zodra je ergens vast zit.

De schuldhulpverlening en het detentiewezen

Is een industrie. Waar veel mensen een boterham mee verdienen.

Dat verander je niet zomaar

Evengoed.

Niks kwaads over bewaarders, advocaten en agenten

Iedereen doet zijn werk met het hart.

Het is het systeem dat niet deugt

De verdeling van rijkdom. Het juk van armoede. Dat is aan revisie toe.

Enfin

Ook hier komen we wel weer overheen.

We laten ons niet kisten

Nog niet.

Alles komt goed

Alles komt altijd goed.

 

 

 

 

 

Meedoen is Winnen doe je Samen

Is meedoen winnen?

Het antwoord is volmondig JA, want dat wisten jullie al en dus is verder lezen niet nodig.

Maar als je wilt weten of winnen net zo belangrijk is als meedoen

Lees dan door.

Ja, de teams van Astare kwamen als eerste team binnen

Maar, is dat belangrijk? Vanuit sportief en competitief oogpunt? Wellicht.

Verder doet het niet ter zake

Wat beduidend belangrijker is.

Meedoen is Winnen doe je Samen

Want dat is vooral waar het de Socialrun om te doen is. En waar de Socialrun over gaat.

Eerlijk gezegd

Na het verstrijken van de vrijdagmiddag en de avond dacht ik aan opgeven. Ergens achter een dijk, ergens in Nederland trotseerden wij een aantal behoorlijke slagregens, een waanzinnige windkracht en ik laat de donderslagen niet achterwege.

Die hakten er behoorlijk in

Maar dat was niet de werkelijke reden dat die gedachte in mij opkwam. Ik was die vrijdagopzaterdagnacht in volstrekt doorweekte kleding in een slaapzak gaan liggen. So much voor die net aangeschafte Hugo Boss Regenjas.

Die was zo lek als een mandje

En dan kun je klappertandend maar moeilijk de slaap vatten.

Evengoed

Bij het ontwaken, na een bizarre en uitermate korte nacht, dacht ik er even aan. Om naar huis te gaan. Bij gebrek aan een waterdichte jas (dank Jelle!), een houten reet en zeker wetend dat we nog meer water te verstouwen zouden krijgen.

Jacqueline

Die bedankte mij net na de finish dat ze het uitlopen van de Run niet had gered zonder mij.

En laat zij nou de belangrijkste reden zijn

Dat ik niet ben afgehaakt. Want,

Bij het opstaan op zaterdagochtend

Voorspelde ze dat ze het, net als ik, niet zou gaan halen. De Finish.

En toen dacht ik

Herstellen is uit je slachtofferrol stappen.

Winnen doe je van jezelf

En toch ook vooral.

Meedoen is Winnen doe je Samen

Punt.

Met dank aan Frank Bonekamp, Anne Marsman, Nienke Bouman, Astare, Thomas, Tijn, Henk-Jan, een onovertroffen team captain Ruben, Erik, Marije, Nele, Theo & Mieke, Karima, Roman, Patrick, Gertjan, Peter, Geert, Jan, Janneke, Paul, Niels, Marijn, Jan Willem, Jelle, Robert, Roy, Matilda, Erwin, Pepijn, al die andere deelnemers en Jacqueline. 🕊❤️🍀

Het was een feest dat je niet mag missen

 

 

Our agenda for the 2018 and 2019 Learning Experiences

We just got back from a very special Learning Experience to Romania and Moldova. Our first one to Moldova. It was a mind blowing trip. Thanks to this wonderful country and it’s kind communities and people.

Check out the next page for a summary of what we are up to in the rest of this year and 2019! We can’t wait to travel again!

Agenda Learning Experiences in 2018

Voor informatie over de locaties waar onze herstelreizen naar toe gaan, check deze pagina.

Gras-Loopik-Herstel-Vakanties

13 Recommendations to start an Artist Community called the Living Museum

Zoek een instelling die belangeloos een gebouw ter beschikking stelt. If you have too, beg for it.

Maak het gebouw leeg. Maak het gebouw schoon. Schilder alle muren wit. Zet de deur open. Wait and Wonder.

Kunst maken is een manier om je overtuigingen om zeep te helpen. En weer nieuwe op te bouwen. In de Psychiatrie bestaat geen waarheid. Wat vandaag waar is, blijkt morgen totale onzin. Kunst maken is daarom essentieel. Kunst is tijdloos. Kunst is de Spiegel van een Samenleving. Als daarop bezuinigd wordt, dan doen rechtse tendensen hun opgang en vervallen we in ‘oud gedrag’: in controle en beheersing. Kunst zet je vensters open.

Potential of the Living Museum

  • Stress free atmosphere
  • Fill out time with meaning
  • Participation
  • Inspiration by the creative energy in the atmosphere
  • Change of identity from traumatized person to artist
  • Integration in a family of artists
  • Loving and caring surrounding
  • Hope
  • Create visions
  • Learn how to think grandious
  • Art Asylum
  • Use other language

Voer een intakegesprek van 30 seconden op de drempel van jouw artist community

Stel twee vragen. ‘Ben je kunstenaar?’ Ja of Nee is allebei goed. ‘Heb je een achtergrond in de Psychiatrie of Verslavingszorg?’ Ja of Nee is allebei goed. ‘Welkom, kom binnen.’

Of artiesten op hun plek zijn in jouw Artist Community is aan henzelf om te bewijzen. Stuur nooit mensen weg. Laat mensen zelf besluiten om weg te gaan of te blijven.

Als mensen na drie maanden teleurgesteld bij je komen, omdat jij in drie maanden tijd niet hebt gevraagd wat ze overkomen is in hun leven, vraag ze dan of ze weten welke discipline jij hebt. Vertel dan dat je hulpverlener bent en dat je een onbedwingbare behoefte hebt om voor mensen te zorgen: om ze zaken uit handen te nemen. Vertel ze dat die wetenschap maakt dat jouw relatie tot die kunstenaar ‘gekleurd’ wordt. Dat het contact nooit meer hetzelfde wordt.

Heb interesse in de talenten van mensen. In dat waar ze goed in zijn. Hun verhaal hebben ze al aan 100 verschillende loketten uit de doeken gedaan. Het heeft ze niet opgeleverd wat ze gehoopt hadden. Dat hun trauma’s voor even naar de achtergrond verdwenen. Dat ze onvoorwaardelijk geaccepteerd werden.

Praat over talenten. Verwonder je erover. Reflecteer daarop. Daar worden kunstenaars gelukkig van.

Verklaar de Oorlog aan Zelf-Stigma  

Stop met vechten tegen Stigma. Dat is, net als dakloosheid, zo oud als de wereld. Dat gaat nooit over. Ik wil je niet ontmoedigen; vecht vooral voor wat je wel wilt. Mensen roddelen nu eenmaal graag en stoppen je graag in een ‘vakje’. Dat doen mensen bij gebrek aan echte gesprekken. De meeste mensen kijken 3.5 uur TV per dag. Dat maakt dat ze een verwrongen beeld van de samenleving hebben ontwikkeld. Dus ook van jou.

Er is geen goed of slecht. Wees vergevingsgezind. Ga uit van je eigen talenten. Ontwikkel ze. Samen met je collega/hulpverlener/familielid. Moedig worden doe je Samen. De moed om te zijn wie je wilt zijn. De moed om te zeggen wat je wilt zeggen. En doe mensen een aanbod dat ze niet kunnen weigeren. Vertel een verhaal, jouw verhaal, wat recht in het hart binnenkomt. 1 Op de 3 huwelijken eindigen in een scheiding. 1 Op de 4 mensen krijgt te maken met psychiatrische problematiek in zijn of haar omgeving. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dus waarom mensen stigmatiseren is duidelijk. Het (be)treft ons allemaal. Denk om. Bedenk wat in jouw leven voor jou gewerkt heeft. Dat is alles wat je zelf bedacht hebt en niet wat je opgelegd is. Wees onafhankelijk. Authentiek. Zo hef je zelf-stigma op. It’s good to be different.

 

The Essence of the Living Museum

„To summarize the essence of the museum, the essence of the museum here is that we are celebrating the individual differences. We are celebrating those aspects of your vulnerability that make you a miserable person outside in the world as your strength and we change your identity to that of that of an artist. And we celebrate the fact that you had experiences other people did not have. So in this way: Art is the solution, art is the way to go.“

Janos Marton (1999)

Hoe word je een kunstenaar?

Goed beschouwd bestaat alles uit drie delen. Een Living Museum ook.

 

No time to waste.  Neem liever het heft in eigen hand, dan toe te kijken hoe anderen het leven leuk maken. Criticasters, volgers, initiators, kunstenaars: allemaal zijn ze belangrijk voor een organisatie of een team. Evengoed, ik weet waar ik bij wil horen. De Initiators, de Kunstenaars.

Studeer, oefen, faal, herhaal. Als jij meer fouten maakt dan een ander, dan win jij.

Praat met iedereen. Creëer een droom. Maak van je werk je hobby. Wees vergevingsgezind. Naar je zelf, naar anderen.

Omarm je vijand. Maak ‘standbeelden’ van de mensen met wie je werkt. Vermijd ja-maar-mensen. Er is maar één manier om mensen in beweging te krijgen: prijs ze de hemel in. Niemand is geboren met the single opdracht om jou het leven zuur te maken.

In iedereen huist een kunstenaar. Maak die kunstenaar wakker.

Kunst maken doe je vanuit een ongebreideld positivisme en ‘welt smerz’

Kunst maken maakt gezonde hersendelen wakker.

 

 

 

 

 

 

 

Schilder, lees samen een boek, een gedicht. Geef mensen een eigen studio, een plek die als ‘thuiskomen’ voelt.

Hang geen regels aan de muur. Laat mensen die regels elke dag opnieuw met elkaar maken.

Regels aan de muur betekent dat je er elke week over moet vergaderen. Daar gaat de GGZ ‘kapot’ aan. Oeverloos gezwets over beleid, registratie, werkdruk.

Een Kunstenaar willen zijn vraagt om creativiteit. En samenwerken. Zoek mensen bij wie je wilt horen. Mensen die dezelfde missie en dromen hebben. Want ze zijn overal. Als je ze wilt zien en met ze wil praten. Stap uit je routine. Verras jezelf.

Neem ‘risico’s. Géén risico nemen vergroot het risico dat mensen tussen de wal en het schip raken

Hoe schakel je die onbedaarlijke behoefte tot hulpverlening uit?

Wat als het jouw moeder, vader, broer, zus, neef of nicht betrof? Wat zou je doen?

Mensen kunnen veel meer dan hulpverleners denken dat ze kunnen. Dat heeft alles met hiërarchie te maken. Hiërarchie uitschakelen is iemand het geloof bieden dat jouw idee feitelijk het idee van de ander is. Zonder elkaar besta je niet. Mensen een studio geven betekent: mensen een plek bieden die maakt dat ze morgen met een brede glimlach op hun gezicht weer bij je terugkomen.

Is het slim om risico te nemen in het werken met mensen met zoveel uitdagingen? Hoe kunnen we ons dat veroorloven? Laten we de vraag omdraaien.  Hoe kunnen we het ons veroorloven dat niet te doen? Vanuit een humaan perspectief. Vanuit een slim perspectief. Mensen een studio aanbieden zonder voorwaarden vooraf te stellen is the smart thing to do.

Zie een Living Museum als een nieuwe, creatieve, energieke en veilige familie. Familie krijg je. Later kan je jouw nieuwe familie zelf kiezen.

      • Inclusion
      • Warm and friendly atmosphere
      • Longterm relationships
      • Use of vulnerabilities as weapons
      • Symptoms that exclude patients in society are being used as advantage for the creation of art (Bolek Greczynski 1985)
      • Participation of isolated persons

 

„Every human is an artist.“ (Joseph Beuys 1992)

The understanding of the anthropologic extended comprehention of the word art through Joseph Beuys: Every Human Being is creating his own way of life. Mental illness as motor for creativity

Mentally ill people are automatically at a high level in creating art work; so called normal artists have to work hard until they get there. They have access to the universe, where the angels fly.

 

Healing aspects of Art

      • Studys show the connection between mental illness and high creativity
        z.B. Kéri (2009); MacCabe et al. (2010) und von Beyme (2005)
      • „Art is Therapy“Joseph Beuys (1992), „Art is a garantee of sanity“ (Louise Bourgois)
      • Art as a bridge between ‘auf sich zurückgeworfenem erleben’ and the social surrounding (Helmut Schmidt 1995)
      • Change of identity from mental patient to artist is healing (Janos Marton, 2002)
      • Die Entwicklung des Menschen im Raum durch Gestaltung des Raumes (Ruth „Rose“ Ehemann 2001)
      • Art processes lead to reduction of tensions, catharsis, and anxiety

 

The Do’s and Dont’s

To Create a Stress Free Space

 

 

In Memoriam Alain uit Gobets

Alain (2012)

Excentrieke mensen zijn overal

Ook op het Franse Bourgondische platteland, de Campagne. Car en Kat, twee schone jonkvrouwen, die elkaar al 18 jaar lang dagelijks de liefde verklaren, bezitten er een boerenwoning. Ik mocht er een paar dagen met mijn echtgenote vertoeven. Toen wij de sleutel in het slot omdraaiden klonk er een luide, geraspte stem uit belendende bosjes. Ik herkende die stem van een kleinschalig rockconcert dat wij een paar dagen eerder op een braakliggend stuk boerenland hadden bezocht.

“La Vache Qui Rock”

Heette die agrarische happening. Georganiseerd door een tomeloos energieke Nederlandse, die zich permanent in dit gebied gevestigd heeft. Toen ik er een pintje bestelde stond er een kleine gebochelde man naast mij onverstaanbaar te oreren. In dat keelgat moeten flink wat flessen Pernod gegoten zijn, dacht ik nog.

Precies die stem

Hoorde ik uit de bosjes tot ons komen. Carly had hem ons al aangekondigd. Alain, de buurman. Hij informeerde vanuit het struikgewas naar onze bedoeling, waarna het verder stil bleef. Carly was voor haar vertrek naar Nederland in een heftige discussie verzeild geraakt omtrent de erfscheiding van hun beider percelen. De klokkenluider was zonder overleg begonnen met die scheiding naar eigen idee aan te brengen door een manshoge Berlin Wall van gevlochten hazelaartakken op te trekken. Dat de meeste meters van die alras onneembare vesting op het grondgebied van haar tuin was beland  had hij even niet gemeld. Een overheidsinstantie moet er nu aan te pas komen om dit geschil te beslechten. Een robuuste poging om de muur omver te werpen had Alain alleen maar aangezet tot een nog halsstarriger houding. Van ‘s ochtends vroeg tot zonsondergang was hij aan het werk op een kleine drieduizend vierkante meter grond. Het terrein is afgeladen met allerlei door andere mensen afgedankte junk.

Net achter de muur ligt een kleine moestuin

Op onze eerste ochtend sneed hij er een tiental kroppen sla weg onder de vermelding dat wij die tijdens de lunch; “Nee, niet tijdens het diner!”, moesten nuttigen. Naast het feit dat hij waarschijnlijk wilde weten wat voor vlees hij in de kuip had, kregen wij sterk het idee dat hij zijn schuldgevoel jegens zijn buurvrouw wilde afkopen. Hij hield althans niet op met praten. Gelet op het door hem voortgebrachte schrapende stemgeluid, kon ik niet anders dan concluderen dat zijn stembanden anatomisch gezien door de voorzienigheid op een totaal verkeerde plek aangebracht waren. Dat geluid leek ergens diep uit de krochten van zijn duodenum te komen. Alain vertoonde een opvallende gelijkenis met de acteur Marty Feldman in de film Young Frankenstein, op de loensende ogen na dan. Wanneer hij sprak zag ik witte fluimpjes spuug vanuit zijn linker mondhoek alle kanten opschieten.

Nu ben ik de Franse taal niet bijzonder machtig

Maar als rechtgeaard hulpverlener spreek ik lichaamstaal als geen ander. Alain beschikte over een paar bijzondere trouwe hondenogen, in een met wilde zwarte krullen getooide en gelooide kop. Het is moeilijk zo’n man niet te vertrouwen. Bovendien, ik geef het u te doen. Dag in dag uit met niemand anders dan jezelf zijn, in een omgeving alwaar de sociale contacten niet voor het oprapen liggen. Dan zet je, zoals Alain, een transistorradio de hele dag voluit aan op een praatzender.

Ik vond dat geluid geruststellend

Zo wisten wij zeker dat onze buurman die dag weer was opgestaan om in zijn onmetelijke tuin de bergen te verzetten. Wij gingen na twee dagen met een gerust hart ons weegs. Erfscheiding of niet, Carly mag zich verheugen in een nieuwe vriend. Op een strategisch punt in het gebladerte heeft hij een rond gat gemaakt, net groot genoeg om het huis van zijn nieuwe buren in de gaten te houden. Alain waakt over het huis. Met verve.

7 april 2018

Bovenstaande column schreef ik in het jaar 2012. Carly stuurde mij op 7 april 2018 het trieste bericht dat Alain was overleden. De nieuwe bewoners van haar inmiddels verkochte woning stuurden het volgende bericht.

Quote

Vanmiddag was de ambulance en politie in het dorp, omdat je oude buurman Alain om 15.00 uur is overleden. Vorig jaar was hij al slecht, maar nu was hij gisteren teruggekomen uit het ziekenhuis. Waarschijnlijk omdat hij erg slecht was. Ik wilde je dat toch even meedelen.

Unquote
Rieks is de huisgenoot van Carly. Die stuurde vandaag dit ontroerende bericht.
Quote
Kijk, Rokus en Marie Anne. (zie foto)

Wat fotootjes voor in het pantheon.
Dit was vorig jaar op 1 mei, toen hij volgens de traditie aan een mooie vrouw lelietjes van dalen kwam aanbieden, maar ik was niet de mooie vrouw die hij dacht dat ik was, dus vroeg hij een euro.
Goeie logica.

Brasa van Rieks

 

Unquote

Een paradijsvogel is niet meer. Het is een veronderstelling, maar ik had het idee dat hij gelukkig was. Hij woonde alleen en dat was waarschijnlijk behelpen, maar hij was tenminste een vrij man, in zijn eigen huis en enorme tuin. De erfscheiding, de bloemen die hij Carly en Rieks bracht, de sla die hij ons doneerde, het kwam uit een goed hart en het was een manier om contact te houden met zijn omgeving. Ik zie hem nog op zijn volgepakte brommer door de Bourgogne scheuren. Dat huis en zijn tuin, er ging veel in, er kwam weinig uit. Hoarden gaat daar toch net iets gemakkelijker. Als je de ruimte hebt.

Au Revoir Alain. Son âme repose en paix.

 

Vertrouwen Loont

Vertrouwen Loont

15 maart 2018

Wat kan het jou en de samenleving opleveren als je 5 dakloze mensen een bankpas geeft met daarop de som van €10.000 en jij vervolgens actief op je handen gaat zitten? Ik geef toe. Ik had een kleine ‘voorsprong’ als initiator van Housing First (2006) in Nederland. De meest succesvolle aanpak voor het oplossen van dakloosheid. Gewoon, zonder voorwaarden huizen weggeven aan dakloze mensen. Omdat ze daar recht op hebben. Wereldwijd genereert dat, in elke stad, 85% succes.

Het productieteam van The Amsterdam Project en Beau van Erven Dorens hadden een voorsprong omdat zij niet gehinderd werden door alle ballast die de gemiddelde hulpverlener in Nederland met zich meetorst. De overtuigingen die na jaren van noeste arbeid met dakloze mensen bezit van hulpverleners hebben genomen en die zich vast hebben gezet in hun hoofden. Dat is niets om bezorgd over te zijn. Wanneer mensen jarenlang deel uitmaken van een systeem, dan is die kans redelijk groot. Dan heb je breekijzers nodig om die overtuigingen plaats te laten maken voor nieuwe overtuigingen. Als je op straat dakloze mensen geld geeft, dan is het sportief om je niet af te vragen wat die mensen vervolgens met dat geld gaan doen. Bovendien, geef een persoon €10 en hij denkt aan zijn volgende ‘shot’. Geef een persoon €10.000 en hij denkt aan de mogelijkheid van het volgen van een opleiding. Mensen geven waar ze om vragen, maakt dat je gezonde eigenschappen in die persoon losmaakt en weer tot leven brengt. Het maakt dat ze gezonde keuzes maken.

Ongemotiveerde mensen bestaan niet. Als mensen niet aanhaken bij de producten die onze verzorgingsstaat ze aanbiedt, dan hebben die hulpverleners niet voldoende creativiteit en volharding aan de dag gelegd om mensen in verleiding te brengen. Geen enkel middel mag geschuwd, gemeten langs een ethische meetlat. Achter elke dakloze medemens gaat een familie schuil. Dat wetende, wend je alles aan om die familie te laten weten dat je er alles voor over hebt om het afgedwaalde familielid weer bij de kudde terug te brengen. Is het slim om mensen met complexe problematiek zonder voorwaarden een huis te geven, geld te geven, liefde te geven?! Het antwoord ligt besloten in het feit dat we vijf van de tien mensen hebben weten te huisvesten (Amsterdam/Haarlem). Een moeder en zoon wonen na jaren weer bij elkaar. Mensen vonden een betaalde baan. Een deelnemer aan the Amsterdam Project is nu coach in the Haarlem Project.

Wij gijzelen mensen in dakloosheid en een niet meer weg te werken schuldenlast.
Schuldsanering en Daklozenopvang is een industrie waar veel mensen hun dagelijkse boterham mee verdienen. Geef zwervers een belachelijk bedrag en alle dilemma’s die zich in het leven van dakloze mensen kunnen voordoen, die worden feilloos blootgelegd. Geen kwaad woord over de hulpverleners, directeuren, managers, CEO’s, die zich elke dag inspannen om mensen te helpen: die doen het werk met hun hart, met de beste intenties en vaak vol overtuiging. Niemand is geboren met de opdracht om een ander het leven zuur te maken. Het zijn onze sociale verzekeringssystemen en loketten die revisie behoeven. Dat vraagt om visionaire mensen. Mensen die een moedig gesprek niet uit de weg gaan.

The Amsterdam Project had juist dat allemaal in de aanbieding. Lef, vertrouwen in het goede van de mens. Vertrouwen in een goede afloop. Een samenleving die is gebaseerd op controle en beheersing, die uitgaat van gesjoemel en gerommel met PGB’s, DBC’s, CIZ-indicaties, die zal slechts verzet, burn-out en argwaan oogsten. Geld en huizen weggeven betaalt zich on the long term altijd uit. Niet alleen in emotioneel opzicht. Mensen komen in beweging. Ze kunnen ons nooit teleurstellen. Vertrouwen loont.

The Saint Rose 2018 Social Work Learning Experience

Every year

Richard Pulice, Professor of Social Work, Saint Rose College, Albany, New York State, brings a bunch of students to the Netherlands for a week of touring and working visits throughout our tiny, little country. Because we have special programs/projects/companies and talents to show them. It’s all about getting to know a totally different culture, about getting to know a totally different social welfare system. It are true Learning Experiences in which we show what we are good at, when talking about people with complex challenges.

And a totally different weather pattern

The East Coast of the USA is covered in snow. Winter is not over yet. It’s raining in the Neds.

I have composed, in close collaboration with dr. Pulice, a working visit program for a week

The Living Museum, het Appeltaart Imperium (Haarlem), Respite Home Amerbos (HVO/Querido), GGZEindhoven, Groeirijk (GGZE), de Brouwerij (Molemann), Rob van Hulst Tours, de Cafeïne Dealers, B&B GGZE, Mad Studies and Altrecht, are just a few of the visits in our week in the Lowlands.

Duurzaam Verblijf in the village of Beilen

Is always on our list. I think it was the 5th time we visited this special program. And it was very special again.

They gave us, as always, the warmest reception ever

And they showed us their wonderful program(s). It is impressive how one can transform a restricted environment into a program where inclusion greats you at the door and recovery is the expectation.

It was a while ago since we visited Beilen. It was wonderful to hear that they are including certified peer specialist into their programs.

I asked Jacqueline if groups visit their facility on a regular basis. Surprisingly she stated that such does not happen often. Health Care workers from the big cities never visit Duurzaam Verblijf in Beilen.

I do not ‘should’ anybody, forgive me, but they should. I wonder how one can refer clients to this facility and not knowing what their clients are up too.

They might find out

That their clients are in good hands. They might find out that they have special tools to make their clients feel at home. They might discover that this facility looks like a holiday park and home. They might find out that clients can practice meaningful activities every day. They might find out that clients are allowed to cook their own meals. They might find out that this facility has her own supermarket where clients can buy groceries. They might find out that they have their own band. They might find out that clients, who have spent years in the big cities, do not want to go back and live in these cities. They might find out that they feel at home in this environment. They might find out that they have their own cafetaria on the premisses. They might find out that clients are allowed, although a restricted area, to travel to Groningen for a day. They might find out that clients can handle the responsibility of returning to Beilen, after a day in the big city. They might find out that the staff of this wonderful program welcomes visitors like long lost friends. They might even find out how the Broodjes Kroket and Beiler Kontjes taste in this Mental Health facility. They might find out why it helps to motivate people to visit Duurzaam Verblijf Beilen.

We felt like Kings and Queens

And we will remember this last visit forever.

After leaving a donation for their Peer program, we headed for Amsterdam. We had drinks at de Kop van de Zeedijk and we finished this Learning Experience with an amazing diner at Restaurant Freud (Roads/Arkin) in de Spaarndammerbuurt.

Thank you Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail!

It was gaining new knowledge, it was chemistry, it was a knowledge exchange, it was a culture exchange, it was friendship, it was becoming a better version of yourself, it was a heart to heart connection. I thank you for a week that will linger on in my memory for a long time. You will become great co-workers.

It was a special group, this group of Saint Rose students. Organizing an Experience for students that are dedicated and disciplined like they were, is a piece of cake. We made this week into a week to never forget, together, with all these dedicated people from Dutch institutes, programs, hospitals, foundations.

Thank you Pirette, Toon, Grietje, Harry, Jacqueline, Klaske, Marcel, Floris, Jacco, Joep, Yvonne, Grieke and who I forgot to mention here. You gave the students a life-time-(ex)changing-experience.

For Sarah, Christine, James, Kirby, Josephine, Matthew, Grace, Joshua, Deonne, Amelia, Cara, Mr. Alexander Lawrence, Lorraine, Maureen, Richard and Abigail.

David Whyte, an Irish Poet, was invited by friends to visit a place in Ireland, called Mameen. He was so impressed. After coming home he wrote this poem in a scarce and brief moment. It’s about changing your convictions by traveling. It’s about Story Telling. Click on ‘Mameen’ and ‘meet’ David Whyte.

Mameen

Be infinitesimal under that sky,  a creature even the sailing hawk misses, a wraith among the rocks where the mist parts slowly. Recall the way mere mortals are overwhelmed by circumstance, how great reputations dissolve with infirmity and how you, in particular, stand a hairsbreadth from losing everyone you hold dear.
Then, look back down the path to the north, the way you came, as if seeing your entire past and then south over the hazy blue coast, as if present to a broad future.

Recall the way you are all possibilities you can see and how you live best as an appreciator of horizons, whether you reach them or not. Admit that once you have got up from your chair and opened the door, once you have walked out into the clean air toward that edge and taken the path up high beyond the ordinary you have become the privileged and the pilgrim, the one who will tell the story and the one, coming back from the mountain, who helped to make it.

David Whyte

Having no goal

If you want to be inspired by a man and his program.

Go visit the Respite Home of HVO/Querido, ‘Amerbos’ in Amsterdam.

It’s an extraordinary experience about how to deal with a crisis in your life.

It’s an eye opener, it’s new, it’s unique, it’s different, it’s innovative, it’s creative.

It’s what people need when they are going through a difficult time in their life.

Rokus Loopik, March 6th, 2018, Amsterdam. Meeting Floris Broekhuizen.

Meet the Xperts 2018?

Met veel plezier denk ik terug aan alle 5 edities van Meet the Xperts. De laatste die op de Veluwe, die hangt nog vers in mijn geheugen. Onlangs zat ik met mijn vrienden van Astare om de tafel. Dit jaar komt er geen 6e editie van Meet the Xperts. Wij willen onszelf elke keer weer en elk jaar opnieuw uitvinden. Nooit op routine varen. In 2018 gaan wij met enige regelmaat Meet the Xperts ‘in het klein’ organiseren. In Utrecht of misschien wel in Bennebroek. Wij laten jullie over niet al te lange tijd weten hoe dat er uit gaat zien.

Zeker is dat we niet stil gaan zitten dit jaar. Dat we elke dag werken aan een humanere ‘Psychiatrie’. Niets doen, dat deden we lang geleden. Toen ‘geluk’ nog heel gewoon was. We leven in roerige tijden. Er vallen mensen tussen de wal en het schip. Geen tijd te verkwisten dus. Aan de slag.

Wij hopen dat jullie met ons meedoen.

Voor Suus

Vandaag, 22 februari 2018, heb ik afscheid genomen van Suus

Omdat Suus vorige week afscheid heeft genomen van ons.

Het was een scenario waar we rekening mee hielden

Gelet op het turbulente karakter van- en de chaos in haar leven.

Evengoed, het was totaal onverwacht.

Ze woonde de laatste maanden op een plek waar ze niet thuishoorde

Het is misschien één van de redenen waarom ze tot haar besluit is gekomen. Zeker is dat ze vaak ongelukkig was en dat ze haar leven geen richting kon geven.

Ze is eindelijk aangekomen

Op een plek waar ze de rust gevonden heeft die ze zo lang miste. In de ‘Pipowagen’ die haar ouders voor haar in de tuin hebben laten zetten en die zij zo prachtig hebben ingericht.

Ik dacht vanmiddag dat ik in een sprookje beland was

Niets is minder waar

Ik kan hier niet laten zien hoe mooi het daar binnen is, dat geeft geen pas, want Suus ligt daar. Maar ik ben blij voor haar. Blij dat ze daar is. Dat beeld raakte mij diep. Er sprak alle liefde uit die ze daar, in de ouderlijke woning, heeft gekregen en krijgt.

We waren in New York, in 2016

Dat had veel voeten in de aarde, want mensen opperden allerlei redenen om Suus niet mee te laten gaan.

Op de eerste avond sleuren Harry en ik de groep, ondanks een forse Jetlag, altijd mee naar Time Square. We hebben dat al tientallen keren gedaan en het is ons ‘Feestje’. De gezichtsuitdrukking van de deelnemers is onbetaalbaar, als we daar eenmaal staan. Dat is het mooiste cadeau dat je als travel guide kunt krijgen.

Suus was daarop geen uitzondering

Mensen met ‘geleefde ervaring’ meenemen naar New York is het beste dat je kunt doen in het kader van herstel. Ik stuurde haar ouders elke dag een foto. Omdat ze daar op haar best was.

Het werd een onvergetelijke reis

Voor iedereen. En Suus, die had het er tot op de dag van haar overlijden, nog steeds over. Over wat die reis voor haar betekent heeft.

Als Suus ergens naar binnen liep

Dan wist je dat er iemand binnenkwam. Ze gaf licht. Ze was liefdevol, had interesse voor de mensen om haar heen en ze had, net als wij allemaal, behoefte aan gezelligheid, aan vriendschap, aan een arm om haar schouder, aan nabijheid, aan liefde.

Die liefde heeft ze van haar ouders in overvloed gekregen

Dat zijn geweldige mensen. Eerder en vandaag heb ik gehoord over wat ze allemaal hebben doorstaan en hoe vaak ze niet ‘gehoord’ zijn door ‘de GGZ’.

Ik ga hier niemand over de hekel halen

Want ik weet dat er geen hulpverleners geboren zijn met de opdracht om het leven van Suus en haar ouders zuur te maken. Net zo goed als dat andersom ook geldt. Maar dat systemen kunnen falen in het bieden van wat mensen nodig hebben, dat is een voldongen feit.

Laten we er van leren

Opdat haar leven niet voor niets is geweest.

My Lucky Silver Dollar

Die neemt ze mee op haar volgende reis.

Last but not Least

De schilderijtjes die ze met Inge en Adine in the Living Museum gemaakt heeft. Na haar reis naar New York.

Die zeggen genoeg over haar dromen.

 

On the Road, searching for Sanity

It was in high school class

That I was dreaming about traveling the world. It’s not a good focus, when you are expected to work on your future career. I was looking out off the window most of the time.

It was for the fear that the heavens might fall down on my head

That it took a while for me to loose the fear of the unknown. Some people say that wisdom comes with the age of forty. For me, it came around my 50th Birthday. That is when I really started traveling the world. With family, with co-workers, with groups and on my own.

It takes you to the most amazing places

Places that you never thought could exist. It broadens your mind. It opens up horizons. It makes you evolve into a World Citizen. An individual that blends it with different cultures. Travels that makes you understand why people live the lives they live.

People have a reason to behave like they behave

It is for us, travelers, to learn to understand different views on life and the earth. Traveling makes you become a better version of yourself. We can solve the problems that this world is facing. By traveling and putting an effort into understanding other ways of living and learn to understand what the world needs from us.

Wherever you are is called Here

You can leave me at an airport at midnight, with no possibility to get out and I will feel OK. Because that is when you have most interesting conversations with other people that stayed behind. And if it leaves me alone, I pretty much feel OK too. I always have the comfort of the company of my laptop. I will start writing down the experiences I had during that past day, week, month or year.

It helps if you treat that moment as a powerful stranger

Ask permission to know it and to be known. And by the moment you excepted that, you will get into the zone. Being one with the world around you.

Moscovei

That is where my recent travels took me. A small village in the South of Moldova.

I knew about the existence of an old psychiatric facility from the 60’s

It was on my wish list to travel there and grasp some feeling, understanding of what happend in this facility.

No Comment

The pictures tell their own story. Nevertheless, if you have questions, don’t hesitate to ask me. You can also visit this amazing website: The Moldovan Diaries.

The Pictures

Kerrigan doesn’t only focus on present day psychiatry. In “St. Remy, France,” she pays tribute to Vincent Van Gogh, who “immortalized psychosis”:

No pills or potions to halt
the constant condemning chatter
of your mind. Moved, I hear
the voices of former patients,
my own voice, reminding me
mental illness respects no one,
yet it can leap right off
the borders of the canvas, transforming
torment into masterpieces.

Mental illness may not respect anyone, but Kerrigan’s respect for her patients and colleagues comes through loud and clear, and she makes sure their voices are heard.

I copied some lines of the poem “Lost“, by David Whyte in this blog.

 

Lenin in Bennebroek

Kissed my wife

February 4th 2018 was a special day. I landed at Schiphol at 11AM. Coming from Chisinau, Moldova. Got home, kissed my wife and jumped in my car and headed for Lisse, Art Gallery “’t Grachthuisje”. I collected the painting that I bought a while ago in Cahul, Moldova.

More then what you can see with the eye

It’s been painted by a person with lived experience from that city a long time ago. I apologize right away, I have no admiration for the dictator Lenin, but the painting has been on my mind for a long time. I was touched by the beauty of it. The way it is painted. And the (life)story of this recipient. There is more to this painting then what you can see with the eye.

Rob and Anja

It has been in Lisse, with Rob and Anja Beelen, for quite a while. They were also touched by the beauty of the art work. They called me every week to discuss how we could ‘clean’ the painting and if it was possible to frame it.

Goose Bumps

Yesterday they showed me the result. We looked at it and were quiet for a while. We shared this special moment together.

Silence in a painting

Never thought that Lenin would have a place in my Living Museum, but it will be there from tomorrow on, having a special spot in our Artists Community.

It’s not about Lenin

It’s about the Love for Art that I share with my artists from the Living Museum. It’s about the story behind the person who painted it.

Gratitude

I am grateful to have met him. Grateful that he was willing to sell the painting to me. Grateful for the fact that it gave him the opportunity to work on his recovery. Grateful for the fact that I contributed to that by buying his work. Grateful that I am part of the Trimbos Moldova. Grateful that I have made so many friends in that beautiful country. Grateful that contributing to improve people’s lives in that country extended beyond the reason why we traveled there at first. It’s about friendship. It’s about working on a world that works for everybody.

I think of Moldova every day

It’s a beautiful world out there. If you are willing and able to see it

Norway is an ‘inclusive country’

We noticed that our apartment door was open

When we entered the building. The owner told us that it’s no big deal. You can leave it open for the day.

We have seen the Northern Lights

Troops of Killer Whales, herds of Moose and families of Humpbacks. We have strolled the streets of Tromsø and recreated in the pubs, museums and restaurants of this worldly city.

Yes, it’s way up North, away from everything, but it has the feeling of a metropolitan area. You will discover more extravagant beers and fusion food in this city then in any other European City.

You feel welcome and safe from the very first moment you set foot on Norwegian Snow. People are nice.

Please correct me

I feel comfortable in combining holidays and ‘work’ when I travel the world. So, apart from experiencing wild life, I visited a medication-free-ward in a psychiatric facility that goes back to 1962, in this amazing city. To my knowledge, please correct me, this is the one and only medication-free-ward in the World. The multiple buildings of this hospital are listed as monuments. Which is not surprising. It’s located on the outskirts of Tromsö. Long and wide hallways. Not a very modern building at all.

Nevertheless

I met with Tore and Merete. Two wonderful, dedicated and remarkable workers on this medication-free-ward. And I met a bunch of other people of which I could not tell who was who. Time was just to short to have a meaningful conversation with everybody. And in the end, we are all PWLE’s, so why distinguish.

The ward was a warm environment

With a ‘soft’ feeling. It was homy, cosy and with a spectacular view on a Fjord and the Mountains. You could feel that the 6 clients that live hear have space to move around. Have opportunities to talk about whatever is going on in their minds, without being stigmatized for that, without being ‘diagnosed’. There is no coercion of any kind in this environment.

They are addressed because of who they are, with all the fears they have

I had an hour with Tore. And it is clear that he is moved by his work and the people he works with. He, as Merete is, are people on a mission. Workers that are into innovation, into a movement. For the sake of the wellbeing of people that are hit by mental health issues, we should follow their example. Create opportunities for people to make as choice for a medication-free-life.

In this 4-hour-visit

I learned enough to know that I was dealing with brave hearts. People who want to make a difference. People who want to change the system. People who dare to challenge the pharmaceutical industry. Because it makes sense to have doubts about the so-called effectiveness of medication.

My ‘presents’ to these special people were a workshop on Shared Reading and two special journals from Sjakie Haverkorn in Haarlem, because they reflected so openly on David Wagenors poem “Lost” and what the words meant to them.

Jonathan, the cab driver from Eritrea

Who took me to this hospital, told me that he loves his life in Norway. He has been living here for about 8 years now and he has no desire to leave. OK, he tells me that he had to work hard to earn respect. “Norwegian people are kind of ‘closed’. It takes a while before they open up to you.” We came to an agreement in these two taxi trips, because he also picked me up after the visit.

Everybody deserves the superficiality you give to people. If you are open, it is most likely that people will open up to you

And Norway is an inclusive country. He agreed on that too.

Check these sites if you want to get an idea of how unique this city and area is and if you want to know all about this special ward and special people.

Mad in America

Tromsö

Altijd Lente na de Winter

Tja,

Wat doe je zoal op Oudejaarsdag als al je plannen voor de avond door een forse griep worden gedwarsboomd? Mijn eega heeft de griepepidemie niet kunnen ontlopen.

Vorig jaar liepen we samen door Chiang Mai in Thailand

En we lieten daar een kaars in een ballon opstijgen, for a prosperous 2017.

Ik vrees dat ik vandaag niet aan Youp van het Hek ga ontkomen

S., die mij vanochtend belde vanuit de PI (Penitentiaire Inrichting Zaanstad), vroeg of ik vandaag ‘broeder’ ging ‘spelen’? Dat ja, dat ga ik vandaag doen. Beetje verzorgen. Beetje muziek spelen. Beetje koken. Beetje schrijven. Beetje Youp kijken. Beetje nursen.

Ik bezocht S. deze week in Zaanstad

Op haar verzoek post ik dit bericht. Ze zit daar in the middle of nowhere. De foto’s liegen er niet om. Het is zoals het er op de foto’s uitziet.

De bezoekersruimte, hoewel modern en schoon, deed niet onder voor een filmset. Aan de muur hing een muur-brede foto van een groot plein. Ik schat in dat ze die in Amsterdam-Zuid-Oost hebben geschoten. Er waren duiven op te zien en mensen van allerlei afkomsten, multi-culti. Ik vond zowaar ook nog een foto via Google.

S. was fors afgevallen

Het stond haar niet slecht. OK. Ze zit daar niet op de juiste plek. Vanzelfsprekend, je komt er niet zomaar naar binnen, dus laat ik dat oordeel aan de rechter overlaten. Ik wil er geen tranentrekker van maken, van dit bericht.

Alles komt goed

Want, S. krijgt gelukkig veel bezoek. Bezoek van mensen die haar niet vergeten zijn. Vorige week kreeg ze een blauwe kanarie in een kooitje cadeau van Astare Zorg. De man, achter de balie in het voorportaal wist er ook van. “Oh, U gaat op bezoek bij de ‘vogelmevrouw’! Samen hebben ze een naam bedacht voor het beestje. Ik moet je die naam schuldig blijven. Ik ben het vergeten.

Volgende week maandag ga ik weer langs bij S.. Een CD-Speler brengen, met cd’s van Marco Borsato en Judy Bee. “En alles wat jij mooi vindt”. Komt voor de bakker.

Brenda Froyen startte dit jaar een prachtige actie met hoopgevende kaarten

Voor mensen die opgenomen zijn. “Altijd Lente na de Winter”. Verschillende kunstenaars van the Living Museum hebben daar aan meegewerkt. Ik ga een setje van die kaarten voor S. meenemen.

En misschien, misschien als jij, de lezer van dit bericht, de behoefte voelt een kaartje te sturen, doe dat. Niets moet, maar alles mag. Dan neem ik die maandag over een week voor S. mee naar Zaanstad. Of mijn maat, Harry Gras, want die gaat binnenkort ook langs.

Stuur mij een PB-tje als je dat van plan bent, dan stuur ik je mijn adres

S. heeft een speciale plek in ons hart en het hart van veel mensen. Ze was deelnemer aan de Gras/Loopik Learning Experiences naar New York. En hoewel er mensen waren die dat niet haalbaar dachten, werd het een hele bijzondere reis voor haar en alle andere deelnemers. Het is waar ze nu nog kracht uit put.

Evengoed, ook zo’n kaartje gaat haar tot steun zijn. Op de valreep van 2017. For a properous 2018.

Ik wens iedereen een mooie dag en avond

Met vrienden, familie, candles and cakes. Ik ga nog even naar boven, ‘tempen’.

Alles komt altijd goed

Voor Alan en onze dak- en thuisloze medemensen

Ik houd van feel-good-stories. Op de valreep van 2017.

Die kerel, eerste van links, dat is Alan Fernando Bunsee. Hij was 1 van de 5 deelnemers in the Amsterdam Project. Hij komt van ver. En dan doel ik vanzelfsprekend op alles wat er mis kan gaan in je leven. Als je spreekt vanuit een zeker ‘slachtofferschap’. Als je geleefd wordt door iets wat op bepaalde momenten in je leven groter is dan jijzelf.

Net zoals bij al die andere deelnemers had the Amsterdam Project,

Dus Beau van Erven Dorens en zijn team, een forse impact op zijn leven.

Het duurde even voordat de metafoor achter de donatie, namelijk ongebreidelde compassie en mededogen, bij hem indaalde. Evengoed, Alan pakte die kans toch met beide handen aan.

Nauwelijks een jaar later maakt Alan deel uit van the Haarlem Project, als 1 van de coaches van de 5 nieuwe deelnemers.

*Volgend jaar gaat hij de opleiding ‘Ervaringsdeskundige’ van Rotterdam Studentenraad Howie the Harp (Pameijer), afronden. Mede dankzij Natalie Bunschoten-Nootenboom.

*Alan viert Kerst, net als wij, in de schoot van zijn (schoon)familie.

*En gisteren, alsook vandaag hadden we contact met deelnemers aan the Haarlem Project. Omdat dat nodig was.

Alan weet dat als geen ander.

Ok, hij heeft nog een weg te gaan. Net als wij allen. Evengoed. Ik ben trots op hem. Op wat hij bereikt heeft. Op eigen kracht. With a little help from some (new) friends.

Dat zie ik als ‘the core’ van ervaringsdeskundigheid en het ‘uitbaten’ daarvan. Dat je een levend voorbeeld voor anderen kunt zijn en dat je net als Alan, in een jaar tijd besluit om spreekwoordelijke zevenmijlslaarzen aan te trekken en geweldig kunt groeien. En dus met jouw nieuw verworven (zelf)kennis andere mensen kunt helpen.

Ik hoorde hem tijdens de eerste bijeenkomst van the Haarlem Project aan alle betrokkenen uitleggen waar deze innovatieve aanpak van dakloosheid over gaat. Ik leerde van hem wat je allemaal in een jaar tijd kunt leren, met de juiste support.

The Amsterdam Project. The Haarlem Project. It are (feel)good stories. Money First. Housing First. Community First. It saves lives and money. It’s that simple.

Haarlem, 26 december 2017

Odette en haar droom voor 2018

Odette is één van de deelnemers aan the Haarlem Project

We zijn pas een maand geleden begonnen met dit bijzondere vervolg op the Amsterdam Project en Odette, nee, die kunnen we niet meer missen. Een ontmoeting met haar is een genot.

Zij is één van de twee mensen

Die heeft aangegeven dat Nederland haar mag leren kennen: via social media, via de kranten. Ik ga weinig verklappen, want Odette, die kun je beter leren kennen door de eerste Redactie Straatjournaal-editie van het jaar 2018 te kopen. Daar staat een prachtig artikel over Odette in, geschreven door Jessica Hoogenboom, met foto’s van de hand Heidi Borgart.

Family comes First

Vandaag had ik het genoegen Odette weer te ontmoeten en te spreken, samen met Albert Keevel, één van the Haarlem Project Coaches. We hebben haar fijne Kerstdagen gewenst, want die gaat Odette doorbrengen bij haar jongste dochter, ergens in Nederland. Daar zijn wij blij mee, want het komt haar toe.

De Droom

Odette heeft net als alle 5 deelnemers een droom. Dat is in de buurt wonen van haar kind. Daar gaan we in 2018 heel serieus aan werken.

Als alles tegenzit

Ze was vele jaren dakloos, momenteel betaalt ze veel te veel geld voor een kamer zonder verwarming en ze heeft geen uitkering. Lisa Verdegaal, onze budget-coach, heeft een start gemaakt om die hiaten in haar leven op te vullen en op te lossen.

Ik begrijp dat selfies uit zijn

Evengoed, ik begrijp daar niets van. Wie wil er niet op de foto met een bijzondere vrouw?! Een selfie met een moedige vrouw. Iemand voor wie heel vaak alles tegenzit en alles tegen heeft gezeten en dan, dan altijd de moed er in houden. Dat verdient respect, liefde en waardering.

Happy Christmas Days

Een mooi uiteinde en een sprankelend 2018, waarin al haar dromen mogen uitkomen. Dat wensen we Odette.

The Last King of Romania

Today our Learning Experience to Bucharest, December 2017, came to an end. It was a roller coaster, this trip. We had a great group. We experienced so many things. It will take some time to sink in. Today, Saturday December 16th, the last King of Romania, was said farewell by thousands of people.

For the Last King of Romania. Across the street, opposite of our apartment, the last King of Romania is waiting for his last resting-place, after he died at the age of 96. For the fourth evening in a row, thousands of people are standing in line, waiting to pay their respect to him. They often have to wait for 5 to 10 hours. Obviously this King was loved by many people. Most people hope his death is the beginning of a better future for Romania.

Check out the BBC-webpage for more information on the King, or checkout the interview we had with people standing in line to pay their respect to the King.